KONWENCJA Nr 180
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotycząca czasu pracy i stanu załogi na statkach

Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, Zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 8 października 1996 r. na osiemdziesiątej czwartej sesji,

odnotowując postanowienia Konwencji Nr 147 dotyczącej minimalnych norm na statkach handlowych, z 1979 r. i Protokołu z 1996 r. do taj Konwencji z 1996 r. oraz Konwencji Nr 178 dotyczącej inspekcji pracy marynarzy, z 1996 r.,

przypominając stosowne postanowienia następujących instrumentów Międzynarodowej Organizacji Morskiej: Międzynarodowej Konwencji dotyczącej bezpieczeństwa życia na morzu, z 1974 r., ze zmianami; Międzynarodowej Konwencji dotyczącej standardów szkolenia, świadectw i wacht marynarzy, z 1978 r., zmienionej w 1995 r., Rezolucji Zgromadzenia A 481(XII) dotyczącej zasad bezpieczeństwa stanu załogi, z 1981 r., Rezolucji Zgromadzenia A 741 (18) dotyczącej międzynarodowego kodu bezpiecznych operacji statków i zapobiegania zanieczyszczeniom ( Międzynarodowy kod bezpiecznego zarządzania), z 1993 r. i Rezolucji Zgromadzenia A 772 (18) dotyczącej czynników zmęczenia w stanie załogi i bezpieczeństwie, z 1993r.

przypominając wejście w życie w dniu 16 listopada 1996 r., Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych Prawo morza, z 1982 r.,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Konwencji Nr 109 dotyczącej płac, czasu pracy i stanu załogi na statku (zrewidowanej), z 1958 r., i Zalecenia Nr 109 dotyczącego płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1958 r., która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę konwencji międzynarodowej,

postanowiwszy dnia dwudziestego drugiego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku, następującą Konwencję, która otrzyma nazwę: Konwencja dotyczą czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1996 r.

CZĘŚĆ I

ZAKRES I DEFINICJE

Artykuł 1

1. Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do każdego statku morskiego, będącego własnością publiczną lub prywatną zarejestrowanego na terytorium Członka, dla którego niniejsza Konwencja jest w mocy i zaangażowanego w handlowe operacje morskie. Dla celów niniejszej Konwencji, statek, będący w rejestrze dwóch Członków, uważany jest za zarejestrowany na terytorium tego Członka, którego banderę nosi.
2. W zakresie w jakim uzna to za praktyczne, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów statków rybackich i marynarzy, właściwa władza będzie stosowała postanowienia niniejszej Konwencji do handlowego rybołówstwa morskiego.
3. W przypadku wątpliwości, czy dla celów niniejszej Konwencji statki mają być uznawane za statki morskie lub zajmujące się handlowymi operacjami morskimi albo handlowym rybołówstwem morski, kwestia ta będzie określana przez właściwą władzę po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów, marynarzy i rybaków.
4. Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do drewnianych statków o tradycyjnej budowie takich jak „dhows” i dżonki.

Artykuł 2

Dla celów niniejszej Konwencji:
a) określenie "właściwa władza” oznacza ministra, ministerstwo lub inną władzę mającą uprawnienia do wydawania przepisów, zarządzeń lub innych instrukcji mających moc prawną dotyczących czasu pracy lub wypoczynku marynarzy albo stanu załogi statków;
b) określenie "czas pracy” oznacza okres, podczas którego marynarz jest zobowiązany do pracy na rzecz statku;
c) określenie "czas wypoczynku" oznacza okres poza czasem pracy; określenie to nie obejmuje krótkich przerw;
d) określenie "marynarz" oznacza każdą osobę definiowaną w ten sposób przez ustawodawstwo lub przepisy krajowe albo układy zbiorowe, która jest zatrudniona lub zaangażowana w jakimkolwiek charakterze na statku morskim, do którego stosuje się niniejsza Konwencja;
e) określenie "armator" oznacza właściciela statku lub każdą inną organizację albo osobę, taką jak kierownik lub czarterujący statek, która przejmuje na siebie od armatora odpowiedzialność za działanie statku i która przejmując taką odpowiedzialność zgadza się przejąć wszystkie towarzyszące obowiązki i odpowiedzialność.

