KONWENCJA Nr 108
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca krajowych dowodów tożsamości marynarzy

Data wejścia w życie: 19 lutego 1961 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 29 kwietnia 1958 r. na swej czterdziestej pierwszej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące wzajemnego lub międzynarodowego uznawania krajowych dowodów tożsamości marynarzy, która to sprawa stanowi siódmy punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia trzynastego maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego roku niniejszą konwencję, która otrzyma nazwę "Konwencja o dowodach tożsamości marynarzy, 1958".

Artykuł 1

1. Niniejsza konwencja ma zastosowanie do każdego marynarza zatrudnionego w jakimkolwiek charakterze na każdym statku, innym niż okręt wojenny, zarejestrowanym na terytorium, na którym niniejsza konwencja obowiązuje, i który przeznaczony jest normalnie do żeglugi morskiej.
2. W przypadku wątpliwości, czy pewne kategorie osób powinny być uznane za marynarzy w rozumieniu niniejszej konwencji, właściwa władza każdego kraju będzie rozstrzygała ten problem po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy.

Artykuł 2

1. Każdy Członek, którego obowiązuje niniejsza konwencja, wyda każdemu ze swoich obywateli wykonujących zawód marynarza, na jego prośbę, dowód tożsamości marynarza, zgodnie z postanowieniami artykułu 4 niniejszej konwencji. Jednakże w przypadku, gdy nie będzie możliwe wydanie takiego dokumentu pewnym kategoriom marynarzy, wspomniany Członek będzie mógł wydać, zamiast takiego dokumentu, paszport stwierdzający, że jego posiadacz jest marynarzem, i mający dla celów niniejszej konwencji takie same skutki jak dowód tożsamości marynarza.
2. Każdy Członek, którego obowiązuje niniejsza konwencja, będzie mógł wydać dowód tożsamości marynarza każdemu innemu marynarzowi, który tego zażąda i który jest zatrudniony na statku zarejestrowanym na jego terytorium lub, który jest zarejestrowany w urzędzie zatrudnienia na jego terytorium.

Artykuł 3

Dowód tożsamości marynarza powinien być zawsze przechowywany przez marynarza.

Artykuł 4

1. Dowód tożsamości marynarza będzie wydany w prostej formie, wykonany z materiału trwałego i sporządzony w taki sposób, aby każda zmiana była łatwo rozpoznawalna.
2. Dowód tożsamości marynarza będzie wskazywał nazwę i tytuł władzy wystawiającej oraz datę i miejsce wystawienia i będzie zawierał oświadczenie, że dokument ten jest dowodem tożsamości marynarza w rozumieniu niniejszej konwencji.
3. Dowód tożsamości marynarza będzie zawierał następujące dane dotyczące właściciela:
a) pełne nazwisko (imiona i nazwisko rodowe, jeśli ma to zastosowanie),
b) datę i miejsce urodzenia,
c) obywatelstwo,
d) rysopis,
e) fotografię,
f) podpis właściciela lub, gdy jest on niepiśmienny, odcisk kciuka.
4. Jeżeli któryś z Członków wydaje dowód tożsamości marynarza obcemu marynarzowi, nie będzie on zobowiązany do wprowadzenia do niego żadnego oświadczenia dotyczącego obywatelstwa tego marynarza. Ponadto oświadczenie takie nie będzie stanowiło rozstrzygającego dowodu stwierdzającego jego obywatelstwo.
5. Każde ograniczenie terminu ważności dowodu tożsamości marynarza będzie wyraźnie wskazane w tym dokumencie.
6. Z zastrzeżeniem postanowień zawartych w ustępach poprzednich, ścisła forma i treść dowodu tożsamości marynarza będą ustalone przez Członka, który go wydaje, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy.
7. Ustawodawstwo krajowe może ustalić wpisywanie dodatkowych danych do dowodu tożsamości marynarza.

Artykuł 5

1. Każdy marynarz posiadający ważny dokument tożsamości, wystawiony przez właściwą władzę danego terytorium, na którym niniejsza konwencja obowiązuje, może wrócić z powrotem na to terytorium.
2. Marynarz może również wrócić z powrotem na terytorium wskazane w poprzednim ustępie co najmniej w ciągu jednego roku po dacie ewentualnego wygaśnięcia ważności dowodu tożsamości marynarza, którego jest on właścicielem.

Artykuł 6

1. Każdy Członek zezwoli na wstęp na terytorium, na którym obowiązuje niniejsza konwencja, każdemu marynarzowi posiadającemu ważny dowód tożsamości marynarza, jeżeli starania o taki wstęp czynione są dla czasowego pobytu na lądzie podczas postoju statku.
2. Jeżeli dowód tożsamości marynarza zawiera wolne rubryki dla odpowiednich wpisów, każdy Członek, którego obowiązuje niniejsza konwencja, zezwoli również na wstęp na swoje terytorium każdemu marynarzowi posiadającemu ważny dowód tożsamości marynarza, jeżeli sam zainteresowany czyni starania o wstęp:
a) w celu zaokrętowania się na swój statek lub dla przeniesienia na inny statek;
b) w celu przejazdu tranzytowego dla zaokrętowania się na swój statek w innym kraju lub w celu repatriacji;
c) w każdym innym celu, uznanym przez władze danego Członka.
3. Przed wydaniem zezwolenia na wstęp na swoje terytorium w jednym z celów wymienionych w poprzednim ustępie każdy Członek będzie mógł zażądać przekonującego dowodu, w tym dowodu pisemnego, od zainteresowanego marynarza, armatora lub agenta albo od zainteresowanego konsula, o zamiarze marynarza i o faktycznej możliwości wykonania tego zamiaru. Członek może również ograniczyć czas pobytu marynarza do okresu uznanego za rozsądny, uwzględniając cel pobytu.
4. Niniejszy artykuł nie powinien być w żadnym przypadku interpretowany jako ograniczający prawo Członka do niedopuszczania do wstępu na swoje terytorium lub do przebywania na nim jakiejkolwiek określonej osoby.

* * *

Artykuły 7 – 14: Standardowe postanowienia końcowe1.

Powyższy tekst jest autentycznym tekstem konwencji przyjętej należycie przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy na jej czterdziestej pierwszej sesji, która odbyła się w Genewie i została ogłoszona za zamkniętą w dniu czternastym maja 1958 r.

Na dowód czego w dniu dwudziestym ósmym maja 1958 r. złożyli swe podpisy: (pominięto)

_________________________________________

1 Patrz Załącznik II