KONWENCJA Nr 130
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca opieki lekarskiej i zasiłków chorobowych

Data wejścia w życie: 27 maja 1972 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1969 r. na pięćdziesiątej trzeciej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek choroby (przemysł), z 1927 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek choroby (rolnictwo), z 1927 r., która to sprawa stanowi piąty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca opieki lekarskiej i zasiłków chorobowych, z 1969 r.:

CZĘŚĆ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji:
a) określenie „ustawodawstwo" obejmuje ustawy i rozporządzenia, jak również postanowienia statutowe w dziedzinie zabezpieczenia społecznego;
b) określenie „ustalony" oznacza określony przez ustawodawstwo kraj owe lub na jego podstawie;
c) określenie „zakład przemysłowy" obejmuje wszystkie zakłady w następujących gałęziach działalności gospodarczej: przemysły wydobywcze, przemysły wytwórcze, budownictwo i roboty publiczne, elektryczność, gaz, wodę, transport, składy i komunikację;
d) określenie „zamieszkanie" oznacza miejsce zwykłego pobytu na terytorium Członka, a określenie „mieszkaniec" oznacza osobę, która przebywa zazwyczaj na terytorium Członka;
e) określenie „na utrzymaniu" oznacza stan domniemanej zależności istniejącej w ustalonych przypadkach;
f) określenie „żona" oznacza żonę pozostającą na utrzymaniu męża;
g) określenie „dziecko" oznacza:
i) dziecko poniżej wieku, w którym kończy się obowiązek szkolny, lub dziecko w wieku poniżej 15 lat, przy czym powinien być wzięty pod uwagę wiek wyższy, jednakże Członek, który złożył deklarację zgodnie z art. 2, może, tak długo jak pozostaje ona w mocy, stosować Konwencję tak, jakby określenie „dziecko" oznaczało dziecko poniżej wieku, w którym kończy się obowiązek szkolny, lub dziecko w wieku poniżej 15 lat;
ii) na ustalonych warunkach — dziecko w wieku wyższym od wskazanego w poprzednim punkcie, jeżeli odbywa praktykę, kontynuuje studia, albo wskutek chronicznej choroby lub ułomności nie jest zdolne do wykonywania jakiejkolwiek działalności zawodowej, jeżeli ustawodawstwo krajowe nie ustali określenia „dziecko", obejmującego wszystkie dzieci w wieku znacznie wyższym od wskazanego w poprzednim punkcie;
h) określenie „typowy uprawniony" oznacza mężczyznę posiadającego żonę i dwoje dzieci;
i) określenie „staż" oznacza bądź okres opłacania składek, bądź okres zatrudnienia, bądź okres zamieszkania, bądź jakiekolwiek połączenie tych okresów, w zależności od tego, jak to jest ustalone;
j) określenie „choroba" oznacza każdy stan chorobowy, bez względu na jego przyczynę;
k) określenie „pomoc lecznicza" obejmuje również usługi pokrewne.

Artykuł 2

1. Członek, którego gospodarka i środki lecznicze nie osiągnęły dostatecznego stopnia rozwoju, może w formie umotywowanej deklaracji dołączonej do swej ratyfikacji zastrzec, że skorzysta z czasowych wyłą-czeń przewidzianych w art. 1 g), i) i w artykułach 11, 14, 20 i 26 ust. 2.
2. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z poprzednim ustępem, powinien w sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest przedkładać zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, wskazać odnośnie do każdego wyłączenia, z którego korzysta:
a) że istnieją nadal powody, które go do tego skłoniły;
b) że zrzeka się korzystania z danego wyłączenia, począwszy od określonej daty.
3. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z ust. l niniejszego artykułu, powinien w zależności od treści tej deklaracji i jeżeli okoliczności na to pozwolą:
a) podwyższyć liczbę osób chronionych;
b) rozszerzyć zakres opieki leczniczej;
c) przedłużyć okres udzielania zasiłków chorobowych.

