KONWENCJA Nr 128
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny

Data wejścia w życie:1 listopada 1969 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 7 czerwca 1967 r. na pięćdziesiątej pierwszej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (przemysł), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (rolnictwo), z 1933 r.. Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (przemysł), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (rolnictwo), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (przemysł), z 1933 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (rolnictwo), z 1933 r., która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego dziewiątego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego siódmego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, z 1967 r.:

CZĘŚĆ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji:
a) określenie „ustawodawstwo" obejmuje ustawy i rozporządzenia, jak również postanowienia statutowe w dziedzinie zabezpieczenia społecznego;
b) określenie „ustalony" oznacza określony przez ustawodawstwo krajowe lub na jego podstawie;
c) określenie „zakład przemysłowy" obejmuje wszystkie zakłady w następujących gałęziach działalności gospodarczej: przemysły wydobywcze; przemysły wytwórcze; budownictwo i roboty publiczne; elektryczność, gaz, woda i urządzenia sanitarne; transport, składy i komunikacja;
d) określenie „zamieszkanie" oznacza zwykłe miejsce stałego pobytu na terytorium Członka, a określenie „mieszkaniec" oznacza osobę, która przebywa zazwyczaj na terytorium Członka;
e) określenie „na utrzymaniu" oznacza stan domniemanej zależności istniejącej w ustalonych przypadkach;
f) określenie „żona" oznacza żonę pozostającą na utrzymaniu swego męża;
g) określenie „wdowa" oznacza kobietę, która pozostawała na utrzymaniu swego męża w chwili jego śmierci;
h) określenie „dziecko" oznacza:
i) dziecko poniżej wieku, w którym kończy się obowiązek szkolny, lub dziecko w wieku poniżej 15 lat, przy czym wiek wyższy powinien być wzięty pod uwagę;
ii) na ustalonych warunkach dziecko, w wieku wyższym od wskazanego w poprzednim punkcie, jeżeli uczy się rzemiosła, kontynuuje swoje studia, albo wskutek chronicznej choroby lub ułomności nie jest zdolne do wykonywania jakiejkolwiek działalności zawodowej, jeżeli ustawodawstwo krajowe nie ustali określenia „dziecko", jako obejmującego wszystkie dzieci w wieku znacznie wyższym od wskazanego w poprzednim punkcie;
i) określenie „staż" oznacza okres płacenia składek, okres zatrudnienia, albo okres zamieszkania, bądź jakiekolwiek połączenie tych okresów, w zależności od tego, jak to będzie ustalone;
j) określenie „świadczenia składkowe" i „świadczenia bezskładkowe" oznaczają odpowiednio świadczenia, których przyznanie zależy, bądź nie zależy, od bezpośredniego udziału finansowego chronionych osób lub ich pracodawców, albo od warunku posiadania stażu działalności zawodowej.

Artykuł 2

1. Każdy Członek, związany niniejszą Konwencją, będzie stosował:
a) Część I;
b) co najmniej jedną z Części II, III i IV;
c) odpowiednie postanowienia Części V i VI;
d) Część VII.
2. Każdy Członek wskaże w swej ratyfikacji, w stosunku do jakich części, spośród Części od II do IV, przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji.

Artykuł 3

1. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może następnie notyfikować Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy, że przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji w stosunku do jednej lub kilku spośród Części od II do IV, które nie były jeszcze wymienione w jego ratyfikacji.
2. Zobowiązania, przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu, będą uważane za integralną część ratyfikacji i posiadać będą takie same skutki, począwszy od daty ich notyfikacji.

Artykuł 4

1. Członek, którego gospodarka nie osiągnęła dostatecznego stopnia rozwoju, może w formie umotywowanej deklaracji, dołączonej do swej ratyfikacji, zastrzec, że skorzysta z czasowych wyłączeń, przewidzianych w art. 9 ust. 2, w art. 13 ust. 2, w art. 16 ust. 2 i w art. 22 ust. 2.
2. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z poprzednim ustępem, wskaże w sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, odnośnie do każdego wyłączenia, z którego korzysta:
a) że istnieją nadal powody, które go do tego skłoniły; albo
b) że zrzeka się korzystania z danego wyłączenia począwszy od określonej daty.
3. Każdy Członek, który złożył deklarację, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, powinien podwyższyć liczbę chronionych pracowników, jeżeli okoliczności na to pozwolą.

Artykuł 5

Jeżeli w związku ze stosowaniem postanowień którejkolwiek z Części od II do IV niniejszej Konwencji, wymienionych w ratyfikacji, Członek ma obowiązek objęcia ochroną ustalonych grup osób, stanowiących łącznie co najmniej określony odsetek pracowników lub ogółu ludności zawodowo czynnej. Członek ten powinien upewnić się, zanim zobowiąże się do stosowania danej części, że odpowiedni odsetek został osiągnięty.

Artykuł 6

W celu stosowania postanowień Części II, III lub IV niniejszej Konwencji, Członek może uwzględnić ochronę wynikającą z ubezpieczeń, które w myśl ustawodawstwa krajowego nie są obowiązkowe dla osób chronionych, jeśli ubezpieczenia te: a) są kontrolowane przez władze publiczne lub są zarządzane wspólnie przez pracodawców i pracowników zgodnie z ustalonymi normami; b) obejmują znaczną część osób, których zarobek nie przekracza zarobku wykwalifikowanego pracownika płci męskiej; c) są zgodne, łącznie z innymi formami ochrony jeśli ma to miejsce, z odpowiednimi postanowieniami Konwencji.

CZĘŚĆ II

ŚWIADCZENIA W RAZIE INWALIDZTWA

Artykuł 7

Każdy Członek, związany niniejszą częścią Konwencji, będzie zapewniał osobom chronionym udzielanie świadczeń w razie inwalidztwa, zgodnie z poniższymi artykułami tej części.

