KONWENCJA Nr 139
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca zapobiegania i kontroli ryzyka zawodowego spowodowanego przez substancje i czynniki rakotwórcze

Data wejścia w życie: 10 czerwca 1976 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 5 czerwca 1974 r. na pięćdziesiątej dziewiątej sesji,

wziąwszy pod uwagę brzmienie Konwencji i Zalecenia dotyczących ochrony przed promieniowaniem, z 1960 r., i Konwencji i Zalecenia dotyczących benzenu, z 1971 r.,

zważywszy, że jest pożądane ustanowienie międzynarodowych norm dotyczących ochrony przed substancjami lub czynnikami rakotwórczymi, biorąc pod uwagę odpowiednią działalność innych organizacji międzynarodowych, zwłaszcza Światowej Organizacji Zdrowia i Międzynarodowego Ośrodka Badań nad Rakiem, z którymi Międzynarodowa Organizacja Pracy współpracuje,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące zapobiegania i kontroli ryzyka zawodowego spowodowanego przez substancje lub czynniki rakotwórcze, która to sprawa stanowi piąty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego czwartego czerwca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego czwartego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca raka zawodowego, z 1974 r.:

Artykuł 1

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, będzie okresowo określał te substancje i czynniki rakotwórcze, na które narażenie jest zakazane lub podlega reglamentacji albo kontroli oraz te, do których mają zastosowanie postanowienia niniejszej Konwencji.
2. Zgoda na wyjątki od zakazu może być udzielona tylko na podstawie dokumentu precyzującego w każdym wypadku warunki, jakie mają być spełnione.
3. Celem określenia, stosownie do ust. 1, tych substancji i czynników, należałoby wziąć pod uwagę najnowsze dane zawarte w zbiorach wskazówek praktycznych lub w przewodnikach, które Międzynarodowe Biuro Pracy mogłoby opracować, jak również informacje pochodzące od innych właściwych organów.

Artykuł 2

1. Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, będzie się starał zastąpić substancje i czynniki rakotwórcze, na które mogą być narażeni pracownicy w czasie pracy, przez substancje lub czynniki nierakotwórcze, albo przez substancje lub czynniki mniej szkodliwe; przy wyborze substancji lub czynników zastępczych zostaną wzięte pod uwagę ich właściwości rakotwórcze, toksyczne lub inne.
2. Liczba pracowników narażonych na substancje lub czynniki rakotwórcze, jak również czas trwania i zasięg narażenia, będą zmniejszone do minimum gwarantującego bezpieczeństwo.

Artykuł 3

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, określi środki, jakie należy podjąć celem ochrony pracowników przed ryzykiem narażenia na substancje lub czynniki rakotwórcze, i ustanowi odpowiedni system rejestrowania danych.

Artykuł 4

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, podejmie kroki, aby pracownicy, którzy są lub byli, albo będą narażeni na substancje lub czynniki rakotwórcze, otrzymali wszelkie dostępne informacje odnośnie do niebezpieczeństwa, jakie powodują te substancje i czynniki oraz odnośnie do środków, jakie należy podjąć.

Artykuł 5

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, podejmie kroki, aby pracownicy korzystali podczas zatrudnienia i później z badań lekarskich lub biologicznych, albo z innych testów lub badań koniecznych do oceny ich narażenia oraz czuwania nad stanem ich zdrowia odnośnie do ryzyka zawodowego.

Artykuł 6

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję:
a) podejmie w drodze ustawodawstwa lub w każdy inny sposób, zgodny z praktyką i warunkami krajowymi oraz po konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, konieczne środki w celu realizacji postanowień niniejszej Konwencji;
b) określi, zgodnie z praktyką krajową, osoby lub organy, na których spoczywać będzie obowiązek zapewnienia przestrzegania postanowień niniejszej Konwencji;
c) zobowiąże odpowiednie służby inspekcji do kontroli stosowania niniejszej Konwencji lub sprawdzania, czy zapewniona jest właściwa inspekcja.

* * *

Artykuły 7-14: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I