KONWENCJA Nr 49
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca skrócenia czasu pracy w hutach szkła wyrabiających butelki

Data wejścia w życie: 10 czerwca 1938 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1935 r. na dziewiętnastej sesji;

zważywszy, że sprawa skrócenia czasu pracy stanowi szósty punkt porządku dziennego sesji,

potwierdzając zasadę ustanowioną w Konwencji dotyczącej czterdziestogodzinnego tygodnia pracy z 1935 r., włączając utrzymanie stopy życiowej pracowników,

postanowiwszy wprowadzić w życie skrócenie czasu pracy w odniesieniu do hut szkła,

przyjmuje dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego piątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca skrócenia czasu pracy (huty szkła), z 1935 r.:

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do osób, które pracują na kolejnych zmianach w hutach szkła produkujących przy pomocy automatów butelki i są zatrudnione przy obsłudze prądnic, wanien szklarskich, maszyn automatycznych i piecach żarowych oraz przy pracach pomocniczych związanych z tą produkcją.
2. Dla celów niniejszej Konwencji określenie „butelki" obejmuje podobne artykuły ze szkła, wytwarzane takimi samymi metodami jak butelki.

Artykuł 2

1. Osoby, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, będą zatrudniane zgodnie z systemem obejmującym co najmniej cztery zmiany.
2. Czas pracy tych osób nie będzie mógł przekraczać przeciętnie czterdziestu dwóch godzin tygodniowo.
3. Przeciętna ta będzie obliczana na podstawie okresu nie przekraczającego czterech tygodni.
4. Czas pracy nie będzie przekraczał ośmiu godzin.
5. Przerwa na odpoczynek między dwoma stanowiskami tej samej zmiany nie będzie krótsza niż szesnaście godzin; z zastrzeżeniem, że przerwa ta — w razie potrzeby — może być skrócona podczas okresowej zmiany rozkładu czasu pracy zespołów.

Artykuł 3

1. Limity godzin, określone w art. 2 ustępy 2, 3 i 4, mogą być przekroczone, a długość przerwy określona w ust. 5 może być skrócona, ale jedynie w miarę konieczności, ażeby uniknąć zakłócenia w normalnej pracy przedsiębiorstwa:
a) w razie zaistniałego lub grożącego wypadku, w przypadku konieczności wykonania pilnych prac na maszynach lub urządzeniach albo w przypadku siły wyższej;
b) w przypadku nieprzewidzianej nieobecności w pracy jednego lub kilku członków zmiany.
2. Przyznawana będzie odpowiednia rekompensata za dodatkowe godziny przepracowane na mocy mniejszego artykułu na warunkach, jakie zostaną określone przez ustawodawstwo krajowe lub w uzgodnieniu między zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników.

Artykuł 4

W celu ułatwiania skutecznego stosowania postanowień niniejszej Konwencji, każdy pracodawca będzie:
a) podawał do wiadomości za pomocą ogłoszeń wywieszanych w widocznych miejscach w przedsiębiorstwie lub w każdym innym odpowiednim miejscu, albo przy pomocy innych metod uznanych przez właściwą władzę, godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy każdej zmiany;
b) wprowadzał zmiany w ustalonym rozkładzie czasu pracy tylko w sposób i w formie zatwierdzonej przez właściwą władzę;
c) prowadził, w formie określonej przez właściwą władzę, rejestr wszystkich dodatkowych godzin przepracowanych zgodnie z art. 3 niniejszej Konwencji oraz wypłat dokonywanych z tego tytułu.

Artykuł 5

Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie narusza jakiegokolwiek zwyczaju lub układu między pracodawcami i pracownikami, który zapewnia bardziej korzystne warunki, niż przewiduje niniejsza Konwencja.

* * *

Artykuły 6-12: Standardowe postanowienia końcowe 2.

2 Patrz Załącznik I.