Artykuł 3

1. Każdy Członek, którego ustawodawstwo chroni pracowników, może w deklaracji dołączonej do swej ratyfikacji wyłączyć czasowo ze stosowania Konwencji pracowników sektora rolnego, którzy w czasie ratyfikacji nie są jeszcze chronieni przez ustawodawstwo odpowiadające normom przewidzianym w niniejszej Konwencji.
2. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z poprzednim ustępem, powinien w sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest składać na podstawie art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, poinformować, w jakim zakresie wprowadził lub zamierza wprowadzić w życie postanowienia Konwencji w odniesieniu do pracowników sektora rolnego oraz jaki postęp został dokonany w celu zastosowania Konwencji do tych pracowników, a jeżeli nie zaszły żadne zmiany — przedstawić odpowiednie wyjaśnienia.
3. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, powinien podwyższyć liczbę chronionych pracowników sektora rolnego w takim zakresie i tempie, w jakim pozwolą na to okoliczności.

Artykuł 4

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, może w deklaracji dołączonej do swej ratyfikacji wyłączyć ze stosowania Konwencji:
a) marynarzy, w tym także marynarzy-rybaków;
b) funkcjonariuszy publicznych, jeżeli wymienione grupy są chronione systemami specjalnymi, które przewidują łączne świadczenie co najmniej równe świadczeniom przewidzianym w niniejszej Konwencji.
2. Jeżeli deklaracja złożona zgodnie z poprzednim ustępem pozostaje w mocy, Członek może wyłączyć:
a) wymienione w tej deklaracji osoby - z liczby osób wziętych pod uwagę przy obliczaniu procentu pracowników przewidzianego w artykułach 5 c), 10 b), 11 i 19 b) i 20;
b) te same osoby, jak również ich żony i dzieci — liczby osób wziętych pod uwagę przy obliczaniu procentu przewidzianego w art. 10 c).
3. Każdy Członek, który złożył deklarację zgodnie z postanowieniami ust. 1 niniejszego artykułu, może następnie zawiadomić Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, że przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji w stosunku do każdej grupy wyłączonej w czasie ratyfikacji.

Artykuł 5

Każdy Członek, którego ustawodawstwo chroni pracowników, może, jeżeli jest to konieczne, wyłączyć ze stosowania Konwencji:
a) osoby wykonujące prace dorywcze;
b) członków rodziny pracodawcy żyjących z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, jeżeli pracują oni na jego rachunek;
c) inne grupy pracowników, których liczba nie powinna przewyższać 10% ogółu pracowników poza tymi, którzy zostali wyłączeni na podstawie liter a) i b) niniejszego artykułu.

Artykuł 6

W celu stosowania niniejszej Konwencji Członek może uwzględnić ochronę wynikającą z ubezpieczenia, której w czasie ratyfikacji nie było, w myśl jego ustawodawstwa, obowiązującą dla osób chronionych, jeżeli ubezpieczenie to:
a) jest kontrolowane przez władze publiczne lub zarządzane wspólnie przez pracodawców i pracowników zgodnie z ustalonymi zasadami;
b) obejmuje znaczną część osób, których zarobek nie przewyższa zarobku wykwalifikowanego pracownika płci męskiej, określonego w art. 22 ust. 6; c) jest zgodne, łącznie z innymi formami ochrony, jeżeli ma to miejsce, z postanowieniami Konwencji.

Artykuł 7

Ochrona powinna obejmować:
a) potrzebę opieki o charakterze lekarskim oraz na ustalonych warunkach — potrzebę opieki o charakterze profilaktycznym;
b) niezdolność do pracy wynikającą z choroby i powodującą utratę zarobku, zgodnie z postanowieniami ustawodawstwa krajowego.

CZĘŚĆ II

OPIEKA LEKARSKA

Artykuł 8

W przypadku wymienionym w art. 7 a) każdy Członek powinien zapewnić udzielanie osobom chronionym opieki o charakterze lekarskim i profilaktycznym na ustalonych warunkach.

Artykuł 9

Opieka lekarska, wymieniona w art. 8, powinna zmierzać do zachowania, przywrócenia lub poprawy stanu zdrowia osoby chronionej, jak też jej zdolności do pracy i zaspokojenia osobistych potrzeb.

