KONWENCJA Nr 33
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca wieku dopuszczania dzieci do pracy w zawodach nieprzemysłowych

Data wejścia w życie: 6 czerwca 1935 r.
Konwencja została zrewidowana w 1937 r. przez Konwencję Nr 60 i w 1973 r. przez Konwencję Nr 138.
Od czasu wejścia w życie Konwencji Nr 60, Konwencja Nr 33 nie jest już otwarta do ratyfikacji.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 12 kwietnia 1932 r. na szesnastej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące wieku dopuszczania dzieci do pracy w zawodach nieprzemysłowych, która to sprawa stanowi trzeci punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia trzydziestego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego drugiego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca minimalnego wieku (zatrudnienie w zawodach nieprzemysłowych), z 1932 r., do ratyfikacji przez Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy:

Artykuł 1
1. Niniejsza Konwencja będzie miała zastosowanie do każdego zatrudnienia, nie objętego konwencjami przyjętymi przez Międzynarodową Konferencję Pracy odpowiednio na pierwszej, drugiej i trzeciej sesji: Konwencją dotyczącą najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy przemysłowej (Waszyngton, 1919 r.); Konwencją dotyczącą najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy w marynarce (Genua, 1920 r.); Konwencją dotyczącą wieku dopuszczania dzieci do pracy w rolnictwie (Genewa, 1921 r.); Właściwa władza każdego kraju, po konsultacji z głównymi zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, określi linię rozgraniczenia pomiędzy rodzajami zatrudnienia, objętymi niniejszą Konwencją, a rodzajami zatrudnienia, których dotyczą wyżej wymienione Konwencje.
2. Niniejsza Konwencja nie będzie miała zastosowania do:
a) zatrudnienia w rybołówstwie morskim;
b) pracy wykonywanej w szkołach technicznych i zawodowych, pod warunkiem, że taka praca ma z natury szkoleniowy charakter i nie jest nastawiona na osiągnięcie zysku, a jej zakres jest ustalony, zatwierdzony i nadzorowany przez władze publiczne.
3. Właściwa władza każdego kraju może wyłączyć ze stosowania niniejszej Konwencji:
a) zatrudnienie w zakładach, w których zatrudnieni są wyłącznie członkowie rodziny pracodawcy, z wyjątkiem pracy szkodliwej, krzywdzącej czy niebezpiecznej w rozumieniu artykułów 3 i 5 niniejszej Konwencji;
b) pracę domową w rodzinie wykonywaną przez członków tej rodziny.

Artykuł 2
Dzieci poniżej czternastego roku życia, czy dzieci powyżej czternastego roku życia, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym jeszcze podlegają obowiązkowi uczęszczania do szkoły podstawowej, nie będą zatrudniane przy żadnych pracach, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, z wyjątkiem przypadków, w odniesieniu do których niniejsza Konwencja stanowi inaczej.

Artykuł 3
1. Dzieci powyżej dwunastego roku życia mogą, poza godzinami przewidzianymi na uczęszczanie do szkoły, być zatrudnione przy pracy lekkiej:
a) która nie jest szkodliwa dla ich zdrowia czy normalnego rozwoju;
b) która nie zakłóca ich uczęszczania do szkoły czy możliwości korzystania z prowadzonego tam szkolenia; oraz
c) trwającej nie dłużej niż dwie godziny dziennie zarówno w ciągu roku szkolnego, jak i podczas przerw wakacyjnych; całkowita liczba godzin spędzonych w szkole i przy wykonywaniu pracy lekkiej w żadnym wypadku nie może przekroczyć siedmiu godzin dziennie.
2. Wykonywanie pracy lekkiej jest zabronione:
a) w niedziele i urzędowe święta państwowe;
b) w nocy, to jest w okresie przynajmniej dwunastu następujących po sobie godzin obejmujących okres między godziną ósmą wieczorem a ósmą rano.
3. Po konsultacji z głównymi, zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, ustawodawstwo krajowe:
a) określi, jakie formy zatrudnienia mogą zostać uznane za pracę lekką dla celów niniejszego artykułu;
b) określi wstępne warunki gwarancyjne, które muszą zostać dotrzymane przed zatrudnieniem dzieci przy pracy lekkiej.
4. Z zastrzeżeniem postanowień lit. a) ust. l powyżej:
a) ustawodawstwo krajowe może określić rodzaj dopuszczalnej pracy oraz dzienną liczbę godzin, jaką mogą przepracować podczas przerw wakacyjnych dzieci, o których mowa w art. 2, w wieku powyżej czternastu lat;
b) w krajach, w których przepisy nie przewidują obowiązkowego uczęszczania do szkoły, czas spędzony na wykonanie pracy lekkiej nie będzie przekraczał czterech i pół godziny dziennie.

