KONWENCJA Nr 88
MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY

dotycząca organizacji służby zatrudnienia

Data wejścia w życie: 10 sierpnia 1950 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do San Francisco przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 17 czerwca 1948 r. na trzydziestej pierwszej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące organizacji służby zatrudnienia, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dziewiątego lipca tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego roku niniejszą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca służby zatrudnienia, z 1948 r.:

Artykuł 1

1. Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, dla którego niniejsza Konwencja jest w mocy, będzie utrzymywał lub zapewni utrzymywanie publicznej bezpłatnej służby zatrudnienia.
2. Głównym zadaniem służby zatrudnienia będzie zapewnienie, w razie potrzeby przy współdziałaniu z innymi zainteresowanymi instytucjami publicznymi i prywatnymi, możliwie najlepszej organizacji rynku pracy, jako integralnej części programu krajowego, zmierzającego do zapewnienia i utrzymania pełnego zatrudnienia oraz rozwijania i wykorzystania zasobów produkcyjnych.

Artykuł 2

Służba zatrudnienia będzie składała się z krajowego systemu urzędów zatrudnienia pozostających pod kontrolą władzy państwowej.

Artykuł 3

1. System ten będzie obejmował sieć urzędów lokalnych, a w razie potrzeby urzędów regionalnych, w liczbie wystarczającej do obsłużenia każdego rejonu geograficznego kraju i położonych dogodnie dla pracodawców i pracowników.
2. Organizacja sieci:
a) będzie poddana generalnemu przeglądowi:
i) gdy zaszły istotne zmiany w rozdziale działalności gospodarczej i wśród ludności pracującej;
ii) gdy właściwa władza uzna, że przegląd ten jest pożądany dla oceny doświadczenia zdobytego w ciągu jakiegoś okresu próbnego;
b) ulegnie zmianie, gdy taki przegląd wykaże potrzebę zmiany.

Artykuł 4

1. Odpowiednie środki będą zastosowane przez komisje doradcze w celu zapewnienia współdziałania przedstawicieli pracodawców i pracowników w organizacji i funkcjonowaniu służby zatrudnienia oraz w rozwijaniu polityki służby zatrudnienia.
2. Środki te będą przewidywały ustanowienie jednej lub kilku krajowych komisji doradczych, a w razie potrzeby komisji regionalnych i lokalnych.
3. Przedstawiciele pracodawców i pracowników w tych komisjach będą wyznaczeni w jednakowej liczbie, po konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców i pracowników, tam gdzie takie organizacje istnieją.

Artykuł 5

Ogólna polityka służby zatrudnienia, dotycząca kierowania pracowników do zajęć będących do dyspozycji, będzie ustalana po konsultacji z przedstawicielami pracodawców i pracowników za pośrednictwem komisji doradczych, przewidzianych w art. 4.

Artykuł 6

Służba zatrudnienia będzie organizowana w taki sposób, aby zapewniała skuteczne werbowanie i zatrudnianie pracowników i w tym celu będzie ona:
a) pomagała pracownikom w znalezieniu odpowiedniego zajęcia, a pracodawcom w znalezieniu odpowiednich pracowników, a w szczególności, zgodnie z zasadami przyjętymi dla całego kraju będzie:
i) rejestrowała poszukujących pracy, odnotowywała ich kwalifikacje zawodowe, ich doświadczenie i upodobania, przeprowadzała z nimi rozmowy w sprawach ich zatrudnienia, kontrolowała w miarę potrzeby ich zdatność fizyczną i zawodową i pomagała im w uzyskaniu, gdy zachodzi potrzeba, porady, wyszkolenia lub przeszkolenia zawodowego;
ii) otrzymywała od pracodawców ścisłe informacje o wolnych miejscach pracy, zgłoszonych przez nich służbie zatrudnienia, oraz o warunkach, jakim powinni odpowiadać poszukiwani przez nich pracownicy,
iii) kierowała na wolne miejsca pracy kandydatów mających odpowiednie kwalifikacje zawodowe i fizyczne;
iv) kierowała poszukujących pracy oraz pracodawców do innych urzędów zatrudnienia, gdy urząd, do którego byli oni pierwotnie zgłoszeni, nie ma możności zatrudnić odpowiednio kandydatów ani odpowiednio obsadzić wolnych miejsc, lub gdy inne okoliczności to uzasadniają;
b) stosowała odpowiednie środki, aby:
i) ułatwiać zmianę zawodu w celu dostosowania podaży siły roboczej do możliwości zatrudnienia w różnych zawodach;
ii) ułatwiać płynność między rejonami geograficznymi i w tym celu pomagać w przenoszeniu się pracowników do rejonów, w których istnieją możliwości odpowiedniego zatrudnienia;
iii) ułatwiać czasowe przenoszenie pracowników z jednego rejonu do innego, aby zaradzić miejscowemu i chwilowemu zachwianiu równowagi między podażą a popytem siły roboczej;
iv) ułatwiać takie przenoszenie się pracowników z jednego kraju do drugiego, na jakie wyrażają zgodę zainteresowane rządy;
c) zbierała i poddawała analizie, w razie potrzeby we współpracy z innymi władzami oraz pracodawcami i związkami zawodowymi, wszelkie posiadane informacje o sytuacji na rynku pracy i jej przewidywanym rozwoju, zarówno na terenie całego kraju, jak i w poszczególnych gałęziach przemysłu, zawodach lub rejonach geograficznych oraz udostępniała te informacje systematycznie i szybko władzom publicznym, zainteresowanym organizacjom pracodawców i pracowników, jak też ogółowi społeczeństwa;
d) współpracowała z administracją ubezpieczenia od bezrobocia i pomocy dla bezrobotnych oraz przy stosowaniu innych środków, mających na celu niesienie pomocy bezrobotnym;
e) w miarę potrzeby pomagała innym instytucjom publicznym lub prywatnym w planowaniu społecznym i gospodarczym mającym na celu zapewnienie korzystnej sytuacji w zakresie zatrudnienia.