Artykuł 8

Przedmiot ochrony powinien obejmować niezdolność do wykonywania jakiejkolwiek działalności zawodowej w ustalonym stopniu, jeżeli można przypuszczać, że niezdolność ta będzie trwałą lub jeżeli istnieje ona nadal po upływie ustalonego okresu niezdolności czasowej lub początkowej.

Artykuł 9

1. Zakres osób chronionych powinien obejmować: a) wszystkich pracowników, łącznie z praktykantami; albo b) ustalone grupy ludności zawodowo czynnej, stanowiące łącznie co najmniej 75% ogółu ludności zawodowo czynnej; albo c) wszystkich mieszkańców lub mieszkańców, których środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają granic ustalonych zgodnie z postanowieniami art. 28. 2. Jeżeli deklaracja, złożona zgodnie z art. 4, pozostaje w mocy, zakres osób chronionych będzie obejmował:
a) ustalone grupy pracowników, stanowiące łącznie co najmniej 25% ogółu pracowników; albo
b) ustalone grupy pracowników zakładów przemysłowych, stanowiące łącznie co najmniej 50% ogółu pracowników zatrudnionych w zakładzie przemysłowym.

Artykuł 10

Świadczenia w razie inwalidztwa będą udzielane w formie wypłat periodycznych obliczonych:
a) zgodnie z postanowieniami art. 26 bądź art. 27, jeżeli ochroną objęci są pracownicy lub grupy ludności zawodowo czynnej;
b) zgodnie z postanowieniami art. 28, jeżeli ochroną objęci są wszyscy mieszkańcy lub mieszkańcy, których środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają ustalonych granic.

Artykuł 11

l. Świadczenia wymienione w art. 10 będą zapewnione w przypadkach objętych ochroną przynajmniej:
a) osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła zgodnie z ustalonymi zasadami wymóg posiadania stażu, który może wynosić bądź 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia, bądź 10 lat zamieszkania;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie wszystkie osoby zawodowo czynne — osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu trzech lat opłacania składek, i na rzecz której w ciągu zawodowo czynnego okresu życia były opłacane składki, w ustalonej przeciętnej wysokości rocznie.
2. Jeżeli udzielanie świadczeń w razie inwalidztwa jest uzależnione od minimalnego okresu opłacania składek, zatrudnienia lub zamieszkania, zmniejszone świadczenia powinny być zapewnione przynajmniej:
a) osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu pięciu lat opłacania składek, zatrudnienia lub zamieszkania;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie wszystkie osoby zawodowo czynne - osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu trzech lat opłacania składek, i na rzecz której w ciągu zawodowo czynnego okresu życia została opłacona połowa przeciętnej rocznej wysokości, lub rocznej wysokości ustalonych składek, przewidzianej w lit. b) ust. l niniejszego artykułu.
3. Postanowienia określone w ust. l niniejszego artykułu będą uważane za spełnione, jeżeli świadczenia, obliczone zgodnie z postanowieniami Części V, lecz według stopy procentowej niższej o 10 jednostek od wskazanej w tabeli załączonej do tej części dla typowego uprawnionego, są zapewnione przynajmniej każdej osobie chronionej, która zgodnie z ustalonymi zasadami spełniła wymóg pięciu lat opłacania składek, zatrudnienia lub zamieszkania.
4. Proporcjonalne zmniejszenie stopy procentowej, wskazanej w tabeli załączonej do Części V, może być dokonane, jeżeli staż wymagany do przyznania świadczeń, odpowiadających obniżonej stopie procentowej, przekracza pięć lat opłacania składek, zatrudnienia lub zamieszkania, lecz jest krótszy niż 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia, albo dziesięć lat zamieszkania; zmniejszone świadczenia wypłacane będą zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
5. Postanowienia ustępów l i 2 niniejszego artykułu będą uważane za spełnione, jeżeli świadczenia, obliczone zgodnie z postanowieniami Części V, są zapewnione przynajmniej każdej osobie chronionej, która spełniała, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu opłacania składek lub zatrudnienia, który nie powinien przekraczać pięć lat dla ustalonego wieku minimalnego, lecz który może być wyższy w zależności od wieku, jednakże nie może przekraczać ustalonej maksymalnej liczby lat.

Artykuł 12

Świadczenia wymienione w artykułach 10 i 11 będą udzielane przez cały czas trwania przypadków objętych ochroną lub do czasu ich zastąpieni a przez świadczenia na starość.

Artykuł 13

1. Każdy Członek, związany niniejszą częścią Konwencji na ustalonych warunkach:
a) przewidzi usługi rehabilitacyjne, przeznaczone do przygotowania inwalidów we wszystkich przypadkach, gdy to jest możliwe, do podjęcia poprzedniej działalności lub, jeżeli nie jest to możliwe, do wykonywania innej działalności zawodowej, która odpowiada możliwie najlepiej ich uzdolnieniom i ich zdolnościom do pracy;
b) podejmie środki zmierzające do ułatwienia inwalidom podjęcia odpowiedniej pracy.
2. Jeżeli deklaracja, złożona zgodnie z art. 4, pozostaje w mocy, dany Członek może odstąpić od postanowień poprzedniego ustępu.

CZĘŚĆ III

ŚWIADCZENIA NA STAROŚĆ

Artykuł 14

Każdy Członek związany niniejszą częścią Konwencji będzie zapewniał osobom chronionym udzielanie świadczeń na starość, zgodnie z poniższymi artykułami tej części.

