KONWENCJA Nr 47
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca skrócenia czasu pracy do czterdziestu godzin tygodniowo

Data wejścia w życie: 23 czerwca 1957 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 14 czerwca 1935 r. na dziewiętnastej sesji,

zważywszy, że sprawa skrócenia czasu pracy stanowi szósty punkt porządku dziennego sesji,

uważając, iż bezrobocie przyjęło tak rozległe rozmiary i występuje od tak długiego czasu, że obecnie miliony pracowników na świecie są narażone na nędzę i niedostatek, za które sami nie są odpowiedzialni i od których mają słuszne prawo być uwolnieni,

uważając, iż byłoby pożądane, aby pracownicy w miarę możliwości odnosili korzyści z postępu technicznego, którego szybki rozwój charakteryzuje nowoczesny przemysł,

uważając, iż dla zadośćuczynienia rezolucjom przyjętym na osiemnastej i dziewiętnastej sesji Międzynarodowej Konferencji Pracy jest rzeczą konieczną próbować skrócić, jak tylko jest to możliwe, czas pracy we wszystkich kategoriach zatrudnienia,

przyjmuje dnia dwudziestego drugiego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego piątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca czterdziesto-godzinnego tygodnia pracy, z 1935 r.:

Artykuł 1

Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zgadza się uznać:
a) zasadę czterdziestogodzinnego tygodnia pracy stosowaną w ten sposób, aby zasada ta nie powodowała obniżenia poziomu życia pracowników;
b) przyjęcie lub popieranie środków, które byłyby uznane za odpowiednie dla osiągnięcia tego celu; oraz zobowiązuje się do stosowania wymienionej zasady do pewnych kategorii zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi postanowieniami, ustalonymi przez poszczególne konwencje, które mogą być ratyfikowane przez danego Członka.

* * *

Artykuły 2—8: Standardowe postanowienia końcowe .