KONWENCJA Nr 165
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca zabezpieczenia społecznego marynarzy (zrewidowana)

Data wejścia w życie: 2 lipca 1992 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 24 września 1987 r. na siedemdziesiątej czwartej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ochrony w zakresie zabezpieczenia społecznego marynarzy, która to sprawa stanowi trzeci punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej rewidującej Konwencję dotyczącą ubezpieczenia na wypadek choroby, z 1936 r., i Konwencję dotyczącą zabezpieczenia społecznego marynarzy, z 1946 r.,

przyjmuje dnia dziewiątego października tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca zabezpieczenia społecznego marynarzy (zrewidowana), z 1987 r.:

CZĘŚĆ I

POSTANOWIENIA OGÓLNE

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji:
a) określenie „Członek" oznacza każdego Członka Międzynarodowej Organizacji Pracy, który jest związany niniejszą Konwencją;
b) określenie „ustawodawstwo" obejmuje wszelkie przepisy w zakresie zabezpieczenia społecznego, jak również ustawy i zarządzenia;
c) określenie „marynarze" oznacza osoby zatrudnione w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku morskiego, który zajmuje się przewozem ładunku lub pasażerów dla celów handlowych, jest wykorzystywany dla każdego innego celu handlowego lub jest holownikiem morskim, z wyjątkiem osób zatrudnionych na:
i) małych statkach, włączając w to statki, których głównym napędem jest żagiel, bez względu na to, czy są one wyposażone w silniki pomocnicze;
ii) statkach takich, jak instalacje wiertnicze i platformy wiertnicze, gdy nie zajmują się nawigacją; decyzję, które statki i urządzenia są objęte literami i) oraz ii), podejmuje właściwa władza każdego Członka po konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy;
d) określenie „osoba będąca na utrzymaniu" ma znaczenie nadane mu przez ustawodawstwo krajowe;
e) określenie „pozostali przy życiu" oznacza osoby określone lub uznane za takie przez ustawodawstwo, zgodnie z którym przyznawane są świadczenia; jeżeli osoby są określone lub uznane za „pozostałe przy życiu" zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem jedynie pod warunkiem, że mieszkały ze zmarłym, to warunek ten może być uważany za spełniony w odniesieniu do osób, dla których zmarły stanowił główne źródło utrzymania;
f) określenie „właściwy Członek" oznacza Członka, zgodnie z którego ustawodawstwem zainteresowana osoba może domagać się świadczenia;
g) określenia „zamieszkanie" i „mieszkaniec" odnoszą się do zwykłego miejsca stałego pobytu;
h) określenie „tymczasowy mieszkaniec" odnosi się do tymczasowego pobytu;
i) określenie „repatriacja" oznacza przewiezienie do miejsca, do którego marynarze są uprawnieni powrócić, zgodnie z ustawodawstwem lub układami zbiorowymi mającymi do nich zastosowanie;
j) określenie „bezskładkowe" stosuje się do świadczeń, których przyznanie nie zależy od bezpośredniego udziału finansowego osób chronionych lub ich pracodawcy ani od okresu działalności zawodowej;
k) określenie „uchodźca" ma znaczenie nadane mu w art. 1 Konwencji o statusie uchodźców z dnia 28 lipca 1951 roku oraz w ust. 2 art. 1 Protokołu o statusie uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 roku;
l) określenie „bezpaństwowiec" ma znaczenie nadane mu w art. 1 Konwencji o statusie bezpaństwowców z dnia 28 września 1954 roku;

Artykuł 2

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do wszystkich marynarzy i tam, gdzie może mieć zastosowanie, do osób będących na ich utrzymaniu i pozostałych po nich przy życiu.
2. W zakresie, jaki wydaje się wykonalny, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów i statków rybackich oraz rybaków, właściwa władza będzie stosować postanowienia niniejszej Konwencji do morskiego rybołówstwa handlowego.

Artykuł 3

Członkowie są zobowiązani do przestrzegania postanowień art. 9 lub art. 11 w odniesieniu do co najmniej trzech spośród następujących działów zabezpieczenia społecznego:
a) opieka lekarska;
b) zasiłek chorobowy:
c) świadczenie na wypadek bezrobocia;
d) świadczenie na starość;
e) świadczenie w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych;
f) świadczenie rodzinne;
g) świadczenie macierzyńskie;
h) świadczenie na wypadek inwalidztwa;
i) świadczenie na wypadek śmierci żywiciela rodziny;
obejmując co najmniej jeden z działów wymienionych w literach c), d), e), h) oraz i).

