KONWENCJA Nr 60
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca wieku dopuszczania dzieci do pracy w zawodach nieprzemysłowych (zrewidowana)

Data wejścia w życie: 29 grudnia 1950 r.
Konwencja została zrewidowana w 1973 r. przez Konwencję Nr 138, z zastrzeżeniem pewnych warunków (patrz art. 10 ust. 4d) Konwencji Nr 138).

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 3 czerwca 1937 roku na dwudziestej trzeciej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące częściowej rewizji Konwencji dotyczącej wieku dopuszczenia dzieci do pracy w zawodach nieprzemysłowych, przyjętej przez Konferencję na szesnastej sesji, która to sprawa stanowi siódmy punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego drugiego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego siódmego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca najniższego wieku (zawody nieprzemysłowe) (zrewidowana), z 1937 r.:

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do każdego zatrudnienia, o którym nie traktują: Konwencja dotycząca wieku dopuszczania dzieci do pracy w rolnictwie (Genewa, 1921 r.), Konwencja dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy na morzu (zrewidowana), z 1936 r. czy Konwencja dotycząca najniższego wieku dopuszczania dzieci do pracy przemysłowej (zrewidowana), z 1937 r.
2. Właściwa władza każdego kraju, po konsultacji z głównymi zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, określi linię rozgraniczenia pomiędzy rodzajami zatrudnienia objętymi niniejszą Konwencją a rodzajami zatrudnienia, których dotyczą trzy wyżej wymienione Konwencje.
3. Niniejsza Konwencja nie będzie miała zastosowania do:
a) zatrudnienia w rybołówstwie morskim;
b) pracy wykonywanej w szkołach technicznych i zawodowych, pod warunkiem, że taka praca ma z natury szkoleniowy charakter i nie jest nastawiona na osiągnięcie zysku oraz jej zakres jest ustalony, zatwierdzony i nadzorowany przez władzę publiczną.
4. Właściwa władza każdego kraju może wyłączyć ze stosowania niniejszej Konwencji:
a) zatrudnienie w zakładach, w których zatrudnieni są wyłącznie członkowie rodziny pracodawcy, z wyjątkiem pracy szkodliwej, krzywdzącej czy niebezpiecznej w rozumieniu artykułów 3 i 5 niniejszej Konwencji;
b) pracę domową w rodzinie wykonywaną przez członków tej rodziny.

Artykuł 2

Dzieci poniżej piętnastego roku życia, czy dzieci powyżej piętnastego roku życia, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym podlegają jeszcze obowiązkowi uczęszczania do szkoły podstawowej, nie będą zatrudniane przy żadnych pracach, do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, z wyjątkiem przypadków, w odniesieniu do których niniejsza Konwencja stanowi inaczej.

Artykuł 3

1. Dzieci powyżej trzynastego roku życia mogą, poza godzinami przewidzianymi na uczęszczanie do szkoły, być zatrudnione przy pracy lekkiej:
a) która nie jest szkodliwa dla ich zdrowia czy normalnego rozwoju; oraz
b) która nie zakłóca ich uczęszczania do szkoły czy możliwości korzystania z prowadzonego tam szkolenia.
2. Dzieci poniżej czternastego roku życia:
a) nie będą zatrudniane przy pracy lekkiej dłużej niż dwie godziny dziennie zarówno w ciągu roku szkolnego, jak i podczas wakacji; ani
b) nie będą spędzały w szkole i przy wykonywaniu lekkiej pracy łącznie więcej niż siedem godzin dziennie.
3. Ustawodawstwo krajowe określi dzienną liczbę godzin, w czasie których dzieci powyżej czternastego roku życia mogą być zatrudnione przy pracy lekkiej.
4. Wykonywanie pracy lekkiej jest zabronione:
a) w niedziele i urzędowe święta państwowe; oraz
b) w nocy.
5. Dla celów poprzedniego ustępu określenie „noc" oznacza:
a) w przypadku dzieci poniżej czternastego roku życia, okres co najmniej dwunastu kolejnych godzin obejmujący czas między godziną ósmą wieczorem a ósmą rano;
b) w przypadku dzieci powyżej czternastego roku życia, okres zostanie ustalony przez ustawodawstwo krajowe, ale jego długość nie będzie krótsza niż dwanaście godzin, z wyjątkiem przypadku krajów tropikalnych, gdzie podczas dnia jest przyznawany wypoczynek wyrównawczy.
6. Po konsultacji z głównymi zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, ustawodawstwo krajowe:
a) określi, jakie rodzaje zatrudnienia mogą zostać uznane za pracę lekką dla celów niniejszego artykułu; oraz
b) ustali wstępne warunki gwarancyjne, które muszą zostać dotrzymane przed zatrudnieniem dzieci przy pracy lekkiej.
7. Z zastrzeżeniem postanowień lit. a) ust. l powyżej: a) ustawodawstwo krajowe może określić rodzaj dopuszczalnej pracy oraz dzienną liczbę godzin, jaką mogą przepracować podczas przerw wakacyjnych dzieci, o których mowa w art. 2, w wieku powyżej czternastu lat;
b) w krajach, w których przepisy nie przewidują obowiązkowego uczęszczania do szkoły, czas spędzony na wykonywanie pracy lekkiej nie będzie przekraczał czterech i pół godziny dziennie.