Artykuł 15

1. Przedmiot ochrony powinien obejmować przypadki przeżycia ponad ustalony wiek.
2. Ustalony wiek nie powinien przekraczać 65 lat; jednakże wyższy wiek może być ustalony przez właściwe władze ze względu na odpowiednie kryteria demograficzne, ekonomiczne i społeczne, uzasadnione statystykami.
3. Jeżeli ustalony wiek jest równy lub wyższy od 65 lat, wiek ten powinien być obniżony z zachowaniem ustalonych warunków dla osób, które były zatrudnione przy pracach uznanych przez ustawodawstwo krajowe jako ciężkie i szkodliwe dla zdrowia, dla celów udzielania świadczeń na starość.

Artykuł 16

1. Zakres osób chronionych powinien obejmować:
a) wszystkich pracowników, łącznie z praktykantami; albo
b) ustalone grupy ludności zawodowo czynnej, stanowiące łącznie co najmniej 75% ogółu ludności zawodowo czynnej; albo
c) wszystkich mieszkańców lub mieszkańców, których środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają granic ustalonych zgodnie z postanowieniami art. 28.
2. Jeżeli deklaracja złożona zgodnie z art. 4 pozostaje w mocy, zakres osób chronionych powinien obejmować:
a) ustalone grupy pracowników, stanowiące łącznie co najmniej 25% ogółu pracowników; albo
b) ustalone grupy pracowników zakładów przemysłowych, stanowiące łącznie co najmniej 50% ogółu pracowników zatrudnionych w zakładach przemysłowych.

Artykuł 17

Świadczenia na starość będą udzielane w formie wypłat periodycznych obliczonych:
a) zgodnie z postanowieniami art. 26 bądź art. 27, jeżeli ochroną objęci są pracownicy lub grupy ludności zawodowo czynnej;
b) zgodnie z postanowieniami art. 28, jeżeli ochroną objęci są wszyscy mieszkańcy lub mieszkańcy, których środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają ustalonych granic.

Artykuł 18

Świadczenia wymienione w art. 17 będą zapewnione w przypadkach objętych ochroną przynajmniej:
a) osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu, który może wynosić bądź 30 lat opłacania składek lub zatrudnienia, bądź 20 lat zamieszkania;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie wszystkie osoby zawodowo czynne — osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu opłacania składek, i na rzecz której w ciągu zawodowo czynnego okresu życia zostały opłacone składki, w ustalonej przeciętnej wysokości rocznie.
2. Jeżeli udzielanie świadczeń na starość jest uzależnione od minimalnego okresu opłacania składek lub zatrudnienia, zmniejszone świadczenia będą zapewnione przynajmniej:
a) osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie wszystkie osoby zawodowo czynne — osobie chronionej, która przed zaistnieniem przypadków objętych ochroną spełniła, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu opłacania składek, i na rzecz której w ciągu zawodowo czynnego okresu żyda została opłacona połowa ustalonej przeciętnej wysokości składek rocznie, przewidzianej w lit. b) ust. 1 niniejszego artykułu.
3. Postanowienia określone w ust. 1 niniejszego artykułu będą uważane za spełnione, jeżeli świadczenia, obliczone zgodnie z postanowieniami Części V, lecz według stopy procentowej niższej o 10 jednostek od wskazanej w tabeli załączonej do tej części dla typowego uprawnionego, są zapewnione przynajmniej każdej osobie chronionej, która, zgodnie z ustalonymi zasadami, spełniła wymóg 10 lat opłacania składek lub zatrudnienia, bądź pięciu lat zamieszkania.
4. Proporcjonalne zmniejszenie stopy procentowej, wskazanej w tabeli załączonej do Części V, może być dokonane, jeżeli staż wymagany do przyznania świadczeń, odpowiadających obniżonej stopie procentowej, przekracza dziesięć lat opłacania składek lub zatrudnienia albo pięć lat zamieszkania, lecz jest krótszy niż 30 lat opłacania składek lub zatrudnienia, albo 20 lat zamieszkania. W przypadku gdy wymieniony wymóg posiadania stażu jest wyższy niż 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia, zmniejszone świadczenia wypłacane będą zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

Artykuł 19

Świadczenia wymienione w art. 17 i 18 będą udzielane przez cały czas trwania przypadków objętych ochroną.

CZĘŚĆ IV

ŚWIADCZENIA W RAZIE ŚMIERCI ŻYWICIELA RODZINY

Artykuł 20

Każdy Członek, związany niniejszą częścią Konwencji, będzie zapewniał osobom chronionym udzielanie świadczeń w razie śmierci żywiciela rodziny zgodnie z poniższymi artykułami tej części.

Artykuł 21

l. Przedmiot ochrony powinien obejmować utratę przez wdowę lub dzieci środków utrzymania z powodu śmierci żywiciela rodziny.
2. Prawo wdowy do świadczeń, w razie śmierci żywiciela rodziny, może być uzależnione od warunku osiągnięcia ustalonego wieku. Wiek ten nie powinien przekraczać wieku ustalonego dla uzyskania prawa do świadczeń na starość.
3. Jednakże nie może być wymagany żaden warunek wieku:
a) jeżeli wdowa jest inwalidą, zgodnie z ustalonymi zasadami; lub
b) jeżeli wdowa posiada na utrzymaniu dziecko zmarłego.
4. Prawo bezdzietnej wdowy do świadczeń, w razie śmierci żywiciela rodziny, może być uzależnione od pewnego minimalnego czasu trwania małżeństwa.

