KONWENCJA Nr 132
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca corocznych płatnych urlopów (zrewidowana)

Data wejścia w życie: 30 czerwca 1973 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 3 czerwca 1970 r. na pięćdziesiątej czwartej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące płatnych urlopów, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego czwartego czerwca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca płatnych urlopów (zrewidowana), z 1970 r.:

Artykuł 1

Postanowienia niniejszej Konwencji będą wprowadzane w życie w drodze ustawodawstwa krajowego, jeśli nie są realizowane, bądź w drodze układów zbiorowych, orzeczeń arbitrażowych lub sądowych, bądź w urzędowym trybie ustalania płac, bądź w jakikolwiek inny sposób zgodny z praktyką krajową, który może być właściwy ze względu na warunki krajowe.

Artykuł 2

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich osób zatrudnionych, z wyjątkiem marynarzy.
2. W razie konieczności, po konsultacji z organizacjami zainteresowanych pracodawców i pracowników, jeżeli takie istnieją, mogą być podjęte przez właściwe władze lub w trybie właściwym w danym kraju kroki w celu wyłączenia ze stosowania Konwencji ograniczonych kategorii osób zatrudnionych, jeżeli wskutek zastosowania do nich Konwencji wynikłyby szczególne problemy, mające istotne znaczenie związane ze stosowaniem jej postanowień z porządkiem konstytucyjnym i prawnym.
3. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, wymieni w pierwszym sprawozdaniu ze stosowania Konwencji, przedłożonym zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, kategorie osób, które będą wyłączone na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu, podając jednocześnie przyczyny takiego wyłączenia, a w następnych sprawozdaniach przedstawi stan ustawodawstwa i praktyki swego kraju w odniesieniu do tych kategorii oraz określi, w jakim stopniu zastosowano lub zamierza się zastosować niniejszą Konwencję do tych kategorii.

Artykuł 3

1. Każda osoba, do której niniejsza Konwencja ma zastosowanie, będzie miała prawo do corocznego płatnego urlopu o określonym wymiarze minimalnym.
2. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, określi wymiar urlopu w deklaracji załączonej do jej ratyfikacji.
3. Wymiar urlopu w żadnym wypadku nie będzie mniejszy niż trzy tygodnie robocze za jeden rok pracy.
4. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, może notyfikować Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy w drodze następnej deklaracji, że zwiększa wymiar urlopu wskazany w czasie ratyfikacji.

Artykuł 4

1. Osoba, której okres pracy w jakimkolwiek roku jest krótszy niż wymagany do nabycia pełnych uprawnień urlopowych określonych w art. 3, będzie miała prawo do corocznego płatnego urlopu, w wymiarze proporcjonalnym do okresu pracy w tym roku.
2. Określenie „rok", użyte w ust. 1 niniejszego artykułu, oznacza rok kalendarzowy lub jakikolwiek inny okres tej samej długości, oznaczony przez właściwe władze lub w trybie właściwym w zainteresowanym kraju.

Artykuł 5

1. Do nabycia uprawnień do rocznego urlopu płatnego może być wymagany minimalny okres pracy.
2. Długość takiego minimalnego okresu pracy ustalana jest przez właściwą władzę lub w trybie właściwym w zainteresowanym kraju, lecz w żadnym wypadku nie może przekraczać sześciu miesięcy.
3. Sposób obliczania okresu pracy w celu ustalenia prawa do urlopu zostanie określony przez właściwe władze lub w trybie właściwym dla danego kraju.
4. W warunkach określonych przez właściwą władzę lub w trybie właściwym dla danego kraju, nieobecność w pracy z przyczyn niezależnych od woli zainteresowanej osoby zatrudnionej, takich jak choroba, wypadek lub urlop macierzyński, będzie wliczana do okresu pracy.

Artykuł 6

1. Dni uznane urzędowo lub zwyczajowo za wolne od pracy, niezależnie od tego, czy przypadają one podczas corocznego urlopu płatnego, czy też nie, nie będą zaliczane do minimalnego corocznego urlopu płatnego określonego w ust. 3 art. 3 niniejszej Konwencji.
2. W warunkach określonych przez właściwą władzę lub w trybie właściwym dla danego kraju, okresy niezdolności do pracy, powstałe na skutek choroby lub wypadku, mogą nie być zaliczane do minimalnego corocznego urlopu płatnego określonego w ust. 3 art. 3 niniejszej Konwencji.

Artykuł 7

1. Każda osoba korzystająca z corocznego urlopu przewidzianego w niniejszej Konwencji otrzyma za cały okres tego urlopu co najmniej swoje normalne lub średnie wynagrodzenie (włącznie z ekwiwalentem pieniężnym świadczeń w naturze wchodzących w skład tego wynagrodzenia, z wyjątkiem świadczeń stałych, z których zainteresowany korzysta niezależnie od urlopu płatnego), obliczone w sposób określony przez właściwą władzę lub w trybie właściwym dla danego kraju.
2. Kwoty należne, na podstawie niniejszego artykułu, będą wypłacane zainteresowanej osobie zatrudnionej przed rozpoczęciem urlopu, chyba że układ mający zastosowanie do tej osoby i jej pracodawcy stanowi inaczej.

Artykuł 8

1. Dzielenie na części corocznego urlopu płatnego może być dozwolone przez właściwą władzę lub w trybie właściwym dla danego kraju.
2. Jeżeli układ, mający zastosowanie do pracodawcy i zainteresowanej osoby zatrudnionej, nie stanowi inaczej, i jeżeli okres pracy tej osoby uprawniają do urlopu w takim wymiarze, jedna z części urlopu powinna odpowiadać co najmniej dwu nieprzerwanym tygodniom pracy.

