KONWENCJA Nr 125
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca świadectw kwalifikacyjnych rybaków

Data wejścia w życie: 15 lipca 1969 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu l czerwca 1966 r. na pięćdziesiątej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące świadectw kwalifikacyjnych rybaków, która to sprawa stanowi szósty punkt porządku dziennego sesji,

uwzględniając postanowienia Konwencji dotyczącej świadectw kwalifikacji zawodowych oficerów, z 1936 r., która stanowi, że nikt nie może wykonywać lub być zaangażowany do wykonywania na statku, do którego Konwencja ma zastosowanie, obowiązków kapitana lub szypra, oficera pokładowego, dowódcy wachty, oficera mechanika-kierownika maszyn i oficera mechanika dowódcy wachty, jeżeli nie posiada świadectwa stwierdzającego jego kwalifikacje do wykonywania tych obowiązków, wydanego lub uznanego przez władzę państwową terytorium, na którym statek ten jest zarejestrowany,

biorąc pod uwagę, że doświadczenie wykazało, iż wskazane jest przyjęcie dodatkowych norm międzynarodowych określających warunki minimalne, jakie powinny być spełnione dla uzyskania świadectwa kwalifikacyjnego upoważniającego do służby na statkach rybackich,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego pierwszego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego szóstego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca świadectw kwalifikacyjnych rybaków, z 1966 r.:

CZĘŚĆ I

ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji określenie „statki rybackie" obejmuje wszelkiego rodzaju statki i łodzie, stanowiące własność publiczną lub prywatną, przeznaczone do połowów morskich na wodach słonych i zarejestrowane na terytorium, na którym Konwencja ta obowiązuje, z wyjątkiem:
a) statków i łodzi o pojemności mniejszej niż 25 ton zarejestrowanych brutto;
b) statków i łodzi przeznaczonych do polowania na wieloryby lub do podobnej działalności;
c) statków i łodzi przeznaczonych do rybołówstwa sportowego lub rekreacyjnego;
d) statków do poszukiwania i ochrony łowisk rybnych.

Artykuł 2

Właściwa władza może, po konsultacjach z organizacjami armatorów statków rybackich i organizacjami rybaków, jeżeli takie istnieją, przewidzieć pewne odstępstwa od niniejszej Konwencji w odniesieniu do statków rybackich rybołówstwa przybrzeżnego w rozumieniu ustawodawstwa krajowego.

Artykuł 3

Dla celów niniejszej Konwencji następujące określenia należy rozumieć jako oznaczające:
a) kapitan: każdą osobę powołaną do kierowania statkiem rybackim;
b) zastępca kapitana: każdą osobę powołaną w zastępstwie do kierowania statkiem rybackim, łącznie z osobami, które mogą być w każdej chwili powołane do zapewnienia żeglugi, z wyjątkiem pilotów;
c) mechanik: każdą osobę stale kierującą służbą zapewniającą napęd mechaniczny statku rybackiego.

CZĘŚĆ II

WYDAWANIE ŚWIADECTW

Artykuł 4

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, ustanowi normy dotyczące kwalifikacji wymaganych dla uzyskania świadectwa kwalifikacyjnego, upoważniającego jego posiadacza do wykonywania obowiązków kapitana, zastępcy kapitana lub mechanika na statku rybackim.