Artykuł 4

1. Z korzyścią dla sztuki, nauki i oświaty, ustawodawstwo krajowe może, w drodze zezwoleń udzielonych w indywidualnych wypadkach, zezwolić na wyjątki od postanowień artykułów 2 i 3 niniejszej Konwencji, w celu umożliwienia dzieciom występów w widowiskach publicznych w charakterze aktorów czy statystów przy produkcji filmów kinematograficznych;
2. Zastrzega się, że:
a) nie będą dopuszczalne takie wyjątki w odniesieniu do zatrudnienia, które jest niebezpieczne w rozumieniu art. 5, takiego jak praca w cyrkach, na pokazach rewiowych czy w kabaretach;
b) będą określone ścisłe gwarancje w zakresie ochrony zdrowia, rozwoju fizycznego czy moralnego dzieci, życzliwego ich traktowania, zapewnienia im właściwego odpoczynku oraz kontynuacji przez nie nauki;
c) dzieci, które uzyskały zezwolenie zgodnie z niniejszym artykułem, nie będą zatrudniane po pomocy.

Artykuł 5

Ustawodawstwo krajowe określi limit lub limity wiekowe wyższe od tych, o których mowa w art. 2 niniejszej Konwencji, związane z dopuszczeniem osób młodych i młodocianych do wszelkich prac, które ze swej natury, czy z powodu warunków, w których są prowadzone, są niebezpieczne dla życia czy moralności zatrudnionych przy nich osób.

Artykuł 6

Ustawodawstwo krajowe określi limit lub limity wiekowe wyższe od tych, o których mowa w art. 2 niniejszej Konwencji, związane z dopuszczeniem osób młodych i młodocianych do prac związanych z handlem wędrownym na ulicach czy w miejscach publicznych, do stałej pracy w stoiskach przed sklepami czy do pracy w zawodach wędrownych, w przypadkach gdy warunki takiej pracy wymagają określenia wyższego limitu wieku.

Artykuł 7

Dla właściwego wprowadzania w życie postanowień niniejszej Konwencji, ustawodawstwo krajowe:
a) zapewni odpowiedni system inspekcji i nadzoru państwowego;
b) nałoży na każdego pracodawcę obowiązek prowadzenia rejestru nazwisk i dat urodzenia wszystkich zatrudnionych przez niego osób poniżej osiemnastego roku życia do wykonywania jakiejkolwiek pracy, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, innej niż prace, do których stosuje się art. 6;
c) zapewni odpowiednie środki ułatwiające ustalenie tożsamości i nadzór nad osobami poniżej określonego wieku, zatrudnionymi do zajęć i prac objętych art. 6; d) ustali kary za naruszenie przepisów prawa, zapewniających wykonanie postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 8

Roczne sprawozdania składane zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy będą zawierały wyczerpujące informacje na temat wszystkich aktów prawnych, zapewniających wprowadzanie w życie postanowień niniejszej Konwencji, włączając:
a) wykaz form zatrudnienia, które ustawodawstwo krajowe określa jako praca lekka dla celów art. 3;
b) wykaz form zatrudnienia, w odniesieniu do których, zgodnie z artykułami 5 i 6, ustawodawstwo krajowe określiło limity wieku dopuszczenia wyższe niż ustalone w art. 2; oraz
c) pełną informację dotyczącą okoliczności, w których dozwolone są wyjątki od postanowień artykułów 2 i 3 zgodnie z postanowieniami art. 4.

* * *

Artykuł 9: Zmiany dotyczące stosowania Konwencji w odniesieniu do Indii.
Artykuły 10—16: Standardowe postanowienia końcowe 1 .

1 Patrz Załącznik I.