Artykuł 22

1. Zakres osób chronionych powinien obejmować:
a) żony, dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu, określone przez ustawodawstwo krajowe, których żywiciel rodziny był pracownikiem lub praktykantem; albo
b) żony, dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu, określone przez ustawodawstwo krajowe, których żywiciel rodziny należał do ustalonych grup ludności zawodowo czynnej, stanowiących łącznie co najmniej 75% ogółu ludności zawodowo czynnej; albo
c) wszystkie wdowy, wszystkie dzieci i wszystkie inne osoby pozostające na utrzymaniu, określone przez ustawodawstwo krajowe, które utraciły swego żywiciela rodziny, mają tytuł mieszkańców, i których — w tym przypadku — środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają granic, ustalonych zgodnie z postanowieniami art. 28.
2. Jeżeli deklaracja złożona zgodnie z art. 4 pozostaje w mocy, zakres osób chronionych powinien obejmować:
a) żony, dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu, określone przez ustawodawstwo krajowe, których żywiciel rodziny należał do ustalonych grup pracowników, stanowiących łącznie co najmniej 25% ogółu pracowników; albo
b) żony, dzieci i inne osoby pozostające na utrzymaniu, określone przez ustawodawstwo krajowe, których żywiciel rodziny należał do ustalonych grup pracowników zakładów przemysłowych, stanowiących łącznie co najmniej 50% ogółu pracowników zatrudnionych w zakładach przemysłowych.

Artykuł 23

Świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny będą udzielane w formie wypłat periodycznych obliczonych:
a) zgodnie z postanowieniami art. 26 bądź art. 27, jeżeli ochroną objęci są pracownicy lub grupy ludności zawodowo czynnej;
b) zgodnie z postanowieniami art. 28, jeżeli ochroną objęci są wszyscy mieszkańcy, lub mieszkańcy, których środki w czasie trwania przypadków objętych ochroną nie przekraczają ustalonych granic.

Artykuł 24

1. Świadczenia wymienione w art. 23 będą zapewnione w razie zaistnienia przypadków objętych ochroną przynajmniej:
a) osobie chronionej, której żywiciel rodziny spełnił, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu, który może wynosić bądź 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia, bądź 10 lat zamieszkania; jednakże jeżeli chodzi o świadczenia, w razie śmierci żywiciela rodziny, udzielane wdowie, spełnianie przez nią ustalonego wymogu posiadania stażu zamieszkania może być uznane za wystarczające;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie żony i dzieci wszystkich osób zawodowo czynnych - osobie chronionej, której żywiciel rodziny spełnił, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu trzech lat opłacania składek, pod warunkiem, że na rzecz żywiciela rodziny w ciągu zawodowo czynnego okresu życia były opłacane składki w ustalonej przeciętnej wysokości rocznie.
2. Jeżeli udzielanie świadczeń, w razie śmierci żywiciela rodziny, jest uzależnione od minimalnego okresu opłacania składek lub zatrudnienia, zmniejszone świadczenia będą zapewnione przynajmniej:
a) osobie chronionej, której żywiciel rodziny zgodnie z ustalonymi zasadami spełnił wymóg posiadania stażu 5 lat opłacania składek lub zatrudnienia;
b) jeżeli ochroną objęte są w zasadzie żony i dzieci wszystkich osób zawodowo czynnych - osobie chronionej, której żywiciel rodziny spełnił, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu 3 lat opłacania składek, pod warunkiem, że na rzecz żywiciela rodziny w ciągu zawodowo czynnego okresu życia została opłacona połowa ustalonej przeciętnej wysokości składek rocznie, przewidzianej w lit. b) ust. l niniejszego artykułu.
3. Postanowienia określone w ust. l niniejszego artykułu będą uważane za spełnione, jeżeli świadczenia obliczone zgodnie z postanowieniami Części V, lecz według stopy procentowej niższej o 10 jednostek od wskazanej w tabeli załączonej do tej części dla typowego uprawnionego, są zapewnione przynajmniej każdej osobie chronionej, której żywiciel rodziny spełnił, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg 5 lat opłacania składek, zatrudnienia lub zamieszkania.
4. Proporcjonalne zmniejszenie stopy procentowej, wskazanej w tabeli załączonej do Części V, może być dokonane, jeżeli staż wymagany do przyznania świadczeń, odpowiadających obniżonej stopie procentowej, przekracza 5 lat opłacania składek lub zatrudnienia albo zamieszkania, lecz jest krótszy niż 15 lat opłacania składek lub zatrudnienia, albo 10 lat zamieszkania. W przypadku, gdy wymieniony wymóg posiadania stażu jest stażem opłacania składek lub zatrudnienia, zmniejszone świadczenia wypłacane będą zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
5. Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu będą uważane za spełnione, jeżeli świadczenia, obliczone zgodnie z postanowieniami Części V, są zapewnione przynajmniej każdej osobie chronionej, której żywiciel rodziny spełnił, zgodnie z ustalonymi zasadami, wymóg posiadania stażu opłacania składek lub zatrudnienia, który nie powinien przekraczać pięć lat dla ustalonego wieku minimalnego, lecz który może być wyższy w zależności od wieku, jednakże nie powinien przekraczać ustalonej maksymalnej liczby lat.

Artykuł 25

Świadczenia wymienione w artykułach 23 i 24 będą udzielane przez cały czas trwania przypadków objętych ochroną.

