KONWENCJA Nr 109
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana), z 1958 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 29 kwietnia 1958 r. na czterdziestej pierwszej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie ogólnej rewizji Konwencji dotyczącej płac, czasu pracy i stanu załóg na statkach (zrewidowanej), z 1949 r., która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia czternastego maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowana), z 1958 r.

CZĘŚĆ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Nic w niniejszej Konwencji nie narusza postanowień dotyczących płac, czasu pracy i stanu załogi, ustalonych w drodze ustawy, orzeczenia, zwyczaju lub umowy zawartej między armatorami i marynarzami, które zapewniają marynarzom warunki korzystniejsze od przewidzianych przez niniejszą Konwencję.

Artykuł 2

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do każdego statku będącego własnością publiczną lub prywatną:
a) o napędzie mechanicznym;
b) zarejestrowanego na terytorium, dla którego Konwencja niniejsza ma moc obowiązującą;
c) używanego do celów handlowych dla przewozu towarów lub pasażerów;
d) używanego do podróży morskiej.
2. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania:
a) do statków o tonażu niższym niż 500 BRT;
b) do statków drewnianych o prymitywnej konstrukcji, takich jak „dhows" lub dżonki;
c) do statków używanych do rybołówstwa lub do czynności, które wiążą się z nim bezpośrednio;
d) do urządzeń pływających na wodach ujściowych.

Artykuł 3

Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich osób zatrudnionych na statku w jakimkolwiek charakterze, z wyjątkiem:
a) kapitana;
b) pilota, który nie jest członkiem załogi;
c) lekarza;
d) personelu ambulatoryjnego lub szpitalnego zatrudnionego wyłącznie przy pracach ambulatoryjnych;
e) kapelana;
f) osób zatrudnionych wyłącznie przy szkoleniu;
g) muzyków;
h) osób, których praca związana jest z ładunkiem na statku;
i) osób pracujących wyłącznie na własny rachunek lub wynagradzanych wyłącznie z udziału w zyskach;
j) osób nie wynagradzanych za służbę lub wynagradzanych wyłącznie płacą lub uposażeniem symbolicznym;
k) osób zatrudnionych na statku przez pracodawcę innego niż armator, z wyjątkiem osób zatrudnionych przez przedsiębiorstwo radiotelegraficzne;
l) podróżujących robotników portowych, nie będących członkami załogi;
m) osób na statkach trudniących się połowem wielorybów, bądź na przemysłowych statkach wielorybniczych, bądź na statkach używanych do transportu związanego z wielorybnictwem lub zatrudnionych w innym charakterze dla celów połowu wielorybów lub podobnych czynności na warunkach uregulowanych ustawodawstwem wewnętrznym lub postanowieniami specjalnej umowy zbiorowej dla wielorybników lub analogiczną umową zawartą przez organizację marynarzy i ustalającą czas pracy oraz inne warunki służby;
n) osób, które nie są członkami załogi (bez względu na to czy figurują na liście załogi, czy nie), lecz są zatrudnione podczas pobytu statku w porcie przy pracach remontowych, przy czyszczeniu, wyładunku lub załadunku statku albo przy pracach podobnych bądź podczas czynności zmiany załóg, konserwacji, strzeżenia lub ochrony.

Artykuł 4

W niniejszej Konwencji:
a) określenie „oficer" oznacza każdą osobę, z wyjątkiem kapitanów, która wpisana jest na listę załogi jako oficer lub która wykonuje funkcję uznaną przez ustawodawstwo wewnętrzne, układ zbiorowy lub zwyczaj jako należącą do kompetencji oficera;
b) określenie „personel podwładny" oznacza wszystkich członków załogi poza kapitanami i oficerami, i obejmuje marynarzy posiadających świadectwo;
c) określenie „marynarz kwalifikowany" oznacza każdą osobę, która zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym, lub, w braku tegoż, na mocy układu zbiorowego uważana jest za posiadającą kwalifikacje zawodowe konieczne do wykonania wszelkich zadań, których wykonanie może być wymagane od członka personelu podwładnego służby pokładowej, innych niż czynności wymagane od członka personelu podwładnego pełniącego funkcje kierownicze lub wyspecjalizowanego;
d) określenie „płaca lub zarobek podstawowy" oznacza wynagrodzenie w gotówce oficera lub członka personelu podwładnego, z wyłączeniem kosztu wyżywienia, wynagrodzenia za pracę nadliczbową, premii i innych dodatków w gotówce lub w naturze.