Artykuł 5

1. Wszystkie statki rybackie, do których niniejsza Konwencja ma zastosowanie, mają obowiązek zatrudniać kapitana posiadającego świadectwo kwalifikacyjne.
2. Wszystkie statki rybackie o pojemności powyżej 100 ton zarejestrowanych brutto, przeznaczone do zadań lub dla stref określonych przez ustawodawstwo krajowe, mają obowiązek zatrudniać zastępcę kapitana posiadającego świadectwo kwalifikacyjne.
3. Wszystkie statki rybackie, których silnik rozwija moc większą od tej, jaka zostanie określona przez właściwą władzę, po konsultacji z organizacjami armatorów statków rybackich i organizacjami rybaków, jeśli takie istnieją, mają obowiązek zatrudniać mechanika posiadającego świadectwo kwalifikacyjne, z tym jednak, że kapitan lub zastępca kapitana statku rybackiego może w niektórych wypadkach pełnić funkcję mechanika, pod warunkiem że posiada świadectwo kwalifikacyjne mechanika.
4. Świadectwa wydawane kapitanom, zastępcom kapitana i mechanikom mogą być świadectwami pełnymi lub ograniczonymi, w zależności od wielkości i typu statku rybackiego, rodzaju dokonywanych połowów i stref połowów, które zostaną określone przez ustawodawstwo krajowe.
5. Właściwa władza może, w szczególnych wypadkach, zezwolić na wypłynięcie statku rybackiego w morze bez pełnej obsady personelu posiadającego świadectwa kwalifikacyjne, jeżeli uzna, że brak jest osób posiadających wymagane kwalifikacje oraz że, uwzględniając wszystkie okoliczności z tym związane, żadne niebezpieczeństwo nie grozi w razie zezwolenia na wypłynięcie statku w morze.

Artykuł 6

1. Ustalony w ustawodawstwie krajowym minimalny wiek, wymagany do wydania świadectwa kwalifikacyjnego, nie może być niższy od:
a) 20 lat dla kapitanów;
b) 19 lat dla zastępców kapitana;
c) 20 lat dla mechaników.
2. Wiek minimalny może być jednak ustalony na 18 lat dla kapitanów i zastępców kapitanów w służbie na statkach przeznaczonych do rybołówstwa przybrzeżnego oraz dla mechaników w służbie na małych statkach rybackich, których silnik rozwija moc mniejszą niż określona przez właściwą władzę, po konsultacjach z organizacjami armatorów statków rybackich i organizacjami rybaków, jeśli takie istnieją.

Artykuł 7

Minimum praktyki zawodowej, ustalone w ustawodawstwie krajowym do wydania świadectwa kwalifikacyjnego zastępcy kapitana, nie może być mniejsze niż trzy lata żeglugi w służbie pokładowej.

Artykuł 8

1. Minimum praktyki zawodowej, ustalone w ustawodawstwie krajowym do wydania świadectwa kwalifikacyjnego kapitana, nie może być mniejsze niż cztery lata żeglugi w służbie pokładowej.
2. Właściwa władza może, po konsultacjach z organizacjami armatorów statków rybackich i organizacjami rybaków, jeżeli takie istnieją, nakazać, aby część tej służby odbyła się na stanowisku zastępcy kapitana posiadającego świadectwo kwalifikacyjne:
jeżeli ustawodawstwo krajowe przewiduje wydawanie dla kapitanów statków rybackich świadectw kwalifikacyjnych różnych stopni, pełnych lub ograniczonych, to rodzaj służby pełnionej na stanowisku zastępcy kapitana, posiadającego świadectwo kwalifikacyjne lub rodzaj dyplomu posiadanego w czasie pełnienia tej służby, mogą być odpowiednio różne.

Artykuł 9

1. Minimum praktyki zawodowej, ustalone w ustawodawstwie krajowym do wydania świadectwa kwalifikacyjnego mechanika, nie może być mniejsze niż trzy lata żeglugi na stanowisku w maszynowni.
2. W przypadku kapitana lub zastępcy kapitana może być ustalony krótszy okres żeglugi.
3. W odniesieniu do małych statków rybackich, o których mowa w art. 6 ust. 2 Konwencji, właściwa władza może, po konsultacji z organizacjami armatorów statków rybackich i organizacjami rybaków, jeżeli takie istnieją, ustalić okres żeglugi na 12 miesięcy.
4. W tym wypadku część okresów żeglugi, wymaganych zgodnie z poprzednimi ustępami, może być zastąpiona okresem, w którym ubiegający się o świadectwo pracował w warsztacie mechanicznym.

Artykuł 10

W stosunku do osób, które odbyły uznane szkolenie zawodowe, okresy żeglugi wymagane w artykułach 7, 8 i 9 Konwencji mogą być skrócone o czas trwania szkolenia, jednak nie więcej niż o 12 miesięcy.