Artykuł 10

Zakres osób chronionych, w przypadku wymienionym w art. 7 a), powinien obejmować:
a) wszystkich pracowników, łącznie z praktykantami oraz żony i dzieci tych pracowników; albo
b) ustalone grupy ludności zawodowo czynnej, stanowiące łącznie co najmniej 75% ogółu ludności zawodowo czynnej, oraz żony i dzieci osób należących do tych grup; albo
c) ustalone grupy mieszkańców, stanowiące łącznie co najmniej 75% ogółu mieszkańców.

Artykuł 11

Jeżeli deklaracja, złożona zgodnie z art. 2, pozostaje w mocy, zakres osób chronionych w przypadku wymienionym w art. 7 a) powinien obejmować:
a) ustalone grupy pracowników, stanowiące łącznie co najmniej 25% ogółu pracowników, oraz żony i dzieci pracowników należących do tych grup; albo
b) ustalone grupy pracowników zakładów przemysłowych, stanowiące łącznie co najmniej 50% ogółu pracowników zatrudnionych w zakładach przemysłowych, oraz żony i dzieci pracowników należących do tych grup.

Artykuł 12

Osoby otrzymujące świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego na wypadek inwalidztwa, starości, śmierci żywiciela lub bezrobocia, jak też — jeżeli jest to przewidziane — żony i dzieci tych osób powinny być na ustalonych warunkach nadal chronione w przypadku wymienionym w art. 7 a).

Artykuł 13

Opieka lekarska, wymieniona w art. 8, powinna obejmować co najmniej:
a) pomoc lekarzy o praktyce ogólnej, w tym wizytowanie chorych w domu;
b) pomoc lekarzy specjalistów udzielaną w szpitalach osobom tam leczonym lub dochodzącym, oraz pomoc lekarzy specjalistów, która może być udzielana poza szpitalami;
c) dostarczanie potrzebnych środków farmaceutycznych, zaleconych przez lekarza lub innego wykwalifikowanego praktyka;
d) leczenie szpitalne, jeżeli jest ono potrzebne;
e) pomoc dentystyczną, stosownie do tego jak jest ustalone;
f) rehabilitację leczniczą, łącznie z dostarczaniem, naprawą oraz zamianą aparatów protetycznych i ortopedycznych, stosownie do tego jak jest ustalone.

Artykuł 14

Jeżeli deklaracja, złożona zgodnie z art. 2, pozostaje w mocy, opieka lekarska, wymieniona w art. 8, powinna obejmować co najmniej:
a) pomoc lekarzy o praktyce ogólnej, w tym wizytowanie chorych w domu, w miarę możliwości;
b) pomoc lekarzy specjalistów udzielaną w szpitalach osobom tam leczonym lub dochodzącym oraz, w miarę możliwości, pomoc lekarzy specjalistów, która może być udzielona poza szpitalami;
c) dostarczanie potrzebnych środków farmaceutycznych zaleconych przez lekarza lub innego wykwalifikowanego praktyka;
d) leczenie szpitalne, jeżeli jest ono potrzebne.

Artykuł 15

Jeżeli ustawodawstwo Członka uzależnia prawo do opieki lekarskiej, wymienionej w art. 8, od spełnienia wymogu posiadania pewnego stażu przez chronioną osobę lub przez żywiciela rodziny, warunki tego stażu powinny być takie, aby osoby należące normalnie do grup osób chronionych nie były pozbawione możliwości korzystania z tych świadczeń.

Artykuł 16

1. Opieka lekarska, wymieniona w art. 8, powinna być udzielana przez cały czas trwania choroby.
2. Jeżeli uprawniony przestanie należeć do jednej z grup chronionych osób, prawo do dalszej opieki lekarskiej w razie choroby, która rozpoczęła się w czasie, gdy zainteresowany należał jeszcze do wymienionej grupy, może być ograniczone do ustalonego okresu, który nie może być krótszy od dwudziestu sześciu tygodni, z zastrzeżeniem iż opieka lekarska powinna być udzielana tak długo, jak długo uprawniony otrzymuje zasiłki chorobowe.
3. Niezależnie od postanowień poprzedniego ustępu, okres udzielania opieki lekarskiej powinien być przedłużony w razie ustalonej choroby, uznanej za wymagającą pomocy przez dłuższy czas.