Artykuł 5

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, może wyłączyć Część II Konwencji w deklaracji załączonej do ratyfikacji.
2. Z zastrzeżeniem tekstu takiej deklaracji, postanowienia Części II Konwencji będą miały taki sam skutek, jak inne postanowienia Konwencji.
3. Każdy Członek, który złoży taką deklarację, winien również dostarczyć informacji o wysokości zasadniczej płacy lub wynagrodzenia za miesiąc kalendarzowy służby marynarza kwalifikowanego, zatrudnionego na statku, którego Konwencja dotyczy.
4. Każdy Członek, który złoży taką deklarację, może następnie, w drodze nowej deklaracji, notyfikować Dyrektorowi Generalnemu, że przyjmuje Część II; poczynając od daty zarejestrowania tej notyfikacji przez Dyrektora Generalnego, postanowienia Części II będą miały zastosowanie do Członka.
5. W okresie obowiązywania deklaracji złożonej stosownie do postanowień ust. l niniejszego artykułu odnośnie do Części II, Członek może oświadczyć, iż ma zamiar przyjąć tę część w charakterze zalecenia.

CZĘŚĆ II

PŁACE

Artykuł 6

1. Zasadnicza płaca lub wynagrodzenie za miesiąc kalendarzowy służby marynarza kwalifikowanego zatrudnionego na statku, do którego ma zastosowanie niniejsza Konwencja, nie będą mogły być niższe niż 16 funtów, w walucie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, lub 64 dolarów, w walucie Stanów Zjednoczonych Ameryki, albo też równowartościowa kwota w walucie innego państwa.
2. W przypadku jakiejkolwiek zmiany wartości parytetowej funta lub dolara, notyfikowanej Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu po 29 czerwca 1946 r., albo w przypadku jakiejkolwiek późniejszej tego rodzaju zmiany, notyfikowanej po przyjęciu niniejszej Konwencji:
a) zasadnicza płaca minimalna, ustalona w ust. l niniejszego artykułu w stosunku do waluty, dla której została dokonana taka notyfikacja, zostanie dostosowana w sposób zapewniający utrzymanie równowartości w stosunku do drugiej waluty;
b) zmiana ta będzie notyfikowana przez Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy;
c) minimalna płaca zasadnicza zmieniona w powyższy sposób stanie się obowiązująca dla Członków, którzy ratyfikowali Konwencję w taki sam sposób, jak płaca ustalona w ust. l niniejszego artykułu i zacznie obowiązywać każdego z tych Członków najpóźniej z początkiem drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym Dyrektor Generalny zawiadomił o tej zmianie Członków.

Artykuł 7

1. W przypadku statków, na których zatrudnione są grupy personelu podwładnego wymagające zaokrętowania załogi liczniejszej niż w innych warunkach, minimalna zasadnicza płaca lub wynagrodzenie marynarza kwalifikowanego zostaną zmienione w taki sposób, aby odpowiadały minimalnej zasadniczej płacy lub zarobkowi ustalonym w poprzednim artykule.
2. Równowartość ta zostanie ustalona stosownie do zasady „równa płaca za równą pracę", przy czym należycie uwzględnione zostaną:
a) dodatkowa liczba członków personelu podwładnego tych grup, które zostały zatrudnione;
b) zwiększenie lub zmniejszenie zobowiązań armatora z tytułu zatrudnienia tych grup osób.
3. Odpowiednia płaca zostanie ustalona w drodze układów zbiorowych zawartych pomiędzy zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy, lub w braku takich układów zbiorowych i z zastrzeżeniem ratyfikacji niniejszej Konwencji przez oba zainteresowane państwa, przez władzę właściwą dla terytorium tej grupy marynarzy, o której mowa.