CZĘŚĆ V

OBLICZANIE WYPŁAT PERIODYCZNYCH

Artykuł 26

1. Przy wypłatach periodycznych, do których stosują się postanowienia niniejszego artykułu, wysokość świadczenia zwiększonego o kwotę zasiłków rodzinnych, wypłacanych w czasie trwania przypadków objętych ochroną, powinna być taka, aby dla typowego uprawnionego, wymienionego w tabeli załączonej do niniejszej części, odpowiadała w danych przypadkach, objętych ochroną, stopie procentowej wskazanej w tej tabeli w stosunku do całości poprzednich zarobków uprawnionego lub jego żywiciela rodziny oraz wysokości zasiłków rodzinnych, przysługujących osobie chronionej, mającej takie same obowiązki rodzinne jak typowy uprawniony.
2. Poprzednie zarobki uprawnionego lub jego żywiciela rodziny będą obliczane zgodnie z ustalonymi zasadami, a jeżeli osoby chronione lub ich żywiciele rodziny są podzieleni na klasy według ich zarobków, poprzednie zarobki mogą być obliczone według podstawowych zarobków tych klas, do których należeli.
3. Może być ustalona maksymalna wysokość świadczenia lub zarobków stanowiących podstawę do obliczania świadczenia, z zastrzeżeniem, że wysokość ta ustalona zostanie w taki sposób, aby postanowienia ust. l niniejszego artykułu były spełnione, jeżeli poprzednie zarobki uprawnionego lub jego żywiciela rodziny są niższe lub równe płacy wykwalifikowanego pracownika płci męskiej.
4. Poprzednie zarobki uprawnionego lub jego żywiciela rodziny, płaca wykwalifikowanego pracownika płci męskiej, świadczenia oraz zasiłki rodzinne będą obliczane według tych samych jednostek czasowych.
5. Dla innych uprawnionych świadczenie będzie ustalane w taki sposób, aby pozostawało w odpowiednim stosunku do świadczenia dla typowego uprawnionego.
6. W celu stosowania niniejszego artykułu, za wykwalifikowanego pracownika płci męskiej uważa się:
a) montera lub tokarza zatrudnionych w przemyśle maszynowym, innym niż przemysł maszyn elektrycznych; albo
b) typowego pracownika wykwalifikowanego, określonego zgodnie z postanowieniami następnego ustępu; albo
c) osobę, której zarobek jest równy lub wyższy od 75% zarobków wszystkich osób chronionych, przy czym zarobek ten ustalony jest na podstawie rocznego lub krótszego okresu czasu, zgodnie z ustalonymi zasadami; albo
d) osobę; której zarobek wynosi 125% przeciętnego zarobku wszystkich osób chronionych.
7. W celu stosowania lit. b) poprzedniego ustępu, za typowego pracownika wykwalifikowanego uważany będzie pracownik tej klasy, w której zatrudnionych jest najwięcej osób chronionych płci męskiej, dla danych przypadków objętych ochroną, lub żywicieli rodzin chronionych, w gałęzi przemysłu, w której zatrudniona jest największa liczba tych osób chronionych lub tych żywicieli rodzin; w tym celu należy korzystać z typowej klasyfikacji międzynarodowej dla przemysłów wszystkich gałęzi działalności gospodarczej, przyjętej przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych na siódmej sesji dnia 27 sierpnia 1948 r. i przedstawionej w formie zrewidowanej w 1958 r. i w Załączniku do niniejszej Konwencji, z uwzględnieniem wszelkich zmian, jakie mogą być do niej wprowadzone.
8. Jeżeli wysokość świadczenia różni się w poszczególnych rejonach, wykwalifikowany pracownik płci męskiej może być określony dla każdego rejonu zgodnie z postanowieniami ustępów 6 i 7 niniejszego artykułu.
9. Płaca wykwalifikowanego pracownika płci męskiej będzie określona na podstawie płacy za normalny czas pracy, ustalony przez układy zbiorowe pracy, albo — w danym przypadku — przez ustawodawstwo krajowe, lub na jego podstawie, bądź też przez zwyczaj, z uwzględnieniem dodatków drożyźnianych, jeśli są one stosowane; jeżeli tak ustalone płace różnią się w poszczególnych rejonach, a postanowienia ust. 8 niniejszego artykułu nie są stosowane, przyjmuje się płacę średnią.

Artykuł 27

1. Przy wypłatach periodycznych, do których stosują się postanowienia niniejszego artykułu, wysokość świadczenia, zwiększonego o kwotę zasiłków rodzinnych, wypłacanych w czasie trwania przypadków objętych ochroną, powinna być taka, aby dla typowego uprawnionego, wymienionego w tabeli załączonej do niniejszej części, odpowiadała w danych przypadkach objętych ochroną, stopie procentowej, wskazanej w tej tabeli, w stosunku do całości płacy typowego niewykwalifikowanego pracownika płci męskiej i wysokości zasiłków rodzinnych, przysługujących osobie chronionej, mającej takie same obowiązki rodzinne jak typowy uprawniony.
2. Płaca typowego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej, świadczenia i zasiłki rodzinne będą obliczane według tych samych jednostek czasowych.
3. Dla innych uprawnionych świadczenie będzie ustalane w taki sposób, aby pozostawało w odpowiednim stosunku do świadczenia dla typowego uprawnionego.
4. W celu stosowania niniejszego artykułu, za typowego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej uważa się:
a) typowego pracownika niewykwalifikowanego zatrudnionego w przemyśle maszynowym innym niż przemysł maszyn elektrycznych; albo
b) typowego pracownika niewykwalifikowanego, określonego zgodnie z postanowieniami następnego ustępu.
5. W celu stosowania lit. b) poprzedniego ustępu, za typowego pracownika niewykwalifikowanego uważany będzie pracownik tej klasy, w której zatrudnionych jest najwięcej osób chronionych płci męskiej, dla danych przypadków objętych ochroną lub żywicieli rodzin osób chronionych, w gałęzi przemysłu, w której zatrudniona jest największa liczba tych osób chronionych lub tych żywicieli rodzin; w tym celu należy korzystać z typowej klasyfikacji międzynarodowej dla przemysłów wszystkich gałęzi działalności gospodarczej, przyjętej przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych na siódmej sesji dnia 27 sierpnia 1948 r. i przedstawionej w formie zrewidowanej w 1958 r. w Załączniku do niniejszej Konwencji, z uwzględnieniem wszelkich zmian, jakie mogą być do niej wprowadzone.
6. Jeżeli wysokość świadczenia różni się w poszczególnych rejonach, typowy pracownik niewykwalifikowany płci męskiej może być określony dla każdego rejonu, zgodnie z postanowieniami ustępów 4 i 5 niniejszego artykułu.
7. Płaca typowego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej będzie określona na podstawie płacy za normalny czas pracy, ustalony przez układy zbiorowe pracy, albo - w danym przypadku — przez ustawodawstwo krajowe lub na jego podstawie, bądź też przez zwyczaj, z uwzględnieniem dodatków drożyźnianych, jeśli są one stosowane; jeżeli tak ustalone płace różnią się w poszczególnych rejonach, a postanowienia ust. 6 niniejszego artykułu nie są stosowane, przyjmuje się płacę średnią.