Artykuł 9

1. Nieprzerwana część corocznego urlopu płatnego, o której mowa w ust. 2 art. 8 niniejszej Konwencji, powinna być udzielona i wykorzystana nie później niż w ciągu roku, a pozostała część corocznego urlopu płatnego nie później niż w ciągu 18 miesięcy od końca roku, za który przysługuje prawo do urlopu.
2. Każda część corocznego urlopu, która przekracza przepisane minimum, może być, za zgodą zainteresowanej osoby zatrudnionej, odroczona na ograniczony czas poza okres określony w ust. 1 niniejszego artykułu.
3. Minimalna część urlopu, która nie może być odroczona, oraz ograniczony czas, na który odroczenie jest możliwe, zostaną określone przez właściwą władzę po konsultacji z organizacjami zainteresowanych pracodawców i pracowników lub w drodze układów zbiorowych, lub też w inny sposób zgodny z praktyką krajowa, jaka może być właściwa ze względu na warunki krajowe.

Artykuł 10

1. Okres, w jakim ma być wykorzystany urlop, będzie określany przez pracodawcę po konsultacji z zainteresowaną osobą zatrudnioną lub jej przedstawicielami, chyba że został ustalony przez przepisy prawne, układy zbiorowe, orzeczenia arbitrażowe lub w inny sposób zgodny z praktyką krajową.
2. Przy określaniu czasu, w jakim ma być wykorzystany urlop, należy brać pod uwagę potrzeby pracy oraz możliwości wypoczynku i odprężenia, dostępne dla osoby zatrudnionej.

Artykuł 11

Każda osoba zatrudniona, która pracowała przez minimalny czas odpowiadający okresowi, jaki może być wymagany zgodnie z ust. 1 art. 5 niniejszej Konwencji, w razie rozwiązania stosunku pracy powinna otrzymać bądź płatny urlop proporcjonalny do okresu pracy, za który nie otrzymała takiego urlopu, bądź odszkodowanie wyrównawcze lub też ekwiwalentny kredyt na poczet urlopu.

Artykuł 12

Porozumienia dotyczące zrzeczenia się prawa do minimalnego corocznego urlopu płatnego przewidzianego w ust. 3 art. 3 niniejszej Konwencji lub niewykorzystania takiego urlopu w zamian za odszkodowanie wyrównawcze lub w inny sposób będą, w zależności od warunków krajowych, nieważne lub zakazane.

Artykuł 13

Mogą być ustanowione specjalne przepisy przez właściwą władzę lub w trybie właściwym w każdym kraju, dotyczące wypadków wykonywania przez osobę zatrudnioną w czasie swego urlopu płatnego zajęcia nie dającego się pogodzić z celem urlopu.

Artykuł 14

Należy podjąć skuteczne środki, odpowiadające sposobowi wprowadzania w życie postanowień niniejszej Konwencji, w celu zapewnienia należytego stosowania i poszanowania zasad i postanowień dotyczących corocznego płatnego urlopu, w drodze odpowiedniej inspekcji lub w innej formie.

Artykuł 15

1. Każdy Członek może przyjąć zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji oddzielnie:
a) w odniesieniu do osób zatrudnionych w sektorach gospodarczych innych niż rolnictwo;
b) w odniesieniu do osób zatrudnionych w rolnictwie.
2. Każdy Członek powinien w swojej ratyfikacji dokładnie wskazać, czy przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji w odniesieniu do osób wymienionych pod lit. a) ust. 1 niniejszego artykułu, czy w odniesieniu do osób wymienionych pod lit. b) ust. 1 niniejszego artykułu, czy też w odniesieniu do pierwszych i drugich.
3. Każdy Członek, który podczas ratyfikacji przyjął zobowiązania wynikające z niniejszej Konwencji tylko w odniesieniu do osób wymienionych pod lit. a) ust. 1 niniejszego artykułu lub tylko w odniesieniu do osób wymienionych pod lit. b) ust. 1 niniejszego artykułu, może następnie notyfikować Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy, że przyjmuje zobowiązania wynikające z Konwencji w odniesieniu do wszystkich osób, do których niniejsza Konwencja ma zastosowanie.

Artykuł 16

Niniejsza Konwencja wprowadza rewizję Konwencji dotyczących płatnych urlopów, z 1936 r., i Konwencji dotyczącej płatnych urlopów w rolnictwie, z 1952 r., w następujących warunkach:
a) przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji w odniesieniu do osób zatrudnionych w sektorach gospodarczych innych aniżeli rolnictwo przez Członka, który jest stroną Konwencji dotyczącej płatnych urlopów, z 1936 r., powoduje z mocy prawa natychmiastowe wypowiedzenie tej ostatniej Konwencji;
b) przyjęcie zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji w stosunku do osób zatrudnionych w rolnictwie przez Członka, który jest stroną Konwencji dotyczącej płatnych urlopów w rolnictwie, z 1952 r., powoduje z mocy prawa natychmiastowe wypowiedzenie tej ostatniej Konwencji;
c) wejście w życie niniejszej Konwencji nie zamyka Konwencji dotyczącej płatnych urlopów w rolnictwie, z 1952 r., do późniejszej ratyfikacji.

* * *

Artykuły 17—24: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I