KONWENCJA Nr 43
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca czasu pracy w zautomatyzowanych hutach szkła płaskiego

Data wejścia w życie: 13 stycznia 1938 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1934 r. na osiemnastej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące czasu pracy w zautomatyzowanych hutach szkła płaskiego, która to sprawa stanowi trzeci punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego pierwszego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca hut szkła płaskiego, z 1934 r.:

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do osób pracujących w systemie pracy zmianowej, wykonujących wymagające ciągłości czynności w hutach szkła okiennego, produkujących przy pomocy maszyn automatycznych szkło okienne lub szkło posiadające takie same właściwości i różniące się jedynie grubością i innymi wymiarami.
2. Uznaje się jako wymagające ciągłości czynności, które muszą być wykonywane bez przerwy, w jakiejkolwiek porze dnia i nocy lub dniu tygodnia, w związku z koniecznością automatycznego i stałego dostarczania szkła topionego pracującym maszynom.

Artykuł 2

1. Osoby, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, będą zatrudnione w systemie czterozmianowym.
2. Czas pracy tych osób nie będzie mógł przekraczać przeciętnie czterdziestu dwóch godzin tygodniowo.
3. Przeciętna ta będzie obliczana na podstawie okresu nie przekraczającego czterech tygodni.
4. Czas pracy nie będzie przekraczał ośmiu godzin.
5. Przerwa na odpoczynek między dwiema dniówkami tej samej zmiany nie będzie krótsza niż szesnaście godzin: z zastrzeżeniem, że przerwa ta, w razie potrzeby może być skrócona podczas okresowej zmiany rozkładu czasu pracy zespołów.

Artykuł 3

1. Limity godzin określone w art. 2 ustępy 2,3 i 4 mogą być przekroczone, a długość przerwy określona w ust. 5 może być skrócona, ale jedynie w miarę konieczności, ażeby uniknąć poważnych zakłóceń w normalnej pracy przedsiębiorstwa:
a) w razie zaistniałego lub grożącego wypadku, w przypadku konieczności wykonania pilnych prac na maszynach lub urządzeniach albo w wypadku „siły wyższej";
b) w razie nieprzewidzianej nieobecności w pracy jednego lub kilku członków zmiany.
2. Przyznawana będzie odpowiednia rekompensata za dodatkowe godziny przepracowane na mocy niniejszego artykułu na warunkach, jakie zostaną określone przez ustawodawstwo krajowe lub w uzgodnieniu między zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników.

Artykuł 4

W celu ułatwiania skutecznego stosowania postanowień niniejszej Konwencji, każdy pracodawca będzie zobowiązany:
a) podać do wiadomości za pomocą ogłoszeń wywieszanych w widocznych miejscach w przedsiębiorstwie lub w odpowiednim miejscu albo za pomocą innych metod uznanych przez właściwą władzę, godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy każdej zmiany;
b) wprowadzić zmiany w ustalonym rozkładzie czasu pracy, tylko w sposób i w formie zatwierdzonej przez właściwą władzę;
c) prowadzić, w formie określonej przez właściwą władzę, rejestr wszystkich dodatkowych godzin przepracowanych zgodnie z art. 3 niniejszej Konwencji oraz wypłat dokonywanych z tego tytułu.

* * *

Artykuły 5—11: Standardowe postanowienia końcowe 2.

2Patrz Załącznik I.