KONWENCJA Nr 177
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca pracy nakładczej

Data wejścia w życie: 22 kwietnia 2000 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1996 r na osiemdziesiątej trzeciej sesji,

przypominając, że wiele międzynarodowych konwencji i zaleceń z dziedziny pracy ustalających standardy ogólnego stosowania dotyczące warunków pracy ma zastosowanie do wykonawców pracy nakładczej,

odnotowując, że szczególne warunki charakteryzujące pracę nakładczą wymagają poprawy stosowania tych konwencji i zaleceń do wykonawców pracy nakładczej oraz uzupełnienia ich standardami, które uwzględniają specyficzne cechy charakterystyczne pracy nakładczej,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące pracy nakładczej, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

przyjmuje dnia dwudziestego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku niniejszą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca pracy nakładczej, z 1996 r.

Artykuł 1

Dla celów niniejszej Konwencji;
a) określenie "praca nakładcza" oznacza pracę wykonywaną przez osobę, która ma być określana jako wykonawca pracy nakładczej,
i) w jego lub jej domu lub w innych pomieszczeniach, które on lub ona wybrała, innych niż miejsce pracy pracodawcy;
ii) za wynagrodzeniem;
iii) której wynikiem jest produkt lub usługa określona przez pracodawcę, bez względu na to, kto dostarcza wykorzystywane wyposażenie, materiały lub inny wkład, tak długo, jak osoba ta nie ma stopnia swobody i niezależności gospodarczej niezbędnej do uznania jej za pracownika samodzielnego zgodnie z ustawodawstwem krajowym, przepisami lub orzeczeniami sądu;
b) osoby mające status pracownika nie stają się wykonawcami pracy nakładczej w rozumieniu niniejszej Konwencji tylko z powodu okazjonalnego wykonywania swojej pracy jako pracownicy w domu, a nie w ich normalnych miejscach pracy;
c) określenie "pracodawca" oznacza osobę, fizyczną lub prawną która albo bezpośrednio lub przez pośrednika, bez względu na to czy pośrednicy są przewidziani w ustawodawstwie krajowym czy nie, zleca wykonanie pracy nakładczej zgodnie z jego lub jej działalnością zawodową.

Artykuł 2

Niniejsza Konwencja stosuje się do wszystkich osób wykonujących pracę nakładczą w rozumieniu artykułu 1.

Artykuł 3

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję przyjmie, będzie realizował i dokonywał okresowego przeglądu krajowej polityki dotyczącej pracy nakładczej, zmierzającej do poprawy sytuacji wykonawców pracy nakładczej w konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami pracodawców i pracowników oraz, jeżeli istnieją, z zainteresowanymi organizacjami wykonawców pracy nakładczej i pracodawców zatrudniających wykonawców pracy nakładczej.

Artykuł 4

1. Polityka krajowa dotycząca pracy nakładczej będzie promowała, tak daleko jak to możliwe, równość traktowania wykonawców pracy nakładczej i innych pracowników najemnych, biorąc pod uwagę specyficzne cechy charakterystyczne pracy nakładczej, i gdzie jest to właściwe, warunki stosowane do takiego samego lub podobnego rodzaju pracy wykonywanego w przedsiębiorstwie.
2. Równość traktowania będzie promowana, w szczególności w zakresie:
a) prawa wykonawców pracy nakładczej do tworzenia lub wstępowania do organizacji według własnego wyboru i udziału w działalności takich organizacji;
b) ochrony przed dyskryminacją w zatrudnieniu i wykonywaniu zawodu,
c) ochrony w dziedzinie bezpieczeństwa zawodowego i zdrowia;
d) wynagrodzenia;
e) ochrony poprzez ustawowe systemy zabezpieczenia społecznego;
f) dostępu do szkolenia;
g) minimalnego wieku dopuszczenia do zatrudnienia lub pracy; i
h) ochrony macierzyństwa.

Artykuł 5

Krajowa polityka dotycząca pracy nakładczej będzie realizowana w drodze ustawodawstwa i przepisów, układów zbiorowych, orzeczeń arbitrażowych lub w każdy inny właściwy sposób zgodny z praktyką krajową.

Artykuł 6

Będą podjęte właściwe działania, aby statystyka pracy, w możliwe szerokim zakresie, obejmowała pracę nakładczą.

Artykuł 7

Ustawodawstwo krajowe i przepisy dotyczące bezpieczeństwa i zdrowia w pracy będą miały zastosowanie do pracy nakładczej, z uwzględnieniem jej specyficznych cech charakterystycznych, oraz będą określały warunki, w jakich pewne rodzaje pracy i używanie pewnych substancji w pracy nakładczej może być zabronione ze względów bezpieczeństwa i zdrowia.

Artykuł 8

Jeżeli dozwolone jest korzystanie z pośredników w pracy nakładczej, będą określone stosowne obowiązki pracodawców i pośredników, zgodnie z praktyką krajową, w ustawodawstwie krajowym i przepisach lub decyzjach sądowych.

Artykuł 9

1. Przestrzeganie ustawodawstwa i przepisów stosowanych do pracy nakładczej będzie zapewniał system inspekcji zgodny z ustawodawstwem i praktyką krajową.
2. Będą ustalone i skutecznie stosowane odpowiednie środki, w tym gdzie to możliwe kary, w przypadku naruszania takiego ustawodawstwa i przepisów.

Artykuł 10

Konwencja nie będzie naruszała korzystniejszych postanowień innych międzynarodowych konwencji pracy stosowanych do wykonawców pracy nakładczej.

* * *

Artykuł 11 – 18 Postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Załącznik I