Artykuł 8

Jeżeli wyżywienie nie jest zapewnione nieodpłatnie, minimalna zasadnicza płaca lub wynagrodzenie zostaną zwiększone o kwotę, jaka będzie ustalona przez układ zbiorowy zawarty pomiędzy zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy lub, w jego braku, przez właściwą władzę.

Artykuł 9

1. Kurs dla ustalania równowartości w innej walucie, minimalnej zasadniczej płacy lub wynagrodzenia, przewidzianych w art. 6, będzie określony stosunkiem pomiędzy wartością parytetową tej waluty a wartością parytetową funta Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub dolara Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2. W przypadku jeżeli w grę wchodzi waluta Członka Międzynarodowej Organizacji Pracy, który jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wartość parytetową będzie wartością aktualnie obowiązującą, na mocy statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
3. Jeżeli w grę wchodzi waluta Członka Międzynarodowej Organizacji Pracy, który nie jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, wartość parytetową będzie stanowić oficjalny kurs wymienny, w złocie lub w dolarach Stanów Zjednoczonych Ameryki, mających wagę i próbę obowiązującą w dniu l lipca 1944 r., aktualnie stosowany dla płatności i przelewów w bieżących transakcjach międzynarodowych.
4. Jeżeli w grę wchodzi waluta, do której nie mają zastosowania postanowienia żadnego z dwu poprzednich ustępów:
a) kurs dla celów niniejszego artykułu ustalony zostanie przez zainteresowanego Członka Międzynarodowej Organizacji Pracy;
b) zainteresowany Członek zawiadomi o swojej decyzji Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, który powiadomi niezwłocznie innych Członków, którzy ratyfikowali niniejszą Konwencję;
c) w ciągu okresu sześciomiesięcznego poczynając od daty, w której zawiadomienie takie zostanie podane prze Dyrektora Generalnego, każdy inny Członek, który ratyfikował Konwencję, będzie mógł powiadomić Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, że formułuje zastrzeżenia przeciwko tej decyzji; w takim przypadku Dyrektor Generalny powiadomi o tym zainteresowanego Członka i innych Członków, którzy dokonali ratyfikacji Konwencji, i przedłoży sprawę komitetowi przewidzianemu w art. 22;
d) niniejsze postanowienia będą miały zastosowanie w przypadku zmiany decyzji zainteresowanego Członka.
5. Wszelkie zmiany zasadniczej płacy lub wynagrodzenia wynikające ze zmiany kursu stosowanego dla określenia równowartości w innej walucie będą obowiązywały najpóźniej od początku miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w ciągu którego weszła w życie zmiana wprowadzona do wzajemnych wartości parytetowych odnośnych walut.

Artykuł 10

Każdy Członek winien będzie podjąć środki konieczne:
a) dla zapewnienia, za pomocą systemu kontroli i sankcji, aby wypłacane wynagrodzenia nie były niższe od stawek ustalonych przez niniejszą Konwencję;
b) dla zapewnienia, aby każda osoba, która otrzyma wynagrodzenie według stawki niższej niż stawka odpowiadająca postanowieniom niniejszej Konwencji, mogła uzyskać, w drodze sprawnego i nie uciążliwego postępowania, bądź na drodze sądowej, bądź na każdej innej drodze prawnej, całość należnej jej jeszcze kwoty.

