KONWENCJA Nr 52
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca corocznych płatnych urlopów

Data wejścia w życie: 22 września 1939 r.
Konwencja zestala zrewidowana w 1970 r. przez Konwencję Nr 132.
Od czasu wejścia w życie tej Konwencji, Konwencja Nr 52 nie jest już otwarta do ratyfikacji.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1936 r. na dwudziestej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące corocznych płatnych urlopów, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego czwartego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego szóstego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca płatnych urlopów, z 1936 r.:

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich osób zatrudnionych w jednym z następujących, państwowych lub prywatnych, zakładów lub przedsiębiorstw:
a) przedsiębiorstwa, w których produkty są wytwarzane, przerabiane, oczyszczane, naprawiane, zdobione, wykańczane, przygotowywane do sprzedaży, rozdrabniane lub niszczone, albo w których materiały ulegają przetwarzaniu; włączając przedsiębiorstwa zaangażowane w budowę okrętów lub w wytwarzanie, przetwarzanie i przesyłanie energii elektrycznej lub transmisję jakiejkolwiek mocy napędowej;
b) przedsiębiorstwa całkowicie lub częściowo zaangażowane w budowę, odbudowę, utrzymanie, naprawę, przeróbkę lub burzenie jednego bądź więcej następujących obiektów: budowli, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk, przystani, doków, pirsów, osłon przeciwpowodziowych lub przeciw erozji nabrzeża, kanałów, prac na rzecz nawigacji śródlądowej, morskiej czy lotniczej, dróg, tuneli, mostów, wiaduktów, kolektorów, ścieków, studzien, prac nawadniających czy odwadniających, instalacji telekomunikacyjnych, prac związanych z produkcją czy przesyłaniem energii elektrycznej lub rozprowadzaniem gazu, rurociągów, wodociągów oraz zakładów zaangażowanych w inne podobne prace przygotowawcze do wszelkich takich robót czy konstrukcji lub kładzenia pod nie fundamentów;
c) zakłady zaangażowane w przewóz osób lub towarów drogą lądową, kolejową, śródlądową drogą wodną lub drogą powietrzną, włączając przeładunek towarów w dokach, przystaniach, na nabrzeżach, w magazynach czy na lotniskach;
d) kopalnie, kamieniołomy i inne przedsiębiorstwa wydobywcze minerałów z ziemi;
e) przedsiębiorstwa handlowe, włączając usługi pocztowe i telekomunikacyjne;
f) przedsiębiorstwa i usługi administracyjne, w których zatrudnieni zajmują się głównie pracą biurową; g) zakłady prasowe;
h) zakłady świadczące usługi lecznicze i opiekuńcze ludziom chorym, niedołężnym, pozostającym bez środków do życia czy upośledzonym psychicznie;
i) hotele, restauracje, pensjonaty, kluby, kawiarnie i inne zakłady o podobnym charakterze;
j) teatry i miejsca rozrywki publicznej;
k) mieszane zakłady handlowe i przemysłowe nie kwalifikujące się w pełni do którejkolwiek z powyższych kategorii.
2. Właściwe władze każdego kraju po konsultacji z głównymi zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, jeśli takie istnieją, określą linię rozgraniczającą zakłady i przedsiębiorstwa określone w ustępie poprzednim od tych, do których niniejsza Konwencja nie ma zastosowania.
3. Właściwe władze każdego kraju mogą zwolnić ze stosowania niniejszej Konwencji:
a) osoby zatrudnione w zakładach czy przedsiębiorstwach, w których są zatrudnieni wyłącznie członkowie rodziny pracodawcy;
b) osoby zatrudnione w służbach publicznych, których warunki służby uprawniają do corocznych płatnych urlopów co najmniej równych pod względem czasu trwania urlopom określonym przez niniejszą Konwencję.

Artykuł 2

1. Każda osoba, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, po roku nieprzerwanej pracy będzie uprawniona do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej sześciu dni roboczych.
2. Osoby poniżej szesnastego roku życia, włączając praktykantów, będą uprawnione po roku nieprzerwanej pracy do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej dwunastu dni roboczych.
3. Następujące okresy nie będą wliczane do corocznych płatnych urlopów:
a) święta ustawowe i zwyczajowe;
b) nieobecności w pracy spowodowane chorobą.
4. Ustawodawstwo krajowe może w szczególnych okolicznościach zezwolić na podział na części każdej części rocznego płatnego urlopu, która jest dłuższa od minimalnego okresu określonego przez niniejszy artykuł.
5. Wymiar corocznego płatnego urlopu będzie ulegał zwiększeniu wraz ze stażem pracy zgodnie z warunkami określonymi przez ustawodawstwo krajowe.

Artykuł 3

Każda osoba korzystająca z urlopu zgodnie z art. 2 niniejszej Konwencji będzie otrzymywać za cały okres urlopu albo:
a) swoje zwykłe wynagrodzenie, obliczone w sposób ustalony przez ustawodawstwo krajowe, włączając ekwiwalent pieniężny za swoje wynagrodzenie w naturze, jeśli takie istnieje; lub
b) wynagrodzenie określone przez układ zbiorowy.

Artykuł 4

Tracą ważność wszelkie porozumienia dotyczące rezygnacji z prawa lub zrzeczenia się prawa do corocznego płatnego urlopu.

Artykuł 5

Ustawodawstwo krajowe może zastrzec, że osoba podejmująca płatne zatrudnienie w czasie trwania corocznego płatnego urlopu może zostać pozbawiona swojego prawa do wypłaty za okres urlopu.

Artykuł 6

Osoba zwolniona z pracy z powodu przypisywanego pracodawcy przed wykorzystaniem należnego jej urlopu będzie otrzymywać za każdy dzień należnego jej urlopu na mocy niniejszej Konwencji wynagrodzenie przewidziane w art. 3.

Artykuł 7

W celu ułatwiania skutecznego wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Konwencji, każdy pracodawca będzie obowiązany do prowadzenia, w formie zatwierdzonej przez właściwe władze, rejestru zawierającego:
a) datę przyjęcia do pracy każdej zatrudnionej przez niego osoby oraz długość corocznego płatnego urlopu, do którego taka osoba jest uprawniona;
b) daty wykorzystania corocznego płatnego urlopu przez każdą osobę;
c) wynagrodzenie otrzymywane przez każdą osobę za okres jej corocznego płatnego urlopu.

Artykuł 8

Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję jest zobowiązany do stworzenia systemu sankcji zapewniającego stosowanie jej postanowień.

Artykuł 9

Żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie będą wpływały na jakąkolwiek ustawę, decyzję, prawo zwyczajowe czy porozumienie między pracodawcami a pracownikami, które zapewnia korzystniejsze warunki niż gwarantowane przez niniejszą Konwencję.

* * *

Artykuły 10—16: Standardowe postanowienia końcowe2.

2Patrz Załącznik I