KONWENCJA Nr 20
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca pracy nocnej w piekarniach

Data wejścia w życie: 26 maja 1928 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 19 maja 1925 r. na siódmej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące pracy nocnej w piekarniach, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia ósmego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego piątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca pracy nocnej (piekarnie), z 1925 r. do ratyfikacji przez Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy:

Artykuł 1
1. Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w niniejszej Konwencji, wypiek chleba, wyrobów cukierniczych lub wytwarzanych z mąki jest w porze nocnej zabroniony.
2. Zakaz ten dotyczy pracy wszystkich osób, zarówno właścicieli jak i pracowników zatrudnionych przy wyrobie tych produktów. Nie dotyczy on jednak wyrobu tych produktów przez członków tej samej rodziny do własnego spożycia.
3. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do masowego wypieku sucharów. Każdy Członek może, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, określić dla celów niniejszej Konwencji, do jakich wyrobów odnosić się będzie określenie „suchar".

Artykuł 2
Dla celów niniejszej Konwencji określenie „noc” oznacza okres co najmniej siedmiu następujących po sobie godzin. Początek i koniec tego okresu zostanie ustalony przez właściwe władze każdego kraju, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników; powinien on obejmować przerwę między godziną jedenastą wieczorem a piątą rano. Przerwa ta może być zastąpiona przerwą między godziną dziesiątą wieczorem a czwartą rano, jeżeli uzasadnia to klimat lub pora roku, lub jeżeli tak zostało uzgodnione przez zainteresowane organizacje pracodawców i pracowników.

Artykuł 3
Po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, właściwe władze każdego kraju mogą ustanowić następujące odstępstwa od postanowień art. 1:
a) odstępstwa stałe, konieczne dla przeprowadzenia prac przygotowawczych lub uzupełniających w tym zakresie, w jakim niezbędne jest wykonanie tych prac poza normalnym czasem pracy, z zastrzeżeniem, że liczba pracowników będzie ograniczona do niezbędnego minimum, i że osoby w wieku poniżej 18 lat nie będą zatrudnione przy tych pracach;
b) odstępstwa stałe, konieczne dla zadośćuczynienia wymaganiom
wynikającym ze szczególnych warunków przemysłu piekarniczego w krajach tropikalnych;
c) odstępstwa stałe, konieczne dla zapewnienia odpoczynku tygodniowego;
d) odstępstwa czasowe, konieczne dla umożliwienia przedsiębiorstwom zlikwidowanie nadzwyczajnego nawału pracy lub wykonania zleceń wagi państwowej.

Artykuł 4
Odstępstwa od postanowień art. 1 mogą być również przewidziane w razie zaistniałego lub grożącego wypadku albo w razie konieczności przeprowadzenia pilnych prac przy maszynach lub urządzeniach, lub w przypadku siły wyższej, ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to konieczne dla uniknięcia poważnych zakłóceń w normalnym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa.

Artykuł 5
Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, podejmie odpowiednie środki, aby zapewnić skuteczne przestrzeganie zakazu przewidzianego w art. l i upoważni pracodawców i pracowników oraz ich organizacje do współpracy w tym zakresie, stosownie do Zalecenia przyjętego przez Międzynarodową Konferencję Pracy na piątej sesji w 1923 r.

Artykuł 6
Postanowienia niniejszej Konwencji będą obowiązywać od dnia 1 stycznia 1927 r.

*  *  *

Artykuł 7: Ratyfikacje: standardowe postanowienie końcowe .
Artykuł 8: Konwencja wejdzie w życie bezpośrednio po ratyfikacji przez dwóch Członków. Następnie Konwencja wejdzie w życie w stosunku do każdego Członka od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.
Artykuł 9: Informowanie Członków o ratyfikacjach: standardowe postanowienie końcowe.
Artykuł 10: Deklaracje stosowania Konwencji do terytoriów niemetropolitalnych zgodnie z art. 35 Konstytucji.
Artykuł 11: Wypowiedzenie: jak w ust. 1 standardowego postanowienia końcowego.
Artykuł 12: Badanie potrzeby rewizji: standardowe postanowienie końcowe.
Artykuł 13: Teksty autentyczne: standardowe postanowienie końcowe.