CZĘŚĆ III

CZAS PRACY NA STATKACH

Artykuł 11

Ta część niniejszej Konwencji nie ma zastosowania do:
a) starszego oficera lub starszego mechanika;
b) intendenta (ochmistrza),
c) każdego innego oficera kierownika służby nie pełniącego wachty; każdej osoby zatrudnionej przy pracach biurowych lub należącej do obsługi ogólnej, która:
i) bądź służy w stopniu wyższym określonym przez układ zbiorowy zawarty między zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy;
ii) bądź pracuje głównie na własny rachunek;
iii) bądź otrzymuje wynagrodzenie jedynie z tytułu zlecenia lub głównie z udziału.

Artykuł 12

W tej części niniejszej Konwencji:
a) określenie „statek używany w małej żegludze" oznacza wszelki statek używany wyłącznie do podróży, podczas których nie jest on bardziej oddalony od krajów, z których wyrusza, niż najbliższe porty krajów sąsiednich, w granicach geograficznych, które:
i) są ściśle określone w ustawodawstwie wewnętrznym lub przez układ zbiorowy zawarty między organizacjami armatorów i marynarzy;
ii) są jednolite jeżeli chodzi o zastosowanie wszystkich postanowień tej części niniejszej Konwencji;
iii) zostały notyfikowane przez zainteresowanego Członka w chwili rejestracji jego ratyfikacji, w drodze deklaracji załączonej do wspomnianej ratyfikacji;
iv) zostały określone po konsultacji z innymi zainteresowanymi Członkami.
b) określenie „statek używany w żegludze wielkiej" oznacza wszelki statek inny niż statek używany do żeglugi małej;
c) określenie „statek pasażerski" oznacza wszelki statek posiadający świadectwo zezwalające na przewóz ponad dwunastu pasażerów;
d) określenie „czas pracy" oznacza czas, podczas którego członek załogi obowiązany jest, na podstawie rozkazów zwierzchnika, do wykonywania pracy dla statku lub dla armatora.

Artykuł 13

1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do oficerów i członków personelu podwładnego, zatrudnionych w służbie pokładowej, maszynowej i radiotelegraficznej na statku używanym w żegludze małej.
2. Normalny czas pracy oficera lub członka personelu podwładnego nie będzie przekraczał:
a) gdy statek jest w morzu, dwudziestu czterech godzin za cały okres dwu następujących po sobie dni;
b) gdy statek jest w porcie:
i) w dni odpoczynku cotygodniowego: czasu koniecznego do wykonania prac bieżących i dla utrzymania czystości, w granicach dwóch godzin;
ii) w inne dni: ośmiu godzin, chyba że układ zbiorowy ustali krótszy czas pracy,
c) stu dwunastu godzin za każdy okres dwóch kolejnych tygodni.
3. Każda godzina przepracowana ponad granice przewidziane w punktach a) i b) ust. 2 będzie uważana za godzinę nadliczbową, za którą zainteresowanemu przysługiwać będzie prawo do wyrównania stosownie do postanowień art. 18 niniejszej Konwencji.
4. Jeżeli ogólna liczba godzin przepracowanych w okresie dwóch kolejnych tygodni, z wyłączeniem godzin uznanych za nadliczbowe, przekracza sto dwanaście godzin, zainteresowany oficer lub marynarz będzie miał prawo do przyznawanego w porcie wyrównania w formie zwolnienia od służby i obecności lub w każdej innej formie stosownie do postanowień układu zbiorowego zawartego między zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy.
5. Ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe określą przypadki, w których statek będzie uznany za znajdujący się na morzu i przypadki, w których winien on być uznany za znajdujący się w porcie dla celów niniejszego artykułu.