Artykuł 17

Jeżeli ustawodawstwo Członka przewiduje, że uprawniony lub żywiciel rodziny powinien uczestniczyć w kosztach opieki lekarskiej, wymienionej w art. 8, zasady dotyczące udziału w tych kosztach powinny być ustalone w taki sposób, aby nie stanowiły poważnego obciążenia i nie powodowały zmniejszenia skuteczności ochrony leczniczej i społecznej.

CZĘŚĆ III

ZASIŁKI CHOROBOWE

Artykuł 18

W przypadku wymienionym w art. 7 b) każdy Członek powinien zapewnić osobom chronionym udzielanie zasiłków chorobowych zgodnie z ustalonymi warunkami.

Artykuł 19

Zakres osób chronionych, w przypadku wymienionym w art. 7 b), powinien obejmować:
a) wszystkich pracowników, łącznie z praktykantami; albo
b) ustalone grupy ludności zawodowo czynnej, stanowiące łącznie co najmniej 75% ogółu ludności zawodowo czynnej; albo
c) wszystkich mieszkańców, których środki w czasie trwania przypadku objętego ochroną nie przekraczają granicy ustalonej zgodnie z postanowieniami art. 24.

Artykuł 20

Jeżeli deklaracja, zwożona zgodnie z art. 2, pozostaje w mocy, zakres chronionych osób, w przypadku wymienionym w art. 7 b) powinien obejmować:
a) ustalone grupy pracowników, stanowiące łącznie co najmniej 25% ogółu pracowników; albo
b) ustalone grupy pracowników zatrudnionych w zakładach przemysłowych, stanowiące łącznie co najmniej 50% ogółu pracowników zatrudnionych w zakładach przemysłowych.

Artykuł 21

Zasiłki chorobowe, wymienione w art. 18, powinny być udzielane w formie wypłat periodycznych obliczonych:
a) zgodnie z postanowieniami art. 22 lub art. 23, jeżeli chronieni są pracownicy lub grupy ludności zawodowo czynnej;
b) zgodnie z postanowieniami art. 24, jeżeli chronieni są wszyscy mieszkańcy, których środki w czasie trwania przypadku objętego ochroną nie przekraczają ustalonych granic.