Artykuł 4

Każdy Członek określi w czasie ratyfikacji, w odniesieniu do których działów wymienionych w art. 3 przyjmuje zobowiązania wynikające z art. 9 lub 11 oddzielnie wskaże, w odniesieniu do których z tych działów, zobowiązuje się stosować normy minimalne z art. 9, lub normy wyższe z art. 11.

Artykuł 5

Każdy Członek może następnie notyfikować Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy, że przyjmuje, z mocą obowiązującą od daty notyfikacji, zobowiązania niniejszej Konwencji w odniesieniu do jednego lub więcej działów, wymienionych w art. 3, jeszcze nie określonych w czasie jego ratyfikacji, wskazując oddzielnie w odniesieniu do każdego z tych działów, czy zobowiązuje się stosować do tego działu normy minimalne z art. 9, czy normy wyższe z art. 11.

Artykuł 6

Każdy Członek może następnie w drodze zawiadomienia Dyrektora Generalnego Międzynarodowego Biura Pracy, które nabierze mocy od daty notyfikacji, zastąpić stosowanie postanowień art. 9 postanowieniami art. 11 w odniesieniu do każdego przyjętego działu.

CZĘŚĆ II

PRZEWIDZIANA OCHRONA

NORMY OGÓLNE

Artykuł 7

Ustawodawstwo każdego Członka zagwarantuje marynarzom, do których ma zastosowanie ustawodawstwo tego Członka, ochronę w zakresie zabezpieczenia społecznego nie mniej korzystną od tej, która przysługuje pracownikom zatrudnionym na lądzie, w odniesieniu do któregokolwiek z działów zabezpieczenia społecznego wymienionych w art. 3, dla których to ustawodawstwo pozostaje w mocy.

Artykuł 8

Każdy Członek podejmie środki, aby skoordynować różne systemy zabezpieczenia społecznego, tak aby zostały zachowane prawa w trakcie nabywania przez osobę, która przestała podlegać systemowi obowiązkowego zabezpieczenia społecznego marynarzy i która zaczyna podlegać odpowiedniemu systemowi tego Członka obejmującemu pracowników lądowych lub vice versa.

NORMY MINIMALNE

Artykuł 9

Jeżeli Członek przyjął stosowanie postanowień niniejszego artykułu do któregokolwiek działu zabezpieczenia społecznego, marynarze oraz — tam gdzie może to mieć zastosowanie — osoby będące na ich utrzymaniu i pozostałe po nich przy życiu, którzy są chronieni przez ustawodawstwo tego Członka, będą uprawnieni do świadczeń z zabezpieczenia społecznego nie mniej korzystnych w zakresie ryzyka objętego ochroną, warunków przyznania, poziomu i okresu od tych, które są określone w następujących postanowieniach Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r., dla danego działu, a mianowicie:
a) dla opieki lekarskiej w artykułach 8, 10 (ustępy 1, 2 i 3), 11 i 12 (ust.1);
b) dla zasiłku chorobowego w artykułach 14, 16 (łącznie z art. 65 lub 66 albo 67), 17 i 18 (ust. 1);
c) dla świadczenia na wypadek bezrobocia w artykułach 20,22 (łącznie z art. 65 lub 66 albo 67), 23 i 24;
d) dla świadczeń na starość w artykułach 26, 28 (łącznie z art. 65 lub 66 albo 67), 29 i 30;
e) dla świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w artykułach 32, 34 (ustępy 1, 2 i 4), 35 i 36 (łącznie z art. 65 lub 66) i 38;
f) dla świadczenia rodzinnego w artykułach 40,42,43,44 (łącznie z art. 66, tam gdzie to może mieć zastosowanie) i 45;
g) dla świadczenia macierzyńskiego w artykułach 47, 49 (ustępy 1, 2 i 3), 50 (łącznie z art. 65 lub 66), 51 i 52;
h) dla świadczenia na wypadek inwalidztwa w artykułach 54, 56 (łącznie z art. 65 lub 66 albo 67), 57 i 58;
i) dla świadczenia na wypadek śmierci żywiciela rodziny w artykułach 60,62 (łącznie z art. 65 lub 66 albo 67), 63 i 64.