Artykuł 14

1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do oficerów i członków personelu podwładnego zatrudnionych w służbie pokładowej, maszynowej i radiotelegraficznej na statku używanym w żegludze wielkiej.
2. Podczas przebywania statku na morzu i w dniach przybycia i wyjścia, normalny czas pracy oficera i członka personelu podwładnego nie będzie przekraczać ośmiu godzin dziennie.
3. Gdy statek jest w porcie, normalny czas pracy oficera i członka personelu podwładnego nie będzie przekraczać:
a) w dniu odpoczynku cotygodniowego: czasu koniecznego do wykonania prac bieżących i do utrzymania czystości w granicach do dwóch godzin;
b) w innych dniach: ośmiu godzin, chyba że układ zbiorowy ustali krótszy czas pracy.
4. Każda godzina przepracowana ponad granice dzienne przewidziane w ustępach poprzedzających, będzie uważana za godzinę nadliczbową, za którą zainteresowanemu będzie przysługiwało prawo do wyrównania stosownie do postanowień art. 18 niniejszej Konwencji.
5. Jeżeli ogólna liczba przepracowanych godzin z wyłączeniem godzin uznanych za nadliczbowe, przekroczy czterdzieści osiem w ciągu jednego tygodnia, zainteresowany będzie miał prawo do przyznawanego w porcie wyrównania w formie okresów zwolnienia od służby i obecności lub w każdej innej formie stosownie do postanowień układu zbiorowego, zawartego między zainteresowanymi organizacjami armatorowi marynarzy.
6. Ustawodawstwo krajowe i układy zbiorowe określą przypadki, w których statek będzie uznany za znajdujący się na morzu, i przypadki, w których będzie on uznany za znajdujący się w porcie dla celów niniejszego artykułu.

Artykuł 15

1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do pracowników obsługi ogólnej.
2. W przypadku statku pasażerskiego, normalny czas pracy nie będzie przekraczał:
a) gdy statek jest na morzu i w dniach przybycia i wyjścia: dziesięciu godzin w ciągu okresu czternastogodzinnego;v b) gdy statek znajduje się w porcie:
i) gdy pasażerowie są na statku: dziesięciu godzin w ciągu okresu czternastogodzinnego;
ii) w innych przypadkach:
w dniu poprzedzającym dzień wypoczynku cotygodniowego: pięciu godzin, w dniu wypoczynku cotygodniowego: pięciu godzin dla osób zatrudnionych w kuchni i w służbie kelnerskiej, a dla innych osób czasu koniecznego do wykonania prac bieżących i do utrzymania czystości, najwyżej do dwóch godzin, w innych dniach: ośmiu godzin.
3. W przypadku statku nie będącego statkiem pasażerskim, normalny czas pracy nie będzie przekraczał:
a) gdy statek jest w morzu i w dniach przybycia i wyjścia: dziewięciu godzin w ciągu okresu trzynastogodzinnego;
b) gdy statek znajduje się w porcie:
w dniu wypoczynku cotygodniowego: pięciu godzin, w dniu poprzedzającym dzień wypoczynku cotygodniowego: sześciu godzin, w innych dniach: ośmiu godzin w ciągu okresu dwunastogodzinnego.
4. Jeżeli ogólna liczba przepracowanych godzin przekroczy sto dwanaście godzin w ciągu dwóch kolejnych tygodni, zainteresowany będzie miał prawo do przyznawanego w porcie wyrównania w formie okresów zwolnienia od służby i obecności lub w każdej innej formie stosownie do postanowień układu zbiorowego zawartego między zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy.
5. Ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe zawarte pomiędzy zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy mogą przewidzieć specjalną procedurę dla uregulowania czasu pracy wacht nocnych.

Artykuł 16

1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do oficerów i członków personelu podwładnego zatrudnionych na statkach handlowych używanych w żegludze małej lub wielkiej.
2. Zwolnienie od służby i obecności przyznawane w porcie winno stanowić przedmiot rokowań pomiędzy zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy, z tym że oficerowie i członkowie personelu podwładnego będą korzystali w porcie ze zwolnień w możliwie największym wymiarze i że zwolnienia takie nie będą zaliczane na poczet urlopu.