Artykuł 22

1. Przy każdej wypłacie periodycznej, do której stosują się postanowienia niniejszego artykułu, wysokość zasiłków chorobowych zwiększona o kwotę zasiłków rodzinnych wypłacanych w czasie trwania przypadku wymienionego w art. 7 b) powinna być taka, aby dla typowego uprawnionego była w danym przypadku co najmniej równa 60% całego poprzedniego zarobku uprawnionego i wysokości zasiłków rodzinnych, wypłacanych osobie chronionej, mającej takie same obowiązki rodzinne, jak typowy uprawniony.
2. Poprzedni zarobek uprawnionego będzie obliczony zgodnie z ustalonymi zasadami, a jeżeli chroniono osoby są podzielone na klasy według ich zarobków, poprzedni zarobek może być obliczony według podstawowych zarobków tych klas, do których należały.
3. Może być ustalona maksymalna wysokość zasiłków chorobowych lub zarobku stanowiącego podstawę obliczenia świadczeń, z zastrzeżeniem, że ta maksymalna wysokość zostanie ustalona w taki sposób, aby postanowienia ust. l niniejszego artykułu były spełnione, jeżeli poprzedni zarobek uprawnionego jest niższy lub równy płacy wykwalifikowanego pracownika płci męskiej.
4. Poprzedni zarobek uprawnionego, płaca wykwalifikowanego pracownika płci męskiej, zasiłki chorobowe i zasiłki rodzinne będą obliczane według tych samych jednostek czasu.
5. Dla innych uprawnionych zasiłki chorobowe będą ustalone w taki sposób, aby pozostawały w odpowiednim stosunku do zasiłków dla typowego uprawnionego.
6. W celu stosowania niniejszego artykułu, za wykwalifikowanego pracownika płci męskiej uważa się:
a) montera lub tokarza w przemyśle maszynowym, innym niż przemysł maszyn elektrycznych; albo
b) typowego pracownika wykwalifikowanego, określonego zgodnie z postanowieniami następnego ustępu; albo
c) osobę, której zarobek jest równy lub wyższy od 75% zarobków wszystkich osób chronionych, przy czym zarobek ten będzie określony na podstawie rocznego lub krótszego okresu, stosownie do tego co zostanie ustalone; albo
d) osobę, której zarobek równa się 125% przeciętnego zarobku wszystkich osób chronionych.
7. W celu stosowania lit. b) poprzedniego ustępu, typowy pracownik wykwalifikowany będzie wybrany w tej klasie przemysłu, w której zatrudnionych jest najwięcej osób \ chronionych płci męskiej w przypadku wymienionym w art. 7 b), w dziale gospodarki, w którym zatrudniona jest największa liczba tych chronionych osób; w tym celu należy korzystać z typowej klasyfikacji międzynarodowej dla przemysłów wszystkich gałęzi działalności gospodarczej, przyjętej przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych na siódmej sesji w dniu 27 sierpnia 1948 r. i przedstawionej w formie zrewidowanej w 1968 r. w Załączniku do niniejszej Konwencji, z uwzględnieniem wszelkich zmian, jakie mogą być jeszcze do niej wprowadzone.
8. Jeżeli wysokość świadczeń różni się w poszczególnych rejonach, wykwalifikowany pracownik płci męskiej może być wybrany dla każdego z tych rejonów zgodnie z postanowieniami ustępów 6 i 7 niniejszego artykułu.
9. Płaca wykwalifikowanego pracownika płci męskiej będzie określona na podstawie płacy za normalny czas pracy, ustalony przez układy zbiorowe lub przez ustawodawstwo krajowe, albo na jego podstawie, bądź też przez zwyczaj, z uwzględnieniem dodatków drożyźnianych, jeśli są one stosowane; jeżeli tak ustalone płace różnią się w poszczególnych rejonach, a postanowienia poprzedniego ustępu niniejszego artykułu nie są stosowane, przyjmuje się płacę średnią.

Artykuł 23

1. Przy wypłacie periodycznej, do której stosują się postanowienia niniejszego artykułu, wysokość zasiłków chorobowych, zwiększona o kwoty zasiłków rodzinnych wypłacanych w czasie trwania przypadku wymienionego w art. 7 b), powinna być taka, aby dla typowego uprawnionego była w danym przypadku co najmniej równa 60% całkowitej płacy zwykłego dorosłego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej i wysokości zasiłków rodzinnych wypłacanych osobie chronionej, mającej takie same obowiązki rodzinne, jak typowy uprawniony.
2. Praca zwykłego dorosłego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej, zasiłki chorobowe i zasiłki rodzinne będą obliczane według tych samych jednostek czasu.
3. Dla innych uprawnionych zasiłki chorobowe będą ustalone w taki sposób, aby pozostawały w odpowiednim stosunku do zasiłków dla typowego uprawnionego.
4. W celu stosowania niniejszego artykułu za zwykłego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej uważa się:
a) typowego pracownika niewykwalifikowanego zatrudnionego w przemyśle maszynowym innym niż przemysł maszyn elektrycznych; albo
b) typowego pracownika niewykwalifikowanego, określonego zgodnie z postanowieniami następnego ustępu.
5. W celu stosowania lit. b) poprzedniego ustępu typowy pracownik niewykwalifikowany będzie wybrany w tej klasie przemysłu, w której zatrudnionych jest najwięcej osób płci męskiej chronionych w przypadku wymienionym w art. 7 b), w dziale gospodarki, w której zatrudniona jest największa liczba tych osób chronionych; w tym celu należy korzystać z typowej klasyfikacji międzynarodowej dla przemysłów wszystkich gałęzi działalności gospodarczej, przyjętej przez Radę Gospodarczo-Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych na siódmej sesji w dniu 27 sierpnia 1948 r. i przedstawionej w formie zrewidowanej w 1968 r. w Załączniku do niniejszej Konwencji, z uwzględnieniem wszelkich zmian, jakie mogą być do niej jeszcze wprowadzone.
6. Jeżeli wysokość świadczeń różni się w poszczególnych rejonach, zwykły dorosły pracownik niewykwalifikowany płci męskiej może być wybrany dla każdego z tych rejonów zgodnie z postanowieniami ustępów 4 i 5 niniejszego artykułu.
7. Płaca zwykłego dorosłego pracownika niewykwalifikowanego płci męskiej będzie określona na podstawie płacy za normalny czas pracy, ustalony przez układy zbiorowe, albo przez ustawodawstwo krajowe lub na jego podstawie, bądź też przez zwyczaj, z uwzględnieniem dodatków drożyźnianych, jeżeli są one stosowane; jeżeli tak ustalone płace różnią się w poszczególnych rejonach, a postanowienia poprzedniego ustępu niniejszego artykułu nie są stosowane, przyjmuje się płacę średnią.