Artykuł 10

W celu stosowania postanowień liter a), b), c), d), g) (w odniesieniu do opieki lekarskiej), h) lub i) art. 9 Członek może uwzględnić ochronę wynikającą z ubezpieczenia, które w myśl ustawodawstwa krajowego nie jest obowiązkowe dla marynarzy, jeżeli to ubezpieczenie:
a) jest nadzorowane przez władze publiczne lub administrowane, zgodnie z ustalonymi normami, wspólne przez armatorów i marynarzy;
b) obejmuje istotną część marynarzy, których zarobki nie przekraczają zarobków wykwalifikowanego pracownika; oraz
c) jest zgodne, łącznie z innymi formami ochrony, gdzie właściwe, z odpowiednimi postanowieniami Konwencji dotyczącej zabezpieczenia społecznego (normy minimalne), z 1952 r.

NORMY WYŻSZE

Artykuł 11

Jeżeli Członek przyjął stosowanie postanowień niniejszego artykułu do któregokolwiek działu zabezpieczenia społecznego, marynarze oraz — tam gdzie może to mieć zastosowanie — osoby będące na ich utrzymaniu i pozostałe po nich przy życiu, którzy są chronieni przez ustawodawstwo tego Członka, będą uprawnieni do świadczeń z zabezpieczenia społecznego nie mniej korzystnych w zakresie ryzyka objętego ochroną, warunków przyznania, poziomu i okresu od tych, które są określone dla:
a) opieki lekarskiej w artykułach 7 a), 8,9,13,15,16 i 17 Konwencji dotyczącej opieki lekarskiej i zasiłków chorobowych, z 1969 r.;
b) zasiłku chorobowego w artykułach 7 b), 18,21 (łącznie z art. 22 lub 23 albo 24), 25, 26 (ustępy 1 i 3) Konwencji dotyczącej opieki lekarskiej i zasiłków chorobowych, z 1969 r.;
c) świadczenia na starość w artykułach 15,17 (łącznie z art. 26 lub 27 albo 28), 18,19, 29 (ust. 1) Konwencji dotyczącej świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, z 1967 r.;
d) świadczenia z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w artykułach 6, 9 (ustępy 2 i 3) zdanie wstępne 10, 13 (łącznie z art. 19 lub 20), 14 (łącznie z art. 19 lub 20, 15 (ust. l), 16, 17, 18 (ustępy 1 i 2) (łącznie z art. 19 lub 20 i 21) (ust. l) Konwencji dotyczącej świadczeń w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych, z 1964 r.;
e) świadczenia macierzyńskie w artykułach 3 i 4 Konwencji dotyczącej ochrony macierzyństwa (zrewidowana), z 1952 r.;
f) świadczenia na wypadek inwalidztwa w artykułach 8, 10 (łącznie z art. 26 lub 27 albo 28); 11, 12, 13, i 29 (ust. 1) Konwencji dotyczącej świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, z 1967 r.;
g) świadczenia na wypadek śmierci żywiciela rodziny w artykułach 21,23 (łącznie z art. 26 lub 27 albo 28), 24, 25 i 29 (ust. 1) Konwencji dotyczącej świadczeń w razie inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, z 1967 r.;
h) świadczenia na wypadek bezrobocia i zasiłku rodzinnego w którejkolwiek przyszłej Konwencji ustanawiającej normy wyższe w stosunku do określonych w literach c) oraz f) art. 9, którą Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy uznała, po wejściu jej w życie, za mającą zastosowanie dla celów niniejszego punktu za pomocą Protokołu przyjętego w ramach specjalnego punktu dotyczącego zagadnienia morskiego, włączonego do jej porządku obrad.

