KONWENCJA Nr 44
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca zapewnienia bezrobotnym nie z własnej winy odszkodowań lub zasiłków

Data wejścia w życie: l0 czerwca 1938 r.
Konwencja została zrewidowana w 1988 r. przez Konwencję Nr 168.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1934 r. na osiemnastej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ubezpieczenia na wypadek bezrobocia i niektórych form pomocy bezrobotnym, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji;

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego trzeciego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca bezrobocia, z 1934 r.:

Artykuł 1

1. Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do utrzymania systemu, który zapewni bezrobotnym nie z własnej winy objętym niniejszą Konwencją:
a) bądź „odszkodowanie", to jest kwotę wpłaconą tytułem składek opłaconych w związku z zatrudnieniem uprawnionego przez zgłoszenie do systemu obowiązkowego lub dobrowolnego;
b) bądź „zasiłek", to jest świadczenie, które nie stanowi ani odszkodowania, ani pomocy udzielanej na podstawie ogólnych zarządzeń o pomocy ubogim, lecz które może stanowić wynagrodzenie za zatrudnienie w ramach prac o charakterze pomocy, organizowanych na warunkach przewidzianych w art. 9;
c) bądź połączenie odszkodowania i zasiłku.
2. Pod warunkiem zapewnienia wszystkim osobom, do których stosuje się niniejsza Konwencja, odszkodowań lub zasiłków przewidzianych w ust. 1, systemem tym może być:
a) ubezpieczenie obowiązkowe;
b) ubezpieczenie dobrowolne;
c) kombinacja systemów ubezpieczenia obowiązkowego i ubezpieczenia dobrowolnego;
d) jeden z wymienionych systemów uzupełniony systemem pomocy.
3. Do ustawodawstwa krajowego należy ustalenie ewentualnie warunków, na jakich bezrobotni będą powołani do przejścia z systemu odszkodowań do systemu zasiłków.

Artykuł 2

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich osób zwykle zatrudnionych za wynagrodzeniem lub za utrzymanie.
2. Jednakże każdy Członek może przewidzieć w swym ustawodawstwie takie wyjątki, jakie uzna za potrzebne, jeżeli chodzi o:
a) służbę domową;
b) chałupników;
c) pracowników, którzy otrzymują stałe zatrudnienie zależne od rządu, władz lokalnych lub usług użyteczności publicznej;
d) pracowników umysłowych, których zarobki zostaną uznane przez właściwe władze za tak wysokie, że umożliwiają im zabezpieczenie się we własnym zakresie przeciwko ryzyku bezrobocia;
e) pracowników, których zatrudnienie ma charakter sezonowy, jeśli okres sezonu jest normalnie krótszy od sześciu miesięcy i jeśli zainteresowani nie są zwykle zajęci przez resztę roku w innym zatrudnieniu objętym niniejszą Konwencją;
f) pracowników młodocianych, którzy nie osiągnęli określonego wieku;
g) pracowników, którzy przekroczyli określony wiek i którzy korzystają z emerytury lub z renty starczej;
h) osób zatrudnionych jedynie okazjonalnie lub zastępczo, objętych niniejszą Konwencją;
i) członków rodziny pracodawcy;
j) wyjątkowych grup pracowników, w stosunku do których szczególne okoliczności sprawiają, że nie byłoby potrzeby lub nie byłoby praktycznie stosować do nich postanowień niniejszej Konwencji.
3. Członkowie powinni w swych corocznych sprawozdaniach składanych przez nich ze stosowania niniejszej Konwencji podawać wyjątki, które ustanowili na podstawie poprzedniego ustępu.
4. Konwencja niniejsza nie ma zastosowania do marynarzy, do rybaków, ani do pracowników rolnych, ponieważ kategorie te mogą być określone przez ustawodawstwo krajowe.

Artykuł 3

W razie częściowego bezrobocia, odszkodowania lub zasiłki powinny być przyznawane bezrobotnym, których zatrudnienie zostało zredukowane na warunkach ustalonych przez ustawodawstwo krajowe.

Artykuł 4

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być uzależnione od wypełnienia przez ubiegającego się poniższych warunków:
a) być zdolnym do pracy i gotowym do podjęcia pracy;
b) być zapisanym w publicznym biurze pośrednictwa pracy lub w jakimkolwiek innym biurze uznanym przez właściwą władzę oraz odwiedzać regularnie wymienione biuro, z zastrzeżeniem wyjątków i warunków, które mogą być określone przez ustawodawstwo krajowe;
c) stosować się do wszystkich innych przepisów, które mogą być określone przez ustawodawstwo krajowe w celu ustalenia, czy ubiegający się spełnia warunki dotyczące przyznawania odszkodowania lub zasiłku.

Artykuł 5

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być poddane innym warunkom lub dyskwalifikacjom, a mianowicie przewidzianym w artykułach 6, 7, 8, 9, 10,11 i 12. Warunki i dyskwalifikacje inne niż przewidziane w wymienionych artykułach powinny być wykazane w corocznych sprawozdaniach składanych przez Członka ze stosowania niniejszej Konwencji.

Artykuł 6

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być uzależnione od wypełnienia stażu obejmującego:
a) bądź opłacenie określonej ilości składek w ustalonym okresie poprzedzającym wniosek o odszkodowanie lub zasiłek, albo poprzedzającym początek bezrobocia;
b) bądź zatrudnienie objęte niniejszą Konwencją w ustalonym okresie poprzedzającym wniosek o odszkodowanie lub zasiłek, albo poprzedzającym początek bezrobocia;
c) bądź kombinacje wymienionych wyżej metod.

