KONWENCJA Nr 178
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczącej inspekcji warunków pracy i życia marynarzy

Data wejścia w życie: 22 kwietnia 2000 r.

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 8 października 1996 r. na osiemdziesiątej czwartej sesji, i

odnotowując zmiany w charakterze przemysłu okrętowego i, w konsekwencji tego, zmiany warunków pracy i życia marynarzy, od czasu przyjęcia Zalecenia dotyczącego inspekcji pracy marynarzy, z 1926 r., i

przypominając postanowienia Konwencji i Zalecenia dotyczącego inspekcji pracy, z 1947 r., Zalecenia dotyczącego inspekcji pracy w przedsiębiorstwach górniczych i transportowych, z 1947 r. i Konwencji dotyczącej minimalnych norm na statkach handlowych, z 1976 r., i

przypominając wejście w życie w dniu 16 listopada 1994 r. Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, z 1982 r., i

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Zalecenia dotyczącego inspekcji pracy marynarzy, z 1926 r., która to sprawa stanowi pierwszy punkt porządku dziennego sesji, i

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej, do realizacji jedynie przez państwo flagowe;

przyjmuje dnia dwudziestego drugiego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotycząca inspekcji pracy marynarzy, z 1996 r.:

CZĘŚĆ I.

ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

1. Jeżeli niniejszy artykuł nie stanowi inaczej, Konwencja ma zastosowanie do każdego statku morskiego, będącego własnością publiczną lub prywatną zarejestrowanego na terytorium Członka, dla którego niniejsza Konwencja jest w mocy i używanego dla celów handlowych do transportu towarów lub pasażerów, albo do innych celów handlowych. Dla celów niniejszej Konwencji statek, będący w rejestrze dwóch Członków, uważany jest za zarejestrowany na terytorium tego Członka, którego banderę nosi.
2. Ustawodawstwo lub przepisy krajowe określą, które statki mają być uznawane za statki morskie dla celów niniejszej Konwencji.
3. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do holowników morskich.
4. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do statków o wyporności mniejszej niż 500 ton brutto i nie używanych do nawigacji, statków takich jak, pływające urządzenia wiertnicze i platformy wiertnicze. Decyzja, które statki są objęte niniejszym ustępem będzie podjęta przez centralną władzę koordynującą po konsultacji z najbardziej reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy.
5. W zakresie, w jakim centralna władza koordynująca uważa to za praktyczne, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów statków rybackich i rybaków, postanowienia niniejszej Konwencji będą stosowane do handlowych morskich statków rybackich.
6. W przypadku wątpliwości, czy dla celów niniejszej Konwencji statki mają być uznawane za zaangażowane w handlowe operacje morskie albo handlowe rybołówstwo morskie, kwestia ta będzie określana przez centralną władzę koordynującą, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów, marynarzy i rybaków.
7. Dla celów niniejszej Konwencji:
a) określenie "centralna władza koordynująca" oznacza ministrów, ministerstwa lub inne władze publiczne mające uprawnienia do wydawania i kontrolowania realizacji przepisów, zarządzeń lub innych instrukcji mających moc prawną dotyczących inspekcji warunków pracy i życia marynarzy w odniesieniu do jakiegokolwiek statku zarejestrowanego na terytorium Członka;
b) określenie "inspektor" oznacza każdego urzędnika państwowego lub innego urzędnika publicznego odpowiedzialnego za przeprowadzanie inspekcji wszelkich kwestii związanych z warunkami życia i pracy marynarzy, jak również każdą inną osobę posiadającą właściwe pełnomocnictwa dokonującą inspekcji dla instytucji lub organizacji upoważnionej przez centralną władzę koordynującą, zgodnie z artykułem 2 ustęp 3;
c) określenie "przepisy prawne" obejmuje, oprócz ustawodawstwa i przepisów, orzeczenia arbitrażowe i układy zbiorowe mające moc prawną;
d) określenie "marynarze" oznacza osoby zatrudnione w jakimkolwiek charakterze na statku morskim, do którego stosuje się niniejsza Konwencja. W przypadku wątpliwości, czy pewne kategorie osób mają być uznane za marynarzy dla celów niniejszej Konwencji, kwestia ta będzie określana przez centralną władzę koordynującą, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów i marynarzy;
e) określenie "warunki pracy i życia marynarzy" oznacza warunki dotyczące standardów utrzymania i czystości dziedzin życia i pracy na statku, minimalnego wieku, umów najmu, żywności i zaopatrzenia, zakwaterowania załogi, rekrutacji, utrzymania stanu załogi, kwalifikacji, czasu pracy, badań lekarskich, zapobiegania wypadkom zawodowym, opieki lekarskiej, świadczeń chorobowych i wypadkowych, opieki społecznej i spraw związanych, repatriacji, okresów i warunków zatrudnienia, które są przedmiotem ustawodawstwa i przepisów krajowych oraz wolności zrzeszania się określonej w Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych, z 1948 r.

CZĘŚĆ II.

