KONWENCJA Nr 53
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca minimalnych kwalifikacji zawodowych kapitanów i oficerów marynarki handlowej

Data wejścia w życie: 29 marca 1939 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 6 października 1936 r. na dwudziestej pierwszej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ustalenia przez każdy kraj z dostępem do morza pewnego minimum kwalifikacji zawodowych wymaganych od kapitanów, oficerów pokładowych i oficerów mechaników spełniających funkcje kierownicze wśród załóg na pokładzie statków handlowych, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego czwartego października tysiąc dziewięćset trzydziestego szóstego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca świadectw kwalifikacyjnych zawodowych oficerów, z 1936 r.

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do każdego statku zarejestrowanego na terytorium, na którym obowiązuje niniejsza Konwencja, i wykonującego żeglugę morską, z wyjątkiem:
a) okrętów wojennych;
b) statków państwowych i statków w służbie administracji publicznej, nie mających przeznaczenia handlowego;
c) statków drewnianych prymitywnej konstrukcji, takich jak „dhows” i „dżonki".
2. Ustawodawstwo krajowe może przewidzieć całkowite lub częściowe wyłączenie statków o pojemności brutto mniejszej niż 200 ton.

Artykuł 2

Dla celów niniejszej Konwencji poniższe określenia należy rozumieć, jak następuje:
a) określenie „kapitan lub szyper" oznacza każdą osobę, której powierzono kierownictwo statku;
b) określenie „oficer pokładowy" oznacza każdą osobę z wyjątkiem pilotów, która jest faktycznie wyznaczona do nawigacji i manewrowania statkiem;
c) określenie „główny mechanik" oznacza każdą osobę stale odpowiedzialną za wprowadzenie statku w ruch;
d) określenie „oficer maszynowy" oznacza każdą osobę, której powierzono kierowanie pracą maszyn statku.

Artykuł 3

1. Nikt nie może sprawować ani być zaangażowanym do sprawowania funkcji kapitana lub szypra, oficera pokładowego, głównego mechanika i oficera maszynowego na statku, do którego stosuje się postanowienia niniejszej Konwencji, nie posiadając świadectwa stwierdzającego jego kwalifikacje zawodowe, potrzebne do sprawowania tych funkcji, wydanego lub zatwierdzonego przez władzę państwową terytorium, na którym statek jest zarejestrowany.
2. Wyjątki od postanowień niniejszego artykułu mogą być uczynione jedynie w przypadku siły wyższej.

Artykuł 4

1. Świadectwa kwalifikacji zawodowych mają prawo otrzymać tylko osoby, które:
a) osiągnęły minimalny wiek wymagany przy wydawaniu takiego świadectwa;
b) odbyły minimalny staż zawodowy wymagany przy wydawaniu takiego świadectwa;
c) zdały z wynikiem pomyślnym egzaminy zorganizowane przez właściwą władzę i przeprowadzone pod jej nadzorem, w celu stwierdzenia, czy dana osoba posiada potrzebne kwalifikacje do wykonywania funkcji odpowiadających świadectwu, o które się ubiega.
2. Ustawodawstwo krajowe:
a) określi minimum wieku oraz staż zawodowy, wymagane od kandydatów do każdej kategorii świadectw;
b) zapewni przeprowadzenie przez właściwą władzę jednego lub kilku egzaminów w celu stwierdzenia, czy ubiegający się o świadectwo posiadają kwalifikacje wymagane do wykonywania funkcji odpowiadających świadectwom, o jakie się ubiegają, oraz kontrolę tych egzaminów.
3. Każdy Członek Organizacji może w okresie trzyletnim od daty ratyfikacji Konwencji wydawać świadectwo kwalifikacji zawodowych osobom, które nie zostały poddane egzaminom przeprowadzanym zgodnie z ust. b) niniejszego artykułu, z tym że:
a) osoby te posiadają w rzeczywistości doświadzenie praktyczne, dostateczne do pełnienia funkcji odpowiadających świadectwom, o których mowa;
b) osobom tym nie zarzucono żadnej poważnej pomyłki technicznej.

Artykuł 5

1. Każdy Członek ratyfikujący niniejszą Konwencję będzie zapewniał jej faktyczne stosowanie za pomocą systemu skutecznej inspekcji.
2. Przepisy ustawodawstwa krajowego będą przewidywać przypadki, w jakich właściwe władze Członka mają prawo zatrzymać każdy statek zarejestrowany na jego terytorium, ze względu na nieprzestrzeganie postanowień niniejszej Konwencji.
3. Gdy władze jakiegokolwiek Członka, który ratyfikował niniejszą Konwencję, stwierdzą nieprzestrzeganie jej postanowień na statku zarejestrowanym na terytorium innego Członka, który również ratyfikował Konwencję, powinny zwrócić się w tej sprawie do konsula Członka, na którego terytorium statek jest zarejestrowany.

Artykuł 6

1. Przepisy ustawodawstwa krajowego będą ustalać sankcje karne lub dyscyplinarne, które byłyby stosowane w przypadkach nieprzestrzegania postanowień niniejszej Konwencji.
2. Powyższe sankcje karne lub dyscyplinarne będą w szczególności skierowane przeciwko:
a) armatorowi lub jego agentowi, kapitanowi lub szyprowi zatrudniającym osobę nie posiadającą świadectwa wymaganego przez niniejszą Konwencję;
b) kapitanowi lub szyprowi pozwalającym wykonywać jedną z funkcji określonych w art. 2 niniejszej Konwencji osobie nie posiadającej świadectwa odpowiadającego co najmniej tej funkcji;
c) osobom, które przez oszustwo lub na podstawie fałszywych dokumentów zostały zatrudnione do pełnienia funkcji określonych w art. 2 niniejszej Konwencji i nie posiadają wymaganych świadectw.

* * *

Artykuł 7: Deklaracje stosowania do terytoriów niemetropolitalnych 2.

Artykuły 8—14: Standardowe postanowienia końcowe 3.

2Patrz Załącznik II.
3Patrz Załącznik I.