Artykuł 28

Przy wypłacie periodycznej, do której stosuje się niniejszy artykuł:
a) wysokość świadczenia powinna być określona zgodnie z ustalonymi stawkami lub zgodnie ze stawkami określonymi przez właściwe władze publiczne, w myśl ustalonych zasad;
b) wysokość świadczenia może być zmniejszona tylko wtedy, gdy inne środki utrzymania rodziny osoby uprawnionej przekraczają ustaloną podstawową kwotę lub kwotę określoną przez właściwe władze publiczne, zgodnie z ustalonymi zasadami;
c) ogólna wysokość świadczenia oraz innych środków utrzymania, po odjęciu kwoty podstawowej wymienionej w lit. b), powinna być wystarczająca do zapewnienia rodzinie uprawnionego zdrowych i należytych warunków utrzymania i nie powinna być niższa od wysokości świadczeń, obliczonych zgodnie z postanowieniami art. 27;
d) postanowienia lit. c) będą uznane za spełnione, jeżeli ogólna wysokość świadczeń, wypłacanych zgodnie z niniejszą częścią, przewyższa co najmniej o 30% ogólną kwotę świadczeń jaką wypłacano by stosownie do postanowień art. 27 oraz postanowień:
i) lit. b) ust. l art. 9 dla Części II;
ii) lit. b) ust. l art. 16 dla Części III;
iii) lit. b) ust. l art. 22 dla Części IV.

Artykuł 29

1. Wysokość bieżących wypłat periodycznych, wymienionych w artykułach 10, 17 i 23, będzie rewidowana w następstwie znacznych zmian ogólnego poziomu zarobków lub znacznych zmian kosztów utrzymania.
2. Każdy Członek powinien poinformować o rezultatach tych rewizji w sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, oraz wskazać, jakie przedsięwzięcia zostały podjęte w tym przedmiocie.

TABELA (ZAŁĄCZNIK DO CZĘŚCI V) WYPŁATY PERIODYCZNE DLA TYPOWYCH UPRAWNIONYCH

Część Przypadki chronione Typowy uprawniony Stopa
II Inwalidztwo Mężczyzna mający żonę i dwoje dzieci 50
III Starość Mężczyzna mający żonę w wieku uprawnionym do renty 45
IV Śmierć żywiciela rodziny Wdowa mająca dwoje dzieci 45

CZĘŚĆ VI

POSTANOWIENIA WSPÓLNE

Artykuł 30

Ustawodawstwo krajowe przewidzi, na ustalonych warunkach, zachowanie nabywanych uprawnień do świadczeń składkowych w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny.

Artykuł 31

1. Świadczenia w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny mogą być zawieszone z zachowaniem ustalonych warunków, jeżeli uprawniony wykonuje działalność dochodową.
2. Świadczenia składkowe w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny mogą być zmniejszone, jeżeli zarobek uprawnionego przekracza ustaloną wysokość, jednakże zmniejszenie świadczeń nie może być wyższe niż wysokość zarobku.
3. Świadczenia bezskładkowe w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny mogą być zmniejszone, jeżeli zarobek lub inne jego środki utrzymania, albo łącznie oba dochody, przekraczają ustaloną wysokość.

Artykuł 32

1. Świadczenie, do którego osoba uprawniona miałaby prawo, zgodnie z postanowieniami którejkolwiek z części od II do IV niniejszej Konwencji, może być zawieszone w takim zakresie, jaki może być ustalony:
a) na tak długo, jak zainteresowany przebywa poza terytorium Członka, z wyjątkiem — przy zachowaniu ustalonych warunków —jeżeli chodzi o świadczenia składkowe;
b) na tak długo, jak zainteresowany pozostaje na utrzymaniu z funduszów publicznych lub na koszt instytucji, lub zakładu zabezpieczenia społecznego;
c) jeżeli zainteresowany usiłował uzyskać świadczenie w drodze oszustwa;
d) jeżeli przypadek objęty ochroną został spowodowany wskutek zbrodni lub przestępstwa, popełnionych przez zainteresowanego;
e) jeżeli przypadek objęty ochroną został spowodowany wskutek poważnej i rozmyślnej winy zainteresowanego;
f) jeżeli w odpowiednich przypadkach zainteresowany zaniedbuje, bez ważnych przyczyn, korzystanie z opieki lekarskiej lub pomocy rehabilitacyjnej, które są oddane do jego dyspozycji, lub nie przestrzega zasad ustalonych dla zabezpieczenia się przed przypadkami objętymi ochroną, lub zachowania się osób korzystających ze świadczeń;
g) jeżeli chodzi o świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny udzielane wdowie — na tak długo, jak żyje ona z mężczyzną w związku niezalegalizowanym.
2. W ustalonych przypadkach i granicach część świadczeń, która byłaby normalnie przyznana, powinna być wypłacana osobom pozostającym na utrzymaniu zainteresowanego.

Artykuł 33

1. Jeżeli osoba chroniona ma lub może mieć jednocześnie prawo do różnych świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, świadczenia te mogą być zmniejszone, z zachowaniem ustalonych warunków i granic. Jednakże osoba chroniona powinna otrzymywać w całości kwotę, równą co najmniej kwocie świadczeń najbardziej korzystnych.
2. Jeżeli osoba chroniona ma lub może mieć prawo do świadczeń przewidzianych w niniejszej Konwencji i z tytułu tej samej okoliczności stanowiącej przedmiot ochrony otrzymuje inne świadczenia pieniężne z zabezpieczenia społecznego, z wyjątkiem świadczeń rodzinnych, świadczenia przysługujące na podstawie tej Konwencji mogą być zmniejszone lub zawieszone, z zachowaniem ustalonych warunków i granic, z zastrzeżeniem, iż część świadczeń zmniejszona lub zawieszona nie przekracza wysokości innych świadczeń.