ORGANIZACJA INSPEKCJI

Artykuł 2

1. Każdy Członek wykonujący postanowienia Konwencji będzie utrzymywał system inspekcji warunków pracy i życia marynarzy.
2. Centralna władza koordynująca będzie koordynowała, całkowicie lub częściowo, inspekcje dotyczące warunków pracy i życia marynarzy oraz ustali zasady jakie mają być przestrzegane.
3. Centralna władza koordynująca, będzie we wszystkich przypadkach, odpowiedzialna za inspekcje warunków pracy i życia marynarzy. Może ona upoważnić instytucje publiczne lub inne organizacje, które uznaje za kompetentne i niezależne do przeprowadzania inspekcji warunków pracy i życia marynarzy w jej imieniu. Będzie ona utrzymywała i udostępni publicznie listę takich instytucji lub organizacji.

Artykuł 3

1. Każdy Członek zapewni przeprowadzanie inspekcji na wszystkich statkach zarejestrowanych na jego terytorium w okresie nie przekraczającym trzech lat, a tam gdzie to praktycznie możliwe corocznie, w celu sprawdzenia, czy warunki pracy i życia marynarzy są zgodne z ustawodawstwem i przepisami krajowymi.
2. Jeżeli Członek otrzyma skargę lub uzyska dowód, że statek zarejestrowany na jego terytorium nie spełnia wymogów ustawodawstwa i przepisów krajowych dotyczących pracy i życia marynarzy, Członek ten podejmie działania w celu przeprowadzenia inspekcji statku, tak szybko jak to praktyczne.
3. W przypadkach znaczących zmian w konstrukcji lub rozwiązań dotyczących zakwaterowania, inspekcja statku zostanie przeprowadzona w okresie trzech miesięcy od momentu dokonania tych zmian.

Artykuł 4

Każdy Członek wyznaczy inspektorów wykwalifikowanych do wykonywania obowiązków i podejmie niezbędne kroki dla upewnienia się, że liczba inspektorów jest wystarczająca do spełniania wymogów niniejszej Konwencji.

Artykuł 5

1. Inspektorzy posiadają status i warunki pracy zapewniające im niezależność od zmian rządowych i niewłaściwych wpływów zewnętrznych.
2. Inspektorzy wyposażeni w odpowiednie pełnomocnictwa mają prawo do:
a) wchodzenia na pokład statku zarejestrowanego na terytorium Członka i do innych miejsc niezbędnych do inspekcji;
b) przeprowadzania badań, testów lub śledztwa, które mogą uznawać za niezbędne w celu upewnienia się, że przepisy prawne są ściśle przestrzegane;
c) wymagania, aby nieprawidłowości zostały naprawione; i
d) zakazu opuszczania portu przez statek do momentu podjęcia niezbędnych środków, jeśli mają podstawy sądzić, że nieprawidłowości stanowią znaczne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa marynarzy, pod warunkiem zapewnienia praw do odwołania się do władz sądowniczych lub administracyjnych, statek nie może być zatrzymany lub opóźniony bez ważnego powodu.

Artykuł 6

1. W czasie przeprowadzania inspekcji lub kiedy podejmowane są działania zgodne z niniejszą Konwencją, należy dołożyć wszelkich starań, aby uniknąć nieuzasadnionego zatrzymania lub opóźnienia statku.
2. Jeżeli statek jest bez wyraźnego powodu zatrzymany lub opóźniony, armator lub użytkownik statku będzie uprawniony do odszkodowania za każdą poniesioną stratę lub szkodę. W każdym przypadku zarzutu nieuzasadnionego zatrzymania lub opóźnienia, ciężar dowodu będzie spoczywał na armatorze lub użytkowniku statku.

CZĘŚĆ III.

KARY

Artykuł 7

1. Stosowne kary, nakładane przez inspektorów za naruszanie przepisów prawnych i utrudnianie wypełniania ich obowiązków, będą przewidziane w ustawodawstwie krajowym lub regulacjach prawnych.
2. Inspektorzy mają, według swego uznania, prawo do udzielania upomnień i porad zamiast rozpoczynania lub zalecania wszczynania postępowania.

CZĘŚĆ IV.

RAPORTY

Artykuł 8

1. Centralna władza koordynująca będzie utrzymywała wykazy inspekcji warunków pracy i życia marynarzy.
2. Będzie ona publikowała coroczny raport na temat działań inspekcyjnych, w tym listę instytucji i organizacji upoważnionych do przeprowadzania inspekcji w jej imieniu. Raport będzie publikowany w uzasadnionym czasie po zakończeniu roku, którego dotyczy, nie później jednak jak w ciągu sześciu miesięcy.

Artykuł 9

1. Inspektorzy będą przedkładali centralnej władzy koordynującej raport z każdej inspekcji. Jedna kopia raportu w języku angielskim lub innym języku roboczym statku, będzie przekazywana kapitanowi statku, a następna będzie wywieszana na tablicy informacyjnej statku, aby poinformować marynarzy lub przesłana do ich przedstawicieli.
2. W przypadku inspekcji przeprowadzonej w wyniku poważnego wypadku, raport będzie przedłożony tak szybko jak to tylko możliwe, ale nie później jednak jak miesiąc po sporządzeniu wniosków z inspekcji.

CZĘŚĆ V.

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 10

Niniejsza Konwencja zastępuje Zalecenie dotyczące inspekcji pracy marynarzy, z 1926 r.

Artykuł 11 - 18: Standardowe postanowienia końcowe 1.

_________________________________________

1 Patrz Załącznik I