Artykuł 12

W celu stosowania postanowień liter a), b), c), e) (w odniesieniu do opieki lekarskiej), f), g) lub h) (świadczenia na wypadek bezrobocia) art. 11 Członek może uwzględnić ochronę wynikającą z ubezpieczenia, które w myśl jego ustawodawstwa nie jest obowiązkowe dla marynarzy, jeśli to ubezpieczenie:
a) jest nadzorowane przez władze publiczne lub administrowane zgodnie z ustalonymi normami, wspólnie przez armatorów i marynarzy;
b) obejmuje istotną część marynarzy, których zarobki nie przekraczają zarobków wykwalifikowanego pracownika;
c) jest zgodne, łącznie z innymi formami ochrony, gdzie właściwe, z postanowieniami Konwencji, o których mowa w wyżej wymienionych punktach art. 11.

CZĘŚĆ III

ODPOWIEDZIALNOŚĆ ARMATORA

Artykuł 13

Armator będzie zobowiązany do zapewnienia marynarzom, których stan zdrowia wymaga opieki lekarskiej podczas ich pobytu na pokładzie lub którzy pozostali ze względu na ich stan zdrowia na terytorium państwa innego niż właściwy Członek:
a) odpowiednią i dostateczną opiekę lakarską aż do chwili ich powrotu do zdrowia lub do czasu ich repatriacji zależnie od tego, który z tych faktów wcześniej nastąpi;
b) mieszkanie i utrzymanie aż do chwili, gdy będą oni mogli uzyskać odpowiednie zatrudnienie lub zostaną repatriowani zależnie od tego, który z tych faktów wcześniej nastąpi;
c) repatriację.

Artykuł 14

Marynarze, którzy ze względu na swój stan zdrowia są wyokrętowani na terytorium państwa innego niż właściwy Członek, będą nadal uprawnieni do pełnego wynagrodzenia (z wyłączeniem premii) od czasu wyokrętowania aż do otrzymania oferty odpowiedniego zatrudnienia lub do czasu ich repatriacji albo do wygaśnięcia okresu (który nie może być krótszy niż 12 tygodni) określonego przez ustawodawstwo krajowe tego Członka lub przez układy zbiorowe, którekolwiek z tych wydarzeń wcześniej nastąpi. Odpowiedzialność armatora z tytułu wypłaty wynagrodzenia wygasa z chwilą nabycia przez marynarzy prawa do świadczeń pieniężnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Członka.

Artykuł 15

Marynarze, którzy ze względu na stan zdrowia są repatriowani lub wyokrętowani na terytorium właściwego Członka, będą nadal uprawnieni do pełnego wynagrodzenia (z wyłączeniem premii) od chwili repatriacji lub wyokrętowania aż do powrotu do zdrowia lub wygaśnięcia okresu (który nie może być krótszy niż 12 tygodni) określonego przez ustawodawstwo krajowe tego Członka lub układy zbiorowe, którekolwiek z tych wydarzeń nastąpi wcześniej. Odpowiedzialność armatora z tytułu wypłaty wynagrodzenia wygasa z chwilą nabycia przez marynarzy prawa do świadczeń pieniężnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Członka.

CZĘŚĆ IV

OCHRONA MARYNARZY CUDZOZIEMCÓW LUB MIGRANTÓW

Artykuł 16

Następujące zasady stosują się do marynarzy, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub więcej Członków, jak również gdzie może to mieć zastosowanie, do osób będących na ich utrzymaniu i pozostałych po nich przy życiu, w odniesieniu do któregokolwiek działu zabezpieczenia społecznego określonego w art. 3, dla którego taki Członek ma obowiązujące ustawodawstwo dotyczące marynarzy.

Artykuł 17

W celu uniknięcia konfliktów prawnych i niepożądanych następstw, które mogłyby wyniknąć dla zainteresowanych zarówno z powodu braku ochrony, jak i w wyniku nienależnej kumulacji składek lub innych zobowiązań albo świadczeń, ustawodawstwo mające zastosowanie do marynarzy będzie określone przez zainteresowanych Członków zgodnie z następującymi zasadami:
a) marynarze będą podlegać ustawodawstwu tylko jednego Członka;
b) z zasady, ustawodawstwo to będzie:
— ustawodawstwem Członka, którego banderę statek nosi, lub
— ustawodawstwem Członka, na którego terytorium marynarz mieszka;
c) z zastrzeżeniem zasad ustalonych w poprzednich ustępach, zainteresowani Członkowie mogą określić w drodze wzajemnego porozumienia inne zasady ustawodawstwa mającego zastosowanie do marynarzy, dla dobra zainteresowanych osób.