Artykuł 24

Przy wypłacie periodycznej, do której stosują się postanowienia niniejszego artykułu:
a) wysokość zasiłków chorobowych powinna być określona zgodnie z ustalonymi stawkami lub zgodnie ze stawkami określonymi przez właściwe władze publiczne w myśl ustalonych zasad;
b) wysokość zasiłków chorobowych może być zmniejszona w rozmiarze, w jakim inne środki utrzymania rodziny uprawnionego przekraczają ustaloną kwotę zasadniczą lub kwotę zasadniczą określoną przez właściwe władze publiczne zgodnie z ustalonymi zasadami;
c) ogólna wysokość zasiłków chorobowych oraz innych środków utrzymania po odjęciu od kwoty zasadniczej, wymienionej w lit. b), powinna być wystarczająca do zapewnienia rodzinie uprawnionego zdrowych i należytych warunków utrzymania i nie powinna być niższa od wysokości zasiłków chorobowych, obliczonych zgodnie z postanowieniami art. 23;
d) postanowienia poprzedniego punktu będą uznane za spełnione, jeżeli ogólna suma zasiłków chorobowych, wypłacanych zgodnie zmniejszą Konwencją, przewyższa co najmniej o 30% ogólną sumę zasiłków chorobowych, jaką wypłacano by zgodnie z postanowieniami art. 23 i postanowieniami art. 19 b).

Artykuł 25

Jeżeli ustawodawstwo Członka uzależnia prawo do zasiłków chorobowych, przewidzianych w art. 18, od spełnienia wymogu posiadania pewnego stażu przez osobę chronioną, warunki tego stażu powinny być takie, aby osoby należące normalnie do grupy osób chronionych nie były pozbawione możliwości korzystania z tych zasiłków.

Artykuł 26

1. Zasiłki chorobowe, przewidziane w art. 18, powinny być udzielane przez cały czas trwania niezdolności do pracy, jednakże okres udzielania tych zasiłków może być ograniczony nie mniej niż do 52 tygodni w każdym przypadku niezdolności do pracy, stosownie do tego, jak to zostanie ustalone.
2. Jeżeli deklaracja złożona zgodnie z art. 2 pozostaje w mocy, udzielanie zasiłków chorobowych wymienionych w art. 18 może być ograniczone nie umiej niż do 26 tygodni w każdym przypadku niezdolności do pracy, stosownie do tego, jak to zostanie ustalone.
3. Jeżeli ustawodawstwo Członka przewiduje, że zasiłki chorobowe nie są wypłacane za pewien początkowy okres utraty zarobku, okres ten nie powinien być dłuższy niż pierwsze 3 dni.

