KONWENCJA Nr 166
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca repatriacji marynarzy (zrewidowana)

Data wejścia w życie: 6 lipca 1991 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 24 września 1987 r. na siedemdziesiątej czwartej sesji,

biorąc pod uwagę, że od czasu przyjęcia Konwencji dotyczącej repatriacji marynarzy, z 1926 r., i Zalecenia dotyczącego repatriacji kapitanów i praktykantów, z 1926 r., rozwój żeglugi handlowej czyni niezbędnym zrewidowanie Konwencji w celu włączenia do niej właściwych elementów Zalecenia,

ponadto, biorąc pod uwagę, że nastąpił znaczny postęp w ustawodawstwie i praktyce krajowej dotyczącej repatriacji marynarzy w różnych przypadkach nie objętych Konwencją dotyczącą repatriacji marynarzy, z 1926 r.,

zważywszy, że ze względu na powszechne zwiększenie zatrudnienia obcych marynarzy w żegludze handlowej byłoby pożądane przyjęcie nowych postanowień w drodze nowego instrumentu międzynarodowego w sprawie niektórych dodatkowych aspektów repatriacji marynarzy,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Konwencji dotyczącej repatriacji marynarzy, z 1926 r., i Zalecenia dotyczącego repatriacji kapitanów i praktykantów, z 1926 r., która to sprawa stanowi piąty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę międzynarodowej konwencji,

przyjmuje dnia dziewiątego października tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca repatriacji marynarzy (zrewidowana), z 1987 r.

CZĘŚĆ I

ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do każdego statku morskiego będącego własnością publiczną lub prywatną, który jest zarejestrowany na terytorium jakiegokolwiek Członka, którego obowiązuje niniejsza Konwencja i który normalnie zajmuje się morską żeglugą handlową, oraz do właścicieli i marynarzy tych statków.
2. W zakresie, jaki wydaje się wykonalny, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów statków rybackich i rybaków, właściwa władza zastosuje postanowienia niniejszej Konwencji do morskiego rybołówstwa handlowego.
3. W razie wątpliwości, czy dane statki mogą być uważane za zajmujące się morską żeglugą handlową lub morskim rybołówstwem handlowym dla celów niniejszej Konwencji, sprawę tę rozstrzyga właściwa władza po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów, marynarzy i rybaków.
4. Dla celów niniejszej Konwencji określenie ,,marynarz" oznacza każdą osobę zatrudnioną w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku morskiego, do którego ma zastosowanie niniejsza Konwencja.

CZĘŚĆ II

UPRAWNIENIA

Artykuł 2

1. Marynarz będzie uprawniony do repatriacji w następujących okolicznościach:
a) jeżeli zatrudnienie na czas określony lub na określony rejs wygasa za granicą;
b) po wygaśnięciu okresu wypowiedzenia udzielonego zgodnie z postanowieniami umowy ogólnej lub umowy marynarza o pracę;
c) w razie choroby lub wypadku albo ze względu na stan zdrowia, który wymaga repatriacji, jeżeli stan zdrowia pozwala na odbycie podróży;
d) w razie rozbicia się statku;
e) w przypadku, gdy armator nie może nadal wypełniać swoich prawnych i umownych zobowiązań jako pracodawca marynarza z powodu bankructwa, sprzedaży statku, zmiany rejestracji statku lub z jakiegokolwiek innego podobnego powodu;
f) w razie gdy statek płynie do strefy wojennej, jak określono w ustawodawstwie krajowym lub w układach zbiorowych, do której marynarz nie wyraża zgody płynąć;
g) w razie zakończenia lub przerwania zatrudnienia zgodnie z orzeczeniem arbitrażowym lub układem zbiorowym albo z jakiegokolwiek innego podobnego powodu.
2. Ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe określą maksymalny okres trwania służby na pokładzie, w następstwie którego marynarz jest uprawniony do repatriacji; taki okres nie będzie krótszy niż 12 miesięcy. Przy określeniu maksymalnego okresu będą brane pod uwagę czynniki oddziałujące na środowisko pracy marynarzy. Każdy Członek będzie poszukiwał, gdziekolwiek możliwe, obniżenia tych okresów w świetle rozwoju i zmian technologicznych i może kierować się zaleceniami Mieszanej Komisji Morskiej w tej sprawie.

CZĘŚĆ III

MIEJSCE PRZEZNACZENIA

Artykuł 3

1. Każdy Członek, dla którego niniejsza Konwencja pozostaje w mocy, określi w ustawodawstwie krajowym miejsca przeznaczenia, do których marynarze mogą być repatriowani.
2. Tak określone miejsca przeznaczenia repatriacji obejmą miejsce, w którym marynarz zgodził się na zatrudnienie, miejsce ustalone układem zbiorowym, kraj stałego zamieszkania marynarza lub takie inne miejsce, które może być wzajemnie uzgodnione w czasie przyjęcia do pracy. Marynarz będzie miał prawo wyboru spośród wszystkich określonych miejsc przeznaczenia, do których powinien być repatriowany.