Artykuł 4
1. Z korzyścią dla sztuki, nauki i oświaty, ustawodawstwo krajowe może, w drodze zezwoleń udzielonych w indywidualnych wypadkach, zezwolić na wyjątki od postanowień artykułów 2 i 3 niniejszej Konwencji, w celu umożliwienia dzieciom występów w widowiskach publicznych w charakterze aktorów lub statystów przy produkcji filmów kinematograficznych;
2. Zastrzega się, że:
a) nie będzie się udzielać takiego zezwolenia w odniesieniu do zatrudnienia, które jest niebezpieczne w rozumieniu art. 5, takiego jak praca w cyrkach, na pokazach rewiowych czy w kabaretach;
b) będą określone ścisłe gwarancje w zakresie ochrony zdrowia, rozwoju fizycznego czy moralnego dzieci, życzliwego ich traktowania, zapewnienia im właściwego odpoczynku oraz kontynuacji przez nie nauki;
c) dzieci, które uzyskały zezwolenie zgodnie z niniejszym artykułem, nie będą zatrudniane po północy.

Artykuł 5
Ustawodawstwo krajowe określi limit lub limity wiekowe wyższe od tych, o których mowa w art. 2 niniejszej Konwencji, związane z dopuszczeniem osób młodych i młodocianych do wszelkich prac, które ze swej natury, czy z powodu warunków, w których są prowadzone, są niebezpieczne dla żyda, zdrowia czy stanu moralnego zatrudnionych przy nich osób.

Artykuł 6
Ustawodawstwo krajowe określi limit lub limity wiekowe wyższe od tych, o których mowa w art. 2 niniejszej Konwencji, związane z dopuszczeniem osób młodych i młodocianych do prac związanych z handlem wędrownym na ulicach czy w miejscach publicznych, do stałej pracy w stoiskach przed sklepami czy do pracy w zawodach wędrownych, w przypadkach gdy warunki takiej pracy wymagają określenia wyższego limitu wieku.

Artykuł 7
W celu zapewnienia właściwego wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Konwencji, ustawodawstwo krajowe:
a) określi odpowiedni system inspekcji i nadzoru państwowego;
b) zapewni odpowiednie środki ułatwiające ustalenie tożsamości i nadzór nad osobami poniżej określonego wieku, zatrudnionymi przy zajęciach i pracach objętych art. 6;
c) ustali kary za naruszenia przepisów prawa, zapewniających wykonanie postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 8
Roczne sprawozdania składane zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy będą zawierały wyczerpujące informacje na temat wszystkich aktów prawnych, zapewniających wprowadzenie w życie postanowień niniejszej Konwencji, w tym:
a) wykaz form zatrudnienia, które ustawodawstwo krajowe określa jako praca lekka dla celów art. 3;
b) wykaz form zatrudnienia, w odniesieniu do których zgodnie z artykułami 5 i 6, ustawodawstwo krajowe określiło limity wieku dopuszczenia wyższe niż ustalone w art. 2;
c) pełną informację dotyczącą okoliczności, w których dozwolone są wyjątki od postanowień art. 2 i 3 zgodnie z postanowieniami art. 4.

* * *

Artykuł 9: Zmiany dotyczące stosowania Konwencji w odniesieniu do Indii.
Artykuły 10-16: Standardowe postanowienia końcowe 2, z wyjątkiem:
Artykuł 13: Wypowiedzenie, w którym, w ust. 2 wyrażenie „dziesięć lat” zostało zastąpione wyrażeniem „pięć lat", tak więc po upływie dziesięcioletniego okresu obowiązywania Konwencji jest ona otwarta do wypowiedzenia w pięcioletnich odstępach czasu.

2Patrz Załącznik I.