Artykuł 18

Marynarze, którzy podlegają ustawodawstwu danego Członka i są obywatelami innego Członka lub uchodźcami albo bezpaństwowcami mieszkającymi na terytorium innego Członka, korzystają zgodnie z tym ustawodawstwem z równości traktowania z obywatelami tego pierwszego Członka, zarówno co do zakresu jak i prawa do świadczeń. Korzystają oni z równości traktowania bez względu na warunek zamieszkania na terytorium pierwszego Członka, jeśli jego obywatele są chronieni bez jakiegokolwiek warunku. Warunek ten stosuje się również, gdzie to właściwe, jeśli chodzi o prawa do świadczenia osób będących na utrzymaniu marynarzy i pozostałych po nich przy życiu, niezależnie od ich obywatelstwa.

Artykuł 19

Z zastrzeżeniem postanowień art. 18, można uzależnić przyznanie świadczeń bezskładkowych od zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium właściwego Członka lub w przypadku świadczenia dla pozostałych przy życiu, od zamieszkania tam przez okres, który nie może być określony na dłużej niż:
a) 6 miesięcy bezpośrednio przed wystąpieniem z wnioskiem w przypadku świadczenia na wypadek bezrobocia i świadczenia macierzyńskiego;
b) 5 kolejnych lat bezpośrednio poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o świadczenie na wypadek inwalidztwa lub bezpośrednio poprzedzających zgon w przypadku świadczeń dla pozostałych przy życiu;
c) 10 lat w okresie od 18. roku życia do wieku emerytalnego, przy czym może być wymagane, by 5 lat bezpośrednio poprzedzało wystąpienie z wnioskiem o świadczenie na starość.

Artykuł 20

Ustawodawstwo każdego Członka dotyczące odpowiedzialności armatorów, przewidzianej w artykułach 13 do 15, zapewni równość traktowania marynarzy bez względu na miejsce ich stałego zamieszkania.

Artykuł 21

Każdy Członek dołoży starań, aby uczestniczyć wspólnie z każdym innym zainteresowanym Członkiem w systemach zachowania praw w trakcie nabywania w zakresie każdego działu zabezpieczenia społecznego określonego w art. 3, dla którego każdy z tych Członków posiada obowiązujące ustawodawstwo, na rzecz osób, które podlegają kolejno lub alternatywnie jako marynarze ustawodawstwu wspomnianych Członków.

Artykuł 22

Systemy zachowania praw w trakcie nabywania, o których mowa w art. 21, będą przewidywać zliczanie, w niezbędnym zakresie, okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub zamieszkania w zależności od przypadku, przebytych zgodnie z ustawodawstwem zainteresowanego Członka dla celów nabycia, zachowania lub odzyskania praw oraz, w zależności od przypadku, obliczania świadczeń.

Artykuł 23

Systemy zachowania praw w trakcie nabywania, o których mowa w art. 21, określą zasady przyznawania świadczeń na wypadek inwalidztwa, na starość oraz w razie śmierci żywiciela rodziny, jak również rozłożenia, gdzie właściwe, związanych z tym kosztów.

Artykuł 24

Każdy Członek zagwarantuje zabezpieczenie świadczeń pieniężnych na wypadek inwalidztwa, na starość i w razie śmierci żywiciela rodziny, rent w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz odprawy pośmiertnej, do której nabywa się prawo zgodnie z jego ustawodawstwem, świadczeniobiorcom, którzy są obywatelami danego Członka lub uchodźcami albo bezpaństwowcami bez względu na ich miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem podjętych w tym celu środków, gdzie właściwe, w drodze porozumienia między Członkami lub z zainteresowanymi państwami.

Artykuł 25

Nie naruszając postanowień art. 24, w przypadku świadczeń bezskładkowych, zainteresowani Członkowie określą w drodze wzajemnego porozumienia warunki, na jakich zapewnienie tych świadczeń będzie zagwarantowane świadczeniobiorcom mieszkającym poza terytorium właściwego Członka.

Artykuł 26

Członek, który przyjął zobowiązania Konwencji dotyczącej równości traktowania (zabezpieczenie społeczne), z 1962 r., do jednego lub więcej działów zabezpieczenia społecznego, o których mowa w art. 24, ale nie przyjął zobowiązań Konwencji dotyczącej zachowania praw w zakresie zabezpieczenia społecznego, z 1982 r., może w odniesieniu do każdego działu, do którego przyjął zobowiązanie pierwszej wspomnianej Konwencji, odstąpić od postanowień art. 24 i zamiast niego stosować postanowienia art. 5 wspomnianej Konwencji.