Artykuł 34

1. Każdy ubiegający się o przyznanie świadczenia powinien mieć prawo do odwołania się w razie odmowy przyznania świadczenia lub w razie sporu co do rodzaju i wysokości świadczenia.
2. Powinna być ustalona procedura, która w odpowiednim przypadku pozwoli zgłaszającemu roszczenie na reprezentowanie go lub asystowanie mu przez wykwalifikowaną osobę, według jego wyboru, lub przez delegata reprezentowanej organizacji osób chronionych.

Artykuł 35

1. Każdy Członek będzie ponosił ogólną odpowiedzialność za należyte udzielanie świadczeń przyznawanych w zastosowaniu postanowień niniejszej Konwencji oraz powinien stosować wszelkie potrzebne środki dla osiągnięcia tego celu.
2. Każdy Członek będzie ponosił ogólną odpowiedzialność za dobry zarząd instytucji i organizacji, które współdziałają w stosowaniu postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 36

Jeżeli administracja nie została powierzona instytucji nadzorowanej przez władze publiczne lub organowi rządowemu odpowiedzialnemu przed parlamentem, przedstawiciele osób chronionych powinni brać udział w zarządzaniu na ustalonych warunkach; ustawodawstwo krajowe może również przewidzieć udział przedstawicieli pracodawców i władz publicznych.

CZĘŚĆ VII

POSTANOWIENIA RÓŻNE

Artykuł 37

Każdy Członek, którego ustawodawstwo chroni pracowników, może w odpowiednim zakresie wyłączyć spod działania niniejszej Konwencji:
a) osoby wykonujące prace dorywcze;
b) członków rodziny pracodawcy, żyjących z nim we wspólnym gospodarstwie, w zakresie w jakim pracują oni dla niego;
c) inne grupy pracowników, których liczba nie może przekraczać 10% ogółu pracowników, poza tymi, którzy zostali wyłączeni zgodnie z postanowieniami liter a) i b) niniejszego artykułu.

Artykuł 38

1. Każdy Członek, którego ustawodawstwo chroni pracowników, może, w formie deklaracji dołączonej do swojej ratyfikacji, wyłączyć tymczasowo spod działania niniejszej Konwencji pracowników sektora rolnego, którzy jeszcze nie są chronieni przez jego ustawodawstwo w czasie ratyfikacji Konwencji.
2. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu, powinien w swych sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, wskazać, w jakim stopniu stosuje, i w jakim stopniu zamierza stosować postanowienia niniejszej Konwencji, jeżeli chodzi o pracowników sektora rolnego, jak również osiągane postępy w celu zastosowania niniejszej Konwencji w stosunku do tych pracowników, lub zakomunikować, że nie ma zmian, dostarczając wszelkich odpowiednich wyjaśnień.
3. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z postanowieniami ust. 1 niniejszego artykułu, powinien zwiększać liczbę chronionych pracowników sektora rolnego w takim zakresie i tempie, w jakim pozwolą na to okoliczności.

Artykuł 39

1. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może, w formie deklaracji dołączonej do swojej ratyfikacji, wyłączyć spod działania niniejszej Konwencji:
a) marynarzy, w tym także marynarzy-rybaków;
b) funkcjonariuszy publicznych, jeżeli wymienione grupy są chronione systemami specjalnymi, które udzielają, ogólnie biorąc, świadczeń równych przynajmniej świadczeniom przewidzianym w niniejszej Konwencji.
2. Jeżeli deklaracja złożona zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu pozostaje w mocy, Członek może wyłączyć wymienione w niej osoby z liczby osób wziętych pod uwagę przy obliczaniu procentu przewidzianego w art. 9 ust. l b) i w ust. 2 b), w art. 16 ust. l b) i w ust. 2 b), w art. 22 ust. l b), w ust. 2 b) oraz w art. 37 c).
3. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z postanowieniami ust. 1 niniejszego artykułu, może następnie notyfikować Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy, że przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji w stosunku do każdej grupy osób wyłączonej w czasie ratyfikacji.

Artykuł 40

Jeżeli osoba chroniona może na podstawie ustawodawstwa krajowego korzystać w razie śmierci żywiciela rodziny ze świadczeń periodycznych innych niż świadczenia w razie śmierci żywiciela rodziny, wówczas te świadczenia periodyczne mogą być zrównane ze świadczeniami w razie śmierci żywiciela rodziny, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Artykuł 41

1. Jeżeli Członek:
a) przyjął zobowiązania wynikające z postanowień Części II, III i IV niniejszej Konwencji;
b) objął ochroną odsetek ludności zawodowo czynnej co najmniej o 10 jednostek wyższy od procentu wymaganego w art. 9 ust. 1 b), w art. 16 ust. 1 b) i w art. 22 ust. 1 b), albo czyni zadość postanowieniom art. 9 ust. 1 c), art. 16 ust. 1 c) i art. 22 ust. 1 c);
c) zapewnia, jeżeli chodzi co najmniej o dwa przypadki objęte ochroną Częściami II, III i IV, świadczenia w wysokości procentu co najmniej o pięć jednostek wyższego od stopy procentowej wskazanej w tabeli dołączonej do Części V; taki Członek może korzystać z postanowień następnego ustępu.
2. Wymieniony Członek może:
a) wprowadzić dla celów art. 11 ust. 2 b) i art. 24 ust. 2 b) staż 5 lat w miejsce wymienionego tam stażu 3 lat;
b) określić uprawnionych do świadczeń w razie śmierci żywiciela rodziny w sposób odmienny niż wymagają tego postanowienia art. 21, lecz zabezpieczy, aby ogólna liczba uprawnionych nie była mniejsza od liczby, która wynikałaby ze stosowania art. 21.
3. Każdy Członek, korzystający z postanowień poprzedniego ustępu, wskaże w swych sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać, zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, stan swego ustawodawstwa i praktyki, jeśli chodzi o sprawy wymienione w tym ustępie, oraz osiągane postępy w celu całkowitego zastosowania postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 42