Artykuł 27

1. W razie śmierci osoby, która otrzymywała lub była uprawniona do otrzymywania zasiłków chorobowych, wymienionych w art. 18, świadczenie na koszty pogrzebu powinno być wypłacane — na warunkach ustalonych — pozostałym członkom rodziny, innym osobom pozostającym na utrzymaniu zmarłego lub osobie, która pokryła koszty pogrzebu.
2. Członek może odstąpić od postanowień poprzedniego ustępu, jeżeli:
a) przyjął zobowiązania Części IV Konwencji dotyczącej świadczeń na wypadek inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, z 1967 r.;
b) ustawodawstwo jego przewiduje udzielanie zasiłków chorobowych w wysokości nie niższej niż 80% zarobku osób chronionych; oraz
c) ubezpieczenia dobrowolne, kontrolowane przez władze publiczne, zapewniają świadczenia na koszty pogrzebu dla większości osób chronionych.

CZĘŚĆ IV

POSTANOWIENIA WSPÓLNE

Artykuł 28

1. Świadczenia, do których osoba chroniona miałaby prawo w myśl postanowień niniejszej Konwencji, mogą być w ustalonym zakresie zawieszone:
a) jak długo zainteresowany przebywa poza terytorium Członka;
b) jak długo zainteresowany otrzymuje od strony trzeciej odszkodowanie z tytułu tego samego przypadku objętego ochroną — do wysokości tego odszkodowania;
c) jeżeli zainteresowany usiłował uzyskać świadczenia w drodze oszustwa;
d) jeżeli przypadek objęty ochroną został spowodowany wskutek zbrodni lub występku zainteresowanego;
e) jeżeli przypadek objęty ochroną został spowodowany wskutek poważnej i rozmyślnej winy zainteresowanego;
f) jeżeli zainteresowany zaniedbuje, bez ważnych przyczyn, korzystanie z opieki lekarskiej oraz usług rehabilitacyjnych oddanych do jego dyspozycji lub nie przestrzega ustalonych zasad, dotyczących sprawdzenia istnienia przypadku objętego ochroną, albo zachowania się osób korzystających ze świadczeń;
g) jeżeli chodzi o zasiłki chorobowe, wymienione w art. 18, jak długo zainteresowany pozostaje na utrzymaniu z funduszów publicznych lub na koszt instytucji, lub usług zabezpieczenia społecznego;
h) jeżeli chodzi o zasiłki chorobowe, wymienione w art. 18, jak długo zainteresowany otrzymuje inne świadczenia pieniężne z tytułu zabezpieczenia społecznego, z wyjątkiem świadczeń rodzinnych, z zastrzeżeniem, iż część zasiłków ulegająca zawieszeniu nie przekracza wysokości innych świadczeń.
2. Część świadczeń pieniężnych, które normalnie byłyby udzielane, powinna być wypłacana w ustalonych przypadkach i granicach osobom pozostającym na utrzymaniu zainteresowanego.

Artykuł 29

1. Każdy ubiegający się o przyznanie świadczeń powinien mieć prawo wniesienia odwołania w razie odmowy świadczeń lub w razie sporu, co do rodzaju i wysokości świadczeń.
2. Jeżeli przy stosowaniu niniejszej Konwencji zarządzanie opieką lekarską powierzone jest organowi rządowemu odpowiedzialnemu przed parlamentem, prawo odwołania, przewidziane w poprzednim ustępie niniejszego artykułu, może być zastąpione przez prawo zbadania przez właściwą władzę każdego zażalenia w sprawie odmowy pomocy lub rodzaju otrzymanej opieki lekarskiej.

Artykuł 30

1. Każdy Członek powinien ponosić ogólną odpowiedzialność za właściwe udzielanie świadczeń przysługujących na podstawie niniejszej Konwencji oraz powinien zastosować wszelkie środki zmierzające do tego celu.
2. Każdy Członek powinien ponosić ogólną odpowiedzialność za dobry zarząd instytucji i organizacji, które współdziałają przy stosowaniu niniejszej Konwencji.

Artykuł 31

Jeżeli administracja nie została powierzona instytucji nadzorowanej przez władze publiczne lub organowi rządowemu odpowiedzialnemu przed parlamentem:
a) przedstawiciele osób chronionych powinni brać udział w zarządzaniu na ustalonych warunkach;
b) ustawodawstwo krajowe powinno przewidzieć udział, w odpowiednich przypadkach, przedstawicieli pracodawców;
c) ustawodawstwo krajowe może również przewidzieć udział przedstawicieli władz publicznych.