CZĘŚĆ IV

PRZYGOTOWANIE REPATRIACJI

Artykuł 4

1. Odpowiedzialnością armatora będzie przygotowanie do repatriacji za pomocą odpowiednich i szybkich środków. Zazwyczaj stosuje się do tego celu transport lotniczy.
2. Armator będzie ponosić koszty repatriacji.
3. Jeżeli repatriacja odbywa się w rezultacie uznania marynarza za winnego, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub układami zbiorowymi, niewywiązywania się ze swoich obowiązków wynikających z umowy o pracę, żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają prawa zwrotu przez marynarza kosztów repatriacji lub ich części, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub układami zbiorowymi.
4. Koszt, jaki będzie ponosił armator, obejmie:
a) podróż do miejsca przeznaczenia wybranego do repatriacji, zgodnie z art. 3 powyżej;
b) zakwaterowanie i wyżywienie od momentu opuszczenia przez marynarza statku aż do osiągnięcia przez niego miejsca repatriacji;
c) wynagrodzenie i zasiłki od momentu opuszczenia przez niego statku aż do chwili osiągnięcia miejsca repatriacji, jeżeli przewiduje to ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe;
d) przewóz 30 kg bagażu osobistego marynarza do miejsca repatriacji;
e) leczenie, jeżeli konieczne, aż do chwili, gdy marynarz jest w pełni zdrowy do odbycia podróży do miejsca repatriacji.
5. Armator nie będzie wymagać od marynarza na początku jego zatrudnienia wniesienia z góry płatności na poczet pokrycia kosztu repatriacji, ani też nie będzie pobierać kosztu repatriacji z płac marynarza lub innych uprawnień, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w ust. 3 powyżej.
6. Ustawodawstwo krajowe nie narusza żadnego prawa armatora do pobierania kosztu repatriacji marynarzy nie zatrudnionych przez armatora, od ich pracodawcy.

Artykuł 5

Jeżeli armator uchylił się od przygotowania lub do pokrycia kosztów repatriacji marynarza, który jest do niej uprawniony:
a) właściwa władza Członka, na terytorium którego statek jest zarejestrowany, przygotuje i pokryje koszt repatriacji zainteresowanego marynarza; jeżeli uchyli się ona od uczynienia tego, państwo, z którego marynarz ma być repatriowany lub państwo, którego jest on obywatelem, może przygotować jego repatriację i pobrać koszt od Członka, na którego terytorium statek jest zarejestrowany;
b) koszty poniesione z tytułu repatriacji marynarza będą ściągalne od armatora przez Członka, na którego terytorium statek jest zarejestrowany;
c) wydatki repatriacyjne w żadnym razie nie mogą obciążać marynarza, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w ust. 3 art. 4 powyżej.

CZĘŚĆ V

INNE POSTANOWIENIA

Artykuł 6

Marynarze, którzy będą repatriowani, będą mogli otrzymać swoje paszporty i inne dokumenty tożsamości dla celów repatriacji.

Artykuł 7

Czas spędzony na oczekiwaniu na repatriację oraz w czasie podróży do miejsca repatriacji nie będzie potrącony z płatnego urlopu przysługującego marynarzowi.

Artykuł 8

Będzie uważane, że marynarz został należycie repatriowany, gdy zawinie on do miejsca przeznaczenia określonego zgodnie z postanowieniami art. 3 powyżej lub gdy marynarz nie domaga się swoich uprawnień do repatriacji w rozsądnym czasie, który będzie określony przez ustawodawstwo krajowe lub układy zbiorowe.

Artykuł 9

Jeżeli postanowienia niniejszej Konwencji nie są wprowadzane w życie w drodze układów zbiorowych lub taki inny sposób, który może być właściwy ze względu na warunki krajowe, będą wprowadzane w życie w drodze ustawodawstwa krajowego.

Artykuł 10

Każdy Członek ułatwi repatriację marynarzy służących na statkach, które zawijają do jego portów lub przepływają przez jego wody terytorialne lub wewnętrzne, jak również ich wymianę na pokładzie.

Artykuł 11

Właściwa władza każdego Członka zapewni za pomocą odpowiedniej kontroli, by właściciele statków zarejestrowanych na ich terytorium stosowali się do postanowień Konwencji i przekaże stosowną informację do Międzynarodowego Biura Pracy.

Artykuł 12

Tekst niniejszej Konwencji będzie dostępny we właściwym języku członkom załogi każdego statku, który jest zarejestrowany na terytorium każdego Członka, dla którego niniejsza Konwencja pozostaje w mocy.

CZĘŚĆ VI

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 13

Niniejsza Konwencja rewiduje Konwencję dotyczącą repatriacji marynarzy, z 1926 r.

* * *

Artykuł 14-21: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Zalacznik I