Artykuł 17

1. Właściwa władza może wyłączyć ze stosowania niniejszej części Konwencji wszystkich oficerów, którzy nie są z niej już wyłączeni z mocy art. 11, z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) oficerowie powinni mieć prawo, na podstawie układów zbiorowych, do takich warunków zatrudnienia, które właściwa władza uzna jako stanowiące pełne wyrównanie za niezastosowanie niniejszej części Konwencji;
b) układ zbiorowy winien był być zawarty pierwotnie przed 30 czerwca 1946 r. i nadal obowiązywać, bądź bezpośrednio, bądź w drodze odnowienia.
2. Każdy Członek, który powołuje się na postanowienie ust. l, przedłoży Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy kompletne informacje co do każdego układu zbiorowego tego rodzaju, a Dyrektor Generalny przedstawi streszczenie uzyskanych informacji komitetowi, o którym mowa w art. 22.
3. Wspomniany komitet zbada, czy układy zbiorowe objęte sprawozdaniem przewidują warunki zatrudnienia stanowiące pełne wyrównanie za niezastosowanie niniejszej części Konwencji. Każdy Członek, który ratyfikował Konwencję, zobowiązuje się do uwzględnienia każdej uwagi lub sugestii przedłożonej przez komitet w sprawie takich układów zbiorowych; zobowiązuje się on ponadto do przekazania tych uwag lub sugestii organizacjom armatorów lub oficerów, będących stronami takich umów zbiorowych.

Artykuł 18

1. Stawki lub stawki wyrównawcze za godziny nadliczbowe będą ustalone przez ustawodawstwo krajowe lub określone przez układy zbiorowe, jednakże w każdym przypadku stawka godzinowa wynagrodzenia za godziny nadliczbowe będzie wyższa przynajmniej o 25% w stosunku do stawki godzinowej płacy lub wynagrodzenia zasadniczego.
2. Układy zbiorowe będą mogły przewidzieć zamiast wynagrodzenia w gotówce, wyrównanie w formie odpowiedniego zwolnienia od służby i obecności na statku lub wyrównanie we wszelkiej innej formie.

Artykuł 19

1. We wszelki możliwy sposób będzie się unikało stałego stosowania godzin nadliczbowych.
2. Dla celów tej części niniejszej Konwencji nie będzie zaliczony do normalnego czasu pracy, ani uważany za godziny nadliczbowe czas konieczny do wykonania następujących prac:
a) prac, które kapitan uzna za potrzebne i pilne z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa statku, ładunku lub osób zaokrętowanych;
b) prac wymaganych przez kapitana dla niesienia pomocy innym statkom lub osobom w niebezpieczeństwie;
c) apeli, ćwiczeń pożarowych lub ratowniczych i ćwiczeń o podobnym charakterze przewidzianych przez Konwencję międzynarodową o ochronie życia ludzkiego na morzu, aktualnie obowiązującą;
d) prac dodatkowych wymaganych w związku z formalnościami celnymi, z kwarantanną lub innymi formalnościami sanitarnymi;
e) prac normalnych i niezbędnych, w których winni uczestniczyć oficerowie dla określenia pozycji statku i dla obserwacji meteorologicznych;
f) dodatkowego czasu koniecznego do normalnej zmiany wacht.
3. Nic w niniejszej Konwencji nie może być interpretowane jako naruszające prawa i obowiązki kapitana statku do żądania prac, które wydają mu się konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa i właściwego ruchu statku, bądź obowiązki oficera lub członka załogi do uczestniczenia w tych pracach.

Artykuł 20

1. Żaden członek załogi w wieku poniżej lat szesnastu nie może pracować w nocy.
2. Dla celów niniejszego artykułu, określenie „noc" oznacza co najmniej dziewięć kolejnych godzin, objętych okresem rozpoczynającym się przed północą i kończącym się po pomocy, a który zostanie określony przez ustawodawstwo krajowe lub przez układy zbiorowe.

