KONWENCJA Nr 131
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca ustalania plac minimalnych, zwłaszcza w odniesieniu do krajów rozwijających się

Data wejścia w życie: 29 kwietnia 1972 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 3 czerwca 1970 r. na pięćdziesiątej czwartej sesji,

wziąwszy pod uwagę brzmienie Konwencji dotyczącej ustanowienia metod ustalania płac minimalnych, z 1928 r., i Konwencji dotyczącej jednakowego wynagrodzenia, z 1951 r., które zostały ratyfikowane przez wiele państw, jak również Konwencji dotyczącej metod ustalania płac minimalnych (rolnictwo), z 1951 r.,

zważywszy, że konwencje te odegrały cenną rolę w ochronie grup pracowników, znajdujących się w niekorzystnej sytuacji w zakresie płac,

zważywszy, że pożądane jest obecnie przyjęcie nowego dokumentu, uzupełniającego te konwencje i zapewniającego ochronę pracowników przed nadmiernie niskimi płacami, który poza zastosowaniem ogólnym uwzględnia, w szczególności, potrzeby krajów rozwijających się,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące metod ustalania płac minimalnych i problemów z tym związanych, zwłaszcza w odniesieniu do krajów rozwijających się, która to sprawa stanowi piąty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego drugiego czerwca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę; Konwencja dotycząca ustalania płac minimalnych, z 1970 r.:

Artykuł 1

1. Każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, zobowiązuje się ustanowić system płac minimalnych, obejmujący wszystkie grupy pracowników, których warunki zatrudnienia są takie, że system ten będzie odpowiedni do zapewnienia im ochrony.
2. Właściwe władze w każdym kraju, w porozumieniu lub po wszechstronnej konsultacji z organizacjami reprezentującymi zainteresowanych pracodawców i pracowników, jeżeli takie istnieją, określą grupy pracowników, które powinny podlegać ochronie.
3. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, wymieni w pierwszym sprawozdaniu ze stosowania Konwencji, przedłożonym zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, grupy pracowników, które nie będą chronione na podstawie niniejszego artykułu, podając tego przyczyny, a w następnych sprawozdaniach przedstawi stan ustawodawstwa i praktyki swojego kraju w odniesieniu do grup nie objętych ochroną, szczegółowo określając, w jakim zakresie zastosowano lub zamierza się zastosować niniejszą Konwencję do tych grup.

Artykuł 2

1. Place minimalne obowiązują z mocy prawa i nie będą mogły być obniżone, a ich niestosowanie spowoduje użycie odpowiednich sankcji karnych lub innych, wobec osoby lub osób odpowiedzialnych.
2. Z zastrzeżeniem postanowień ust. 1, będzie w pełni przestrzegana swoboda zawierania układów zbiorowych.

Artykuł 3

Elementy, które mają być brane pod uwagę przy określaniu poziomu płac minimalnych, jeżeli to jest możliwe i właściwe ze względu na praktykę i warunki krajowe, będą obejmowały:
a) potrzeby pracowników i ich rodzin, przy uwzględnieniu ogólnego poziomu płac w kraju, kosztów utrzymania, świadczeń z tytułu ubezpieczeń społecznych i poziomu stopy życiowej innych grup społecznych;
b) czynniki natury gospodarczej, łącznie z wymaganiami rozwoju gospodarczego, poziomem wydajności pracy, dążeniem do osiągnięcia i utrzymania wysokiego poziomu zatrudnienia.

Artykuł 4

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, utworzy i utrzyma metody dostosowane do warunków i potrzeb kraju, umożliwiające ustalanie i regulowanie, od czasu do czasu, płac minimalnych wypłacanych grupom pracowników podlegającym ochronie na podstawie art. 1.
2. Zostaną podjęte środki, aby ustanawianie i stosowanie wyżej przewidzianych metod lub wprowadzanie w nich zmian było w pełni konsultowane z organizacjami reprezentującymi zainteresowanych pracodawców i pracowników, a w razie braku takich organizacji, z przedstawicielami zainteresowanych pracodawców i pracowników.
3. W odpowiednich przypadkach, biorąc pod uwagę charakter metod ustalania istniejących płac minimalnych, zostaną również podjęte kroki w celu umożliwienia bezpośredniego udziału w ich stosowaniu:
a) przedstawicieli organizacji zainteresowanych pracodawców i pracowników, a w razie braku takich organizacji przedstawicieli zainteresowanych pracodawców i pracowników na zasadzie równości;
b) osób uznanych za kompetentne do reprezentowania ogólnych interesów kraju i mianowanych po konsultacji z organizacjami reprezentującymi zainteresowanych pracodawców i pracowników, jeżeli takie organizacje istnieją i jeżeli taka konsultacja jest zgodna z krajowym ustawodawstwem lub praktyką.

Artykuł 5

W celu zapewnienia skutecznego stosowania wszystkich postanowień dotyczących płac minimalnych, zostaną podjęte właściwe środki, takie jak odpowiedni system inspekcji, uzupełniony wszelkimi innymi niezbędnymi środkami.

Artykuł 6

Niniejszej Konwencji nie należy uważać za wprowadzającą rewizję którejkolwiek z istniejących konwencji.

* * *

Artykuły 7—14: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I