Artykuł 32

Każdy Członek powinien zapewnić obcym obywatelom, którzy normalnie mieszkają lub pracują na jego terytorium, równe traktowanie z własnymi obywatelami w zakresie prawa do świadczeń przewidzianych w niniejszej Konwencji.

Artykuł 33

1. Jeżeli Członek:
a) przyjął zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji, bez korzystania z odstępstw i wyłączeń przewidzianych w artykułach 2 i 3;
b) udziela w całości świadczeń wyższych od tych, jakie są przewidziane w niniejszej Konwencji, i poświęca na ogólne wydatki z tytułu pomocy leczniczej i zasiłków chorobowych co najmniej 4% swego dochodu narodowego;
c) spełnia co najmniej dwa z trzech następujących warunków:
i) chroni procent ludności zawodowo czynnej wyższy co najmniej o 10 jednostek od procentu określonego w art. 10 b) i w art. 19 b) lub odsetek ogółu mieszkańców wyższy co najmniej o 10 jednostek od odsetka określonego w art. 10 c);
ii) zapewnia pomoc o charakterze leczniczym i profilaktycznym na znacznie wyższym poziomie niż ta, którą przewiduje art. 13;
iii) zapewnia zasiłki chorobowe w wysokości odpowiadającej procentowi wyższemu co najmniej o 10 jednostek od ustalonego w artykułach 22 i 23, taki Członek może — po konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami pracodawców i pracowników, jeśli takie istnieją — odstąpić czasowo od niektórych postanowień Części II i III niniejszej Konwencji, pod warunkiem, że takie odstąpienie nie zmniejszy w sposób zasadniczy ani nie ograniczy istotnych gwarancji, wynikających z niniejszej Konwencji.
2. Każdy Członek, który korzysta z takich odstąpień, przedstawi w sprawozdaniach ze stosowania niniejszej Konwencji, które zobowiązany jest składać na podstawie art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, stan swego ustawodawstwa i swojej praktyki odnośnie do tych odstąpień oraz realizowanych postępów w celu pełnego zastosowania postanowień Konwencji.

Artykuł 34

Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania:
a) do przypadków objętych ochroną, które powstały przed wejściem jej w życie w stosunku do zainteresowanego Członka;
b) do świadczeń udzielanych z tytułu przypadków objętych ochroną, które powstały po wejściu jej w życie w stosunku do zainteresowanego Członka, w takim zakresie, w jakim prawa do tych świadczeń opierają się na okresach poprzedzających datę wejścia Konwencji w życie.

CZĘŚĆ V

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 35

Niniejsza Konwencja stanowi rewizję Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek choroby (przemysł), z 1927 r., i Konwencji dotyczącej ubezpieczenia na wypadek choroby (rolnictwo), z 1927 r.

Artykuł 36

1. Zgodnie z postanowieniami art. 75 Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r.. Część III tej Konwencji i odpowiednie postanowienia innych części wymienionej Konwencji przestaną być obowiązujące dla każdego Członka, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, a mianowicie od daty, w której postanowienia niniejszej Konwencji staną się wiążące dla tego Członka, jeżeli deklaracja przewidziana w art. 3 nie pozostaje w mocy.
2. Pod warunkiem, że deklaracja przewidziana w art. 3 nie pozostaje w mocy, przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji uważane będzie dla celów art. 2 Konwencji za przyjęcie zobowiązań wynikających z Części III i odpowiednich postanowień innych części Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r.

Artykuł 37

Jeżeli Konwencja przyjęta później przez Konferencję i dotycząca jednego lub kilku zagadnień regulowanych niniejszą Konwencją tak przewidzi, postanowienia niniejszej Konwencji, które zostaną wymienione w nowej konwencji, przestaną być obowiązujące dla każdego Członka, który ratyfikował nową konwencję, począwszy od daty wejścia jej w życie w stosunku do tego Członka.

Artykuły 38—45: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Załącznik I