KONWENCJA Nr 71
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca rent marynarzy

Data wejścia w życie: 10 października 1962 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Seattle przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana w dniu 6 czerwca 1946 r. na dwudziestej ósmej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski, dotyczące rent marynarzy, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego ósmego czerwca tysiąc dziewięćset czterdziestego szóstego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca rent marynarzy, z 1946 r.

Artykuł 1

W niniejszej Konwencji określenie „marynarz" oznacza każdą osobę zatrudnioną na statku lub przy obsłudze jakiegokolwiek statku morskiego, innego niż okręt wojenny, zarejestrowanego na terytorium, na którym niniejsza Konwencja obowiązuje.

Artykuł 2

1. Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, którego niniejsza Konwencja obowiązuje, powinien ustalić - zgodnie ze swym ustawodawstwem krajowym - odpowiednie przepisy dotyczące wypłaty rent dla marynarzy lub spowodować ich ustalenie.
2. Przepisy te mogą przewidywać takie wyjątki, jakie dany Członek uważa za potrzebne w odniesieniu do:
a) osób zatrudnionych na pokładach lub przy obsłudze:
i) statków należących do organów władzy państwowej, jeżeli statki te nie są przeznaczone do handlu,
ii) statków przeznaczonych do przewozu towarów i pasażerów w celach niehandlowych,
iii) statków rybackich,
iv) statków przeznaczonych do polowania na foki,
v) statków, których pojemność brutto jest niższa niż 200 ton zarejestrowanych,
vi) statków zbudowanych z drewna o prymitywnej konstrukcji, takich jak „dhows" lub dżonki,
vii) statków zarejestrowanych w Indii i to tylko na okres pięciu lat od daty zarejestrowania indyjskiej ratyfikacji niniejszej Konwencji, przeznaczonych do żeglugi przybrzeżnej o zarejestrowanej pojemności brutto nie przekraczającej 300 ton:
b) członków rodziny armatora;
c) pilotów nie wchodzących w skład załogi;
d) osób zatrudnionych na statku przez innego pracodawcę niż armator, z wyjątkiem oficerów lub operatorów radiowych i personelu służby ogólnej;
e) osób pracujących w portach, które zazwyczaj nie są zatrudnione na morzu;
f) urzędników służby państwowej, którzy mają prawo do świadczeń odpowiadających co najmniej ogólnie biorąc tym, jakie przewiduje niniejsza Konwencja;
g) osób, które nie otrzymują wynagrodzenia za swą pracę lub otrzymują tylko wynagrodzenie normalne lub wynagradzane są wyłącznie w formie udziału w zyskach;
h) osób, pracujących wyłącznie na swój własny rachunek;
i) osób zatrudnionych na statkach lub przy obsłudze statków przeznaczonych do połowu wielorybów lub na pływających fabrykach albo na statkach przeznaczonych do transportu, albo zatrudnionych w inny sposób przy połowie wielorybów lub przy czynnościach podobnych, w warunkach przewidzianych postanowieniami specjalnego porozumienia dotyczącego połowów w sprawie wielorybów lub analogicznego porozumienia zawartego przez organizację marynarzy i określającego stawki płac, czas pracy jak też inne warunki służby;
j) osób nie zamieszkujących na terytorium danego Członka;
k) osób nie będących obywatelami danego Członka.

Artykuł 3

1. Przepisy te będą odpowiadać jednej z następujących reguł:
a) renty przewidziane przez przepisy:
i) powinny być wypłacane marynarzom, którzy spędzili określony okres służby na morzu i osiągnęli 55 lub 60 lat w zależności od postanowień danych przepisów;
ii) renta wypłacona renciście, łącznie z rentą z tytułu ubezpieczenia społecznego, nie powinna być niższa niż kwota obliczana na podstawie 1,5% wynagrodzenia otrzymywanego za każdy rok służby na morzu, w ciągu którego płacono na podstawie tego wynagrodzenia składki za niego, w przypadku kiedy przepisy przewidują otrzymanie renty po ukończeniu 55 lat życia i na podstawie 2% takiego wynagrodzenia, jeżeli przepisy przewidują otrzymanie renty po ukończeniu 60 roku życia;
b) przepisy będą przewidywać renty, których finansowanie - włączając w to każdą inną rentę z tytułu ubezpieczenia społecznego, wypłacaną renciście łącznie i każde inne świadczenie z tytułu ubezpieczenia społecznego wypłacane osobom, które były na utrzymaniu zmarłego rencisty (takie jakie są przewidziane przez przepisy ustawodawstwa krajowego) - wymaga dodatków pochodzących ze wszystkich tych rent i świadczeń, aby łączna kwota wynosiła co najmniej 10% całego wynagrodzenia, na podstawie którego są obliczane składki wymagane przez przepisy.
2. Marynarze będą ponosić łącznie nie więcej niż połowę kosztów rent wypłacanych zgodnie z przepisami.

Artykuł 4

1. Przepisy będą zawierać odpowiednio postanowienia, dotyczące bądź to utrzymania nabytych przez osoby praw, w stosunku do których przestaje się je stosować, bądź wypłacenia tym osobom świadczeń stanowiących równowartość składek wniesionych na ich rachunek.
2. Przepisy będą przewidywać prawo odwołania się do sądu w razie jakiegokolwiek sporu co do ich stosowania.
3. Przepisy mogą przewidywać całkowitą lub częściową utratę praw do renty lub ich zawieszenie w przypadku, gdy zainteresowana osoba popełniła oszustwo.
4. Armatorzy i marynarze, którzy uczestniczą w kosztach rent wypłacanych zgodnie z przepisami, będą mieć prawo do uczestniczenia, za pośrednictwem swych przedstawicieli, w administracji powołanej do stosowania przepisów.

* * *

Artykuły 5-12: Standardowe postanowienia końcowe 1 z wyjątkiem dotyczących wejścia w życie, które brzmią:

Artykuł 6

1. Niniejsza Konwencja będzie obowiązywać tylko tych Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.
2. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie po upływie sześciu miesięcy od daty zarejestrowania dokumentów ratyfikacyjnych pięciu spośród następujących krajów: Stany Zjednoczone Ameryki, Argentyna, Australia, Belgia, Brazylia, Kanada, Chile, Chiny, Dania, Finlandia, Francja, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii, Grecja, Indie, Irlandia, Włochy, Norwegia, Holandia, Polska, Portugalia, Szwecja, Turcja i Jugosławia, przy czym w tej liczbie pięciu powinny znajdować się przynajmniej trzy kraje, z których każdy posiada marynarkę handlową o tonażu, co najmniej 1 miliona zarejestrowanych ton brutto. Postanowienie to ma na celu ułatwienie i zachęcenie do szybkiej ratyfikacji niniejszej Konwencji przez Państwa Członkowskie.
3. Następnie niniejsza Konwencja wejdzie w życie dla każdego Członka po upływie sześciu miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

1 Patrz Załącznik I.