Artykuł 27

Zainteresowani Członkowie dołożą starań, aby uczestniczyć w systemach zachowania praw nabytych zgodnie z ich ustawodawstwem, w zakresie każdego z następujących działów zabezpieczenia społecznego, dla którego każdy z tych Członków ma obowiązujące ustawodawstwo dla marynarzy: opieki lekarskiej, zasiłków chorobowych, świadczenia na wypadek bezrobocia, świadczeń w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych innych niż emerytury, renty i odprawy pośmiertne, zasiłku rodzinnego i świadczenia macierzyńskiego. Systemy te zabezpieczą takie świadczenia osobom mieszkającym na stałe lub tymczasowo na terytorium jednego z tych Członków innego niż właściwy Członek, zgodnie z warunkami i w granicach, jakie będą określone w drodze wzajemnego porozumienia zainteresowanych Członków.

Artykuł 28

Postanowienia tej części nie mają zastosowania do pomocy społecznej i medycznej.

Artykuł 29

Członkowie mogą odstąpić od postanowień artykułów 21 i 25 oraz art. 27 w drodze specjalnych porozumień w ramach dwu- lub wielostronnych układów zawartych między dwoma lub więcej Członkami, pod warunkiem, że nie naruszą one praw i obowiązków innych Członków i będą przewidywać ochronę marynarzy cudzoziemców lub migrantów w zakresie zabezpieczenia społecznego według przepisów, które ogółem biorąc, są co najmniej tak korzystne, jak wymagane zgodnie z niniejszymi artykułami.

CZĘŚĆ V

GWARANCJE PRAWNE I ADMINISTRACYJNE

Artykuł 30

Każda zainteresowana osoba ma prawo do wniesienia odwołania w razie odmowy przyznania świadczenia lub w razie sporu co do rodzaju, poziomu, wysokości lub jakości świadczenia.

Artykuł 31

Jeżeli administrowanie opieką lekarską powierzone jest organowi rządowemu odpowiedzialnemu przed parlamentem, każda zainteresowana osoba będzie miała prawo, oprócz prawa wniesienia odwołania przewidzianego w art. 30, wniesienia skargi z tytułu odmowy udzielenia opieki lekarskiej lub też jakości otrzymanej opieki, rozpatrywanej przez właściwą władzę.

Artykuł 32

Każdy Członek zapewni gwarancje szybkiego i taniego rozstrzygnięcia sporów z tytułu odpowiedzialności armatorów przewidzianej w artykułach 13 do 15.

Artykuł 33

Członkowie przyjmą ogólną odpowiedzialność za należyte zabezpieczenie przewidzianych świadczeń, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, i podejmą wszelkie środki wymagane w tym celu.

Artykuł 34

Członkowie przyjmą ogólną odpowiedzialność za właściwe administrowanie instytucji stosujących postanowienia niniejszej Konwencji.

Artykuł 35

Jeżeli administrowanie nie jest powierzone instytucji kierowanej przez władze publiczne lub też organowi rządowemu odpowiedzialnemu przed parlamentem, wówczas:
a) przedstawiciele chronionych marynarzy będą uczestniczyć w administrowaniu na warunkach określonych w ustawodawstwie krajowym;
b) ustawodawstwo krajowe może również, gdzie właściwe, przewidzieć udział przedstawicieli armatorów;
c) ustawodawstwo krajowe może również przewidzieć udział przedstawicieli władz publicznych.

* * *

CZĘŚĆ VI

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 36

Niniejsza Konwencja rewiduje Konwencję dotyczącą ubezpieczenia marynarzy na wypadek choroby (morze), z 1936 r., i Konwencję dotyczącą zabezpieczenia społecznego marynarzy, z 1946 r.

Artykuły 37-45: Standardowe postanowienia końcowe 1, z wyjątkiem art. 39, który brzmi: „Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję, podejmuje się stosować ją do terytoriów niemetropolitalnych, za których stosunki międzynarodowe jest odpowiedzialny zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy".

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I