CZĘŚĆ IV

STAN ZAŁOGI

Artykuł 21

1. Każdy statek, do którego ma zastosowanie niniejsza Konwencja, winien posiadać na pokładzie załogę dostateczną co do liczby i jakości dla:
a) zapewnienia bezpieczeństwa życia ludzkiego na morzu;
b) dla wprowadzenia w życie postanowień Części III niniejszej Konwencji;
c) dla zapobieżenia wszelkiemu przepracowaniu załogi oraz dla zniesienia lub ograniczenia w miarę możności godzin nadliczbowych.
2. Każdy Członek zobowiązuje się do utworzenia lub upewnienia się co do istnienia na swoim terytorium skutecznego aparatu dla badania lub rozstrzygania wszelkiej skargi lub wszelkiego sporu dotyczącego stanu załogi statku.
3. W działalności takiego organu będą uczestniczyli przedstawiciele organizacji armatorów i marynarzy, z udziałem lub bez udziału innych osób lub władz.

CZĘŚĆ V

STOSOWANIE KONWENCJI

Artykuł 22

1. Wprowadzenie w życie Konwencji może nastąpić w drodze:
a) ustawodawstwa;
b) układów zbiorowych zawartych pomiędzy armatorami i marynarzami (z wyjątkiem ust. 2 art. 21);
c) powiązania ustawodawstwa z układami zbiorowymi, zawartymi pomiędzy armatorami i marynarzami. Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszej Konwencji, będzie ona miała zastosowanie do każdego statku zarejestrowanego na terytorium Członka, który ratyfikuje Konwencję i do każdej osoby zatrudnionej na takim statku.
2. Po wprowadzeniu w życie wszystkich postanowień niniejszej Konwencji w drodze układu zbiorowego, stosownie do ust. l niniejszego artykułu, Członek, jeśli to nie będzie sprzeczne z postanowieniami przewidzianymi przez art. 10 niniejszej Konwencji, nie będzie obowiązany do przedsięwzięcia środków przewidzianych art. 10 niniejszej Konwencji co do postanowień Konwencji, które zostaną wprowadzone w żyde w drodze układu zbiorowego.
3. Każdy Członek, który ratyfikuje Konwencję, przedstawi Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy informacje dotyczące środków, na mocy których Konwencja jest stosowana, a w szczególności szczegóły co do wszystkich będących w mocy układów zbiorowych, które wprowadzają w życie poszczególne postanowienia Konwencji.
4. Każdy Członek, który ratyfikuje Konwencję, zobowiąże się do uczestniczenia, poprzez delegację trójstronną w każdym komitecie utworzonym dla zbadania środków przedsięwziętych w celu wprowadzenia w żyde Konwencji, a reprezentującym rządy, organizacje armatorów i marynarzy, i w którym przedstawiciele Mieszanej Komisji Morskiej Międzynarodowego Biura Pracy będą uczestniczyli z głosem doradczym.
5. Dyrektor Generalny przedłoży wyżej wymienionemu komitetowi streszczenie informacji, uzyskanych w wykonaniu powyższego ust. 3.
6. Komitet zbada, czy układy zbiorowe, w sprawie których przedłożone mu zostało sprawozdanie, wprowadzają w pełni w życie postanowienia Konwencji. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do uwzględnienia każdej uwagi lub sugestii w sprawie zastosowania Konwencji przedłożonej przez komitet, zobowiązuje się on ponadto do powiadomienia organizacji armatorów i marynarzy, będących stronami układu zbiorowego wskazanego w ust. 1, o wszelkich uwagach i sugestiach wymienionego wyżej komitetu, dotyczących skuteczności takiego układu zbiorowego dla wprowadzenia w życie postanowień Konwencji.