Jeżeli Członek:
a) przyjął zobowiązania wynikające z postanowień Części II, III i IV niniejszej Konwencji;
b) objął ochroną odsetek ludności zawodowo czynnej co najmniej o 10 jednostek wyższej od procentu wymaganego w art. 9 ust. 1 b), w art. 16 ust. 1 b) i w art. 22 ust. 1 b), albo czyni zadość postanowieniom art. 9 ust. 1 c), art. 16 ust. 1 c) i art. 22 ust. 1 c), taki Członek może odstąpić od stosowania pewnych postanowień Części II, III lub IV, pod warunkiem, że ogólna wysokość świadczeń wypłacanych z tytułu tej części, o którą chodzi, będzie co najmniej równa 110% ogólnej wysokości świadczeń, którą otrzymałoby się stosując wszystkie postanowienia tej części.
2. Każdy Członek, który skorzysta z wymienionych wyżej odstąpień, wskaże w swych sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać, zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, stan swego ustawodawstwa i praktyki, jeżeli chodzi o sprawy stanowiące przedmiot wspomnianych odstępstw, oraz osiągane postępy, w celu całkowitego zastosowania postanowień niniejszej Konwencji.

Artykuł 43

Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania:
a) do przypadków objętych ochroną, powstałych przed wejściem w życie odpowiedniej części niniejszej Konwencji dla danego Członka;
b) do świadczeń udzielanych z tytułu przypadków objętych ochroną, powstałych po wejściu w życie odpowiedniej części niniejszej Konwencji dla danego Członka, w takim zakresie, w jakim prawa do tych świadczeń oparte są na okresach poprzedzających wspomnianą datę wejścia w życie.

Artykuł 44

1. Niniejsza Konwencja stanowi rewizję, z zachowaniem warunków określonych poniżej, Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (przemysł), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (rolnictwo), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (przemysł), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (rolnictwo), z 1933 r., Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (przemysł), z 1933 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (rolnictwo), z 1933 r. 2. Przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji przez Członka, który jest stroną jednej lub kilku konwencji zrewidowanych, będzie miało w dniu wejścia w życie niniejszej Konwencji dla tego Członka następujące konsekwencje prawne:
a) przyjęcie zobowiązań wynikających z Części II niniejszej Konwencji powoduje z mocy samego prawa natychmiastowe wypowiedzenie Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (przemysł), z 1933 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek inwalidztwa (rolnictwo), z 1933 r.;
b) przyjęcie zobowiązań wynikających z Części III niniejszej Konwencji powoduje z mocy samego prawa natychmiastowe wypowiedzenie Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (przemysł), z 1933 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na starość (rolnictwo), z 1933 r.;
c) przyjęcie zobowiązań wynikających z Części IV niniejszej Konwencji powoduje z mocy samego prawa natychmiastowe wypowiedzenie Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (przemysł), z 1933 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek śmierci (rolnictwo), z 1933 r.

Artykuł 45

1. Zgodnie z postanowieniami art. 75 Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r., wymienione poniżej części tej Konwencji oraz odpowiednie postanowienia innych części wymienionej Konwencji przestaną być obowiązujące dla każdego Członka, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, a mianowicie od daty, w której postanowienia niniejszej Konwencji staną się obowiązujące dla tego Członka, jeżeli nie pozostaje w mocy deklaracja złożona na podstawie art. 38:
a) Część IX, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części II niniejszej Konwencji;
b) Część V, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części III niniejszej Konwencji;
c) Część X, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części IV niniejszej Konwencji.
2. Pod warunkiem, że deklaracja złożona na podstawie art. 38 nie pozostaje w mocy, przyjęcie zobowiązań wynikających z postanowień niniejszej Konwencji będzie uważane dla celów art. 2 Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r., za przyjęcie zobowiązań wynikających z następujących części i z odpowiednich postanowień innych części wymienionej Konwencji:
a) Część IX, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części II niniejszej Konwencji;
b) Część V, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części III niniejszej Konwencji;
c) Część X, jeżeli Członek przyjął zobowiązania wynikające z Części IV niniejszej Konwencji.

Artykuł 46

Jeżeli tak zostanie postanowione w konwencji przyjętej później przez Konferencję, i dotyczącej jednej lub kilku dziedzin regulowanych przez niniejszą Konwencję, te jej postanowienia, które zostaną wymienione w nowej konwencji, przestaną być obowiązujące dla każdego Członka, który ratyfikował nową konwencję, poczynając od dnia wejścia jej w życie dla danego Członka.

Artykuły 47 — 54: Standardowe postanowienia końcowe1, z wyjątkiem art. 49, który umożliwia wypowiedzenie „niniejszej Konwencji lub jednej albo kilku części od II do IV". Wypowiedzenie musi być jednak dokonywane zgodnie ze standardowym postanowieniem końcowym dotyczącym wypowiedzenia.

ZAŁĄCZNIK

MIĘDZYNARODOWA KLASYFIKACJA TYPOWA DLA PRZEMYSŁÓW WSZYSTKICH GAŁĘZI DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ2.

_____________________________

1 Patrz Zalacznik I
2Nie publikowana. Oryginalnie załączona klasyfikacja została zastąpiona wersją zweryfikowaną w 1968 r. (Patrz Konwencja Nr 130, Załącznik).