Artykuł 7

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być uzależnione od upływu okresu wyczekiwania, którego trwanie i warunki stosowania powinny być określone przez ustawodawstwo krajowe.

Artykuł 8

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być uzależnione od uczęszczania na kurs szkolenia zawodowego lub inny.

Artykuł 9

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być uzależnione od przyjęcia na warunkach ustalonych przez ustawodawstwo krajowe zatrudnienia przy robotach publicznych, organizowanych przez władzę publiczną.

Artykuł 10

1. Ubiegający się może być pozbawiony prawa do odszkodowań lub zasiłków przez odpowiedni okres, jeżeli odmawia przyjęcia odpowiadającego zatrudnienia. Nie powinno być uznane za odpowiadające:
a) zatrudnienie, którego przyjęcie pociągałoby za sobą pobyt w okręgu, gdzie nie istnieją możliwości odpowiedniego zamieszkania;
b) zatrudnienie, za które wysokość oferowanego zarobku jest niższa lub którego inne warunki zatrudnienia są mniej korzystne:
i) niż mógłby się słusznie spodziewać ubiegający się, biorąc pod uwagę te, które zwykle otrzymywał w swoim zawodzie stałym, w okręgu, w którym był na ogół zatrudniony, albo które by otrzymał, gdyby był tak nadal zatrudniony (jeżeli chodzi o zatrudnienie oferowane w zawodzie i w okręgu, gdzie ubiegający się był zwykle zatrudniony ostatnio);
ii) niż poziom na ogół przestrzegany w tym czasie w zawodzie i w okręgu, w którym zatrudnienie jest oferowane (we wszystkich innych przypadkach);
c) zatrudnienie wakuje w związku ze wstrzymaniem pracy wskutek sporu zawodowego;
d) zatrudnienie takie, że odmowa przyjęcia tego zatrudnienia z przyczyny innej niż wymieniane wyżej i biorąc pod uwagę wszystkie inne okoliczności, łącznie z osobistą sytuacją ubiegającego się — nie może narazić słusznie na zarzut.
2. Ubiegający się może być pozbawiony prawa do odszkodowań lub zasiłków przez odpowiedni okres:
a) jeżeli utracił swoje zatrudnienie z bezpośredniej przyczyny wstrzymania pracy wskutek sporu zawodowego,
b) jeżeli utracił pracę z własnej winy lub opuścił pracę dobrowolnie bez uzasadnionych motywów,
c) jeżeli usiłował uzyskać podstępnie odszkodowanie lub zasiłek,
d) jeżeli nie stosuje się w celu odzyskania pracy do instrukcji publicznego biura pośrednictwa pracy lub każdej innej właściwej władzy, albo jeżeli właściwa władza stwierdzi, że świadomie lub przez niedbalstwo nie skorzystał z rozsądnej okazji odpowiadającego mu zatrudnienia.
3. Każdy ubiegający się, który opuszczając zatrudnienie otrzymał od swego pracodawcy na podstawie umowy o pracę wynagrodzenie istotnie równe utracie jego zarobku za dany okres, może być pozbawiony prawa do odszkodowań lub zasiłków na ten okres. Jednakże odszkodowanie za zwolnienie z pracy, przewidziane przez ustawodawstwo krajowe, nie będzie uważane za wspomniane wynagrodzenie.

Artykuł 11

Prawo do pobierania odszkodowania lub zasiłku może być przyznane na ograniczony okres, który normalnie nie powinien być krótszy od 156 dni roboczych w ciągu roku i w żadnym przypadku nie może być krótszy od 78 dni roboczych w ciągu roku.

Artykuł 12

1. Wypłacanie odszkodowania nie powinno być uzależnione od potrzeb ubiegającego się.
2. Prawo do pobierania zasiłku może być uzależnione od stwierdzenia, na warunkach ustalonych przez ustawodawstwo krajowe, potrzeb ubiegającego się.

Artykuł 13

1. Odszkodowania będą wypłacane w gotówce, jednakże świadczenia dodatkowe, przeznaczone na ułatwienie powrotu ubezpieczonego do pracy, mogą być udzielane w naturze.
2. Zasiłki mogą być udzielane w naturze.

Artykuł 14

Będą ustanowione przez ustawodawstwo krajowe trybunały lub właściwe władze dla rozstrzygania spraw, wywołanych wnioskami o odszkodowania lub zasiłki, zgłaszane przez osoby, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

Artykuł 15

1. Ubiegający się może być pozbawiony prawa do odszkodowań lub zasiłków przez cały okres, kiedy przebywa za granicą.
2. Może być ustanowiony specjalny system dla pracowników przygranicznych, którzy mają miejsce zamieszkania w jednym kraju, a miejsce swej pracy w drugim kraju.

Artykuł 16

Obcokrajowcy powinni mieć prawo do odszkodowań i zasiłków na tych samych warunkach, co krajowcy. Jednakże każdy Członek może odmówić obywatelom każdego Członka lub Państwa, które nie jest związane niniejszą Konwencją, równego traktowania z własnymi obywatelami w dziedzinie świadczeń pochodzących z funduszów, na rzecz których ubiegający się nie opłacał składek.

* * *

Artykuły 17—23: Standardowe postanowienia końcowe 2 , z wyjątkiem:
Artykułu 20: Wypowiedzenie: postanowienie to różni się od standardowego postanowienia końcowego 3 przez zastąpienie w obydwu ustępach „dziesięciu lat" „pięcioma latami", tak więc po upływie pięcioletniego okresu obowiązywania Konwencja może być wypowiedziana w pięcioletnich odstępach czasu.

2 Patrz Załącznik I.
3 Patrz Załącznik I.