Artykuł 23

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się do zastosowania jej postanowień do statków zarejestrowanych na jego terytorium i z wyjątkiem przypadków jej wykonania w drodze układów zbiorowych, do wydania ustawodawstwa, które:
a) określi odpowiedzialność armatora i kapitana w odniesieniu do Konwencji;
b) ustanowi odpowiednie sankcje za wszelkie naruszenia postanowień Konwencji;
c) utworzy w celu zastosowania Części IV niniejszej Konwencji odpowiedni system kontroli publicznej;
d) zażąda, dla zastosowania Część III niniejszej Konwencji, wykazu tak wykonywanych godzin pracy, jak i wyrównań przyznawanych za godziny nadliczbowe i wykraczające poza normę;
e) zapewni marynarzom takie same środki realizacji wynagrodzeń, należnych z tytułu wyrównania godzin nadliczbowych i wykraczających poza normę, jak te, które przysługują im już obecnie dla realizacji innych zaległości z tytułu płac.
2. Zainteresowane organizacje armatorów i marynarzy będą w każdy możliwy sposób konsultowane przy opracowywaniu wszelkich środków ustawowych lub administracyjnych, zmierzających do wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 24

W celu ustalenia wzajemnej pomocy do stosowania niniejszej Konwencji, każdy z ratyfikujących ją Członków zobowiązuje się do nakazania właściwej władzy w każdym z portów położonych na jego terytorium, podawania do wiadomości władzy konsularnej lub wszelkiej innej odpowiedniej władzy innego Członka, który dokonał ratyfikacji, każdego wypadku, o jakim się dowiedziała — nieprzestrzegania postanowień wspomnianej Konwencji na statku zarejestrowanym na terytorium tego drugiego Członka.

CZĘŚĆ VI

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 25

1. Niniejsza Konwencja rewiduje Konwencje z 1946 r. i 1949 r. dotyczące płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach.
2. Dla celów art. 28 Konwencji dotyczącej czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1936 r. niniejsza Konwencja będzie uważana za Konwencję rewidującą wspomnianą wyżej Konwencję.

* * *

Artykuły 26-33: Standardowe postanowienia końcowe1 z wyjątkiem dotyczących wejścia w życie i wypowiedzenia, które brzmią:

Artykuł 27

1. Niniejsza Konwencja będzie obowiązywała jedynie Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.
2. Początkowe wejście w życie Konwencji nastąpi w sześć miesięcy po dacie, w której spełnione zostaną następujące warunki:
a) nastąpi zarejestrowanie ratyfikacji dziewięciu spośród następujących Członków:
Niemieckiej Republiki Federalnej, Argentyny, Australii, Belgii, Brazylii, Kanady, Chile, Chin, Danii, Hiszpanii, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Finlandii, Francji, Grecji, Indii, Irlandii, Włoch, Japonii, Norwegii, Holandii, Polski, Portugalii, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii, Szwecji, Turcji, Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, Jugosławii; b) co najmniej pięciu Członków, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane będzie posiadać każdy, w dniu zarejestrowania, flotę handlową, której tonaż brutto będzie równy lub wyższy niż milion BRT;
c) całość tonażu floty handlowej, jaki posiadać będą w chwili zarejestrowania Członkowie, których ratyfikacje zostały zarejestrowane, będzie równa lub wyższa niż piętnaście milionów BRT.
3. Postanowienia powyższe zostały przyjęte dla ułatwienia, zachęcenia i przyspieszenia ratyfikacji niniejszej Konwencji przez Państwa Członkowskie.
4. Po wejściu w życie niniejszej Konwencji wejdzie ona w życie dla każdego Członka w sześć miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

Artykuł 28: Postanowienie niniejsze różni się od standardowego postanowienia końcowego2 przez zastąpienie określenia „dziesięć lat" określeniem „pięć lat" w obu ustępach, tak że po wejściu Konwencji w życie po pięciu latach, będzie ona otwarta do wypowiedzenia w pięcioletnich odstępach czasu.
_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I
2 Patrz Zalacznik I