CZĘŚĆ III

EGZAMINY

Artykuł 11

W czasie egzaminów, organizowanych i kontrolowanych przez właściwą władzę, w celu sprawdzenia, czy osoby ubiegające się o świadectwa posiadają kwalifikacje niezbędne do wykonywania odpowiednich obowiązków, kandydaci będą musieli wykazać wiedzę odpowiednią do kategorii i stopnia świadectwa, które pragną uzyskać z takich przedmiotów, jak:
a) dla kapitanów i zastępców kapitanów:
i) ogólne przedmioty żeglarskie, w tym czynności marynarza, manewrowanie statkiem, bezpieczeństwo życia ludzi na morzu oraz dobra znajomość międzynarodowych zasad zapobiegania zderzeniom na morzu;
ii) żegluga praktyczna, w tym posługiwanie się elektronicznym i mechanicznym sprzętem nawigacyjnym;
iii) bezpieczeństwo pracy, w tym przy posługiwaniu się sprzętem rybackim;
b) dla mechaników:
i) teoria, działanie, konserwacja i naprawa maszyn parowych lub silników spalinowych oraz urządzeń pomocniczych;
ii) działanie, konserwacja i naprawa systemów chłodniczych, pomp, wyciągów pokładowych oraz innych urządzeń mechanicznych na statkach rybackich, włącznie z ich wpływem na stateczność statku;
iii) wiadomości podstawowe o instalacjach elektrycznych statku; konserwacja i naprawa maszyn i sprzętu elektrycznego na statkach rybackich;
iv) techniczne środki bezpieczeństwa i akcje ratunkowe, w tym używanie sprzętu ratunkowego i urządzeń przeciwpożarowych.

Artykuł 12

Egzaminy dla uzyskania świadectw kapitanów i zastępców kapitanów, o których mowa w art. 11 a) Konwencji, mogą również obejmować następujące przedmioty:
a) techniki połowów, w tym, w miarę potrzeby, działanie aparatury elektronicznej do wykrywania ryb oraz działanie, konserwacja i naprawa sprzętu rybackiego;
b) magazynowanie, czyszczenie i sprawianie ryb na statku.

Artykuł 13

W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawodawstwa krajowego, wprowadzającego postanowienia niniejszej Konwencji, świadectwa kwalifikacyjne będą mogły być wydawane osobom, które nie złożyły egzaminu wymienionego w artykułach 11 i 12 Konwencji, ale posiadającym faktycznie wystarczające doświadczenie praktyczne w zakresie obowiązków odpowiadających danemu świadectwu, pod warunkiem że nie stwierdzono popełnienia przez te osoby żadnego poważniejszego błędu technicznego.

CZĘŚĆ IV

ŚRODKI ZAPEWNIAJĄCE STOSOWANIE POSTANOWIEŃ KONWENCJI

Artykuł 14

1. Każdy Członek będzie zapewniał wejście w życie ustawodawstwa wprowadzającego postanowienia niniejszej Konwencji, poprzez skuteczny system inspekcji.
2. Ustawodawstwo krajowe, wprowadzające w życie postanowienia niniejszej Konwencji, będzie przewidywać wypadki, w których władze jednego z Członków mogą zatrzymać każdy statek, zarejestrowany na jego terytorium, z powodu jakiegoś wykroczenia przeciw temu ustawodawstwu.

Artykuł 15

1. Ustawodawstwo krajowe, wprowadzające w życie postanowienia niniejszej Konwencji, będzie określać sankcje karne lub dyscyplinarne, jakie należy stosować w wypadku, gdy nie jest ono przestrzegane.
2. Takie sankcje karne lub dyscyplinarne powinny być w szczególności przewidziane dla:
a) armatora lub jego przedstawiciela, lub kapitana, zatrudniającego osobę nie posiadającą wymaganego świadectwa;
b) osoby, która wskutek oszustwa lub na podstawie fałszywych dokumentów została zatrudniona do wykonywania obowiązków wymagających odpowiedniego świadectwa, nie posiadając takiego świadectwa.

CZĘŚĆ V

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

* * *

Artykuły 16-23: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I