Artykuł 7

Odpowiednie środki będą podjęte w celu:
a) ułatwiania, w ramach poszczególnych urzędów zatrudnienia, specjalizacji według zawodów i przemysłów, takich jak rolnictwo lub wszelkie inne dziedziny działalności, dla których taka specjalizacja może być pożyteczna;
b) zaspokajania w sposób zadowalający potrzeb specjalnych kategorii osób poszukujących pracy, takich jak inwalidzi.

Artykuł 8

W ramach służby zatrudnienia i poradnictwa zawodowego będą stosowane i rozwijane specjalne środki w odniesieniu do młodocianych.

Artykuł 9

1. Personel służby zatrudnienia będzie składał się z pracowników publicznych, korzystających ze statusu i takich warunków służby, jakie czynią ich niezależnymi od wszelkiej zmiany rządu oraz od niewłaściwych wpływów zewnętrznych i zapewniają im stałość zatrudnienia, z zastrzeżeniem potrzeb służby.
2. Z zastrzeżeniem warunków przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe dla przyjmowania do pracy w służbie publicznej, pracownicy służby zatrudnienia będą angażowani jedynie ze względu na ich kwalifikacje do wykonywania powierzonych im zadań.
3. Sposoby sprawdzania tych kwalifikacji będą określone przez właściwą władzę.
4. Pracownicy służby zatrudnienia będą odpowiednio przeszkalani do wykonywania ich zadań.

Artykuł 10

Służba zatrudnienia, a w razie potrzeby inne władze publiczne, we współpracy z organizacjami pracodawców i pracowników i z innymi zainteresowanymi organizacjami, będą podejmowały wszelkie możliwe środki w celu zachęcenia pracodawców i pracowników do pełnego i dobrowolnego korzystania z usług służby zatrudnienia.

Artykuł 11

Właściwe władze będą podejmowały wszelkie potrzebne środki dla zapewnienia skutecznej współpracy między publiczną służbą zatrudnienia a prywatnymi biurami pośrednictwa pracy, prowadzonymi nie w celach zysku.

Artykuł 12

1. Gdy terytorium któregoś z Członków składa się z rozległych rejonów, do których według opinii właściwej władzy postanowienia niniejszej Konwencji nie dają się zastosować ze względu na rozproszenie mieszkańców lub stan rozwoju tych rejonów -może ona wyłączyć te rejony spod stosowania Konwencji bądź w sposób ogólny, bądź z wyjątkami, jakie uzna za wskazane w stosunku do pewnych zakładów i pewnych prac.
2. Każdy Członek w swym pierwszym rocznym sprawozdaniu ze stosowania niniejszej Konwencji, jakie składa zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, wskaże każdy rejon, który zamierza objąć postanowieniami niniejszego artykułu i wyjaśni, dlaczego zamierza skorzystać z tych postanowień. Następnie żaden Członek nie będzie mógł korzystać z postanowień niniejszego artykułu, z wyjątkiem przypadków dotyczących rejonów w ten sposób przez niego wskazanych.
3. Każdy Członek, korzystający z postanowień niniejszego artykułu, będzie wskazywał w swych następnych sprawozdaniach rocznych rejony, co do których zrzeka się prawa korzystania z tych postanowień.

* * *

Artykuły 13 i 14: Deklaracje stosowania do terytoriów niemetropolitalnych 1.
Artykuły 15-22: Standardowe postanowienia końcowe 2.

1Patrz Załącznik II.
2 Patrz Załącznik I.