CZĘŚĆ II.

CZAS PRACY l WYPOCZYNKU MARYNARZY

Artykuł 3

W granicach ustalonych w Artykule 5 zostanie określony albo maksymalny czas pracy, który nie może być rozszerzany w danym okresie czasu lub minimalny czas wypoczynku, który będzie zapewniony w danym okresie czasu.

Artykuł 4

Każdy Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję uznaje, ze normalny standardowy czas pracy marynarzy będzie, tak jak innych pracowników, oparty na ośmiogodzinnym dniu pracy z jednym dniem wypoczynku tygodniowo oraz dniami ustawowo wolnymi od pracy. Jednakże nie będzie to uniemożliwiało Członkowi posiadania procedur upoważniających lub rejestrujących układ zbiorowy, który określa normalny czas pracy marynarzy na zasadzie nie mniej korzystnej niż niniejszy standard.

Artykuł 5

1. Limity czasu pracy lub wypoczynku będą następujące:
a) maksymalny czas pracy nie będzie przekraczał:
(i) 14 godzin w każdym okresie 24 godzinnym; i
(ii) 72 godziny w każdym okresie siedmiu dni;
lub
b) minimalny czas wypoczynku nie powinien być krótszy niż:
(i) dziesięć godzin w każdym okresie 24 godzinnym; i
(ii) 77 godziny w każdym okresie siedmiu dni.
2. Czas wypoczynku może być dzielony na nie więcej niż dwie części, z których jedna będzie trwała co najmniej sześć godzin, a przerwa między nieprzerwanymi okresami wypoczynku nie będzie przekraczała 14 godzin.
3. Musztry, ćwiczenia przeciwpożarowe i ratunkowe oraz ćwiczenia określone w ustawodawstwie i przepisach krajowych oraz instrumentach międzynarodowych będą przprowadzane w taki sposób, aby minimalizowały zakłócanie okresów wypoczynku i nie powodowały zmęczenia.
4. W odniesieniu do sytuacji, kiedy marynarz pozostaje w gotowości, takich jak kiedy obszar maszynowy jest niestrzeżony, marynarz będzie miał zapewniony właściwy rekompensujący okres odpoczynku, jeżeli normalny okres wypoczynku jest przerywany wezwaniami do pracy.
5. Jeżeli nie istnieje żaden układ zbiorowy lub orzeczenie arbitrażowe albo jeżeli właściwa władza określiła, że postanowienia układu lub orzeczenia w odniesienia do ustępu 3 lub 4 za nieadekwatne, właściwa władza określi takie postanowienia w celu zapewnienia zainteresowanym marynarzom właściwego wypoczynku.
6. Nic w ustępach 1 i 2 nie będzie uniemożliwiało Członkowi posiadania ustawodawstwa lub przepisów krajowych albo procedur właściwej władzy, dla upoważnienia lub rejestrowania układów zbiorowych zezwalające na wyjątki od ustanowionych reguł. Takie wyjątki, tak bardzo jak to możliwe, będą odpowiadały określonym standardom, ale mogą uwzględniać większą częstotliwość lub długość okresów urlopu albo przyznawać urlop wyrównawczy marynarzom trzymającym wachtę lub marynarzom pracującym na pokładzie w czasie krótkich podróży.
7. Członek będzie wymagał wywieszenia, w łatwo dostępnym miejscu, tablicy z ustaleniami dotyczącymi pracy na statku, które dla każdego stanowiska powinny obejmować przynajmniej:
a) plan służby na morzu i w porcie; i
b) maksymalny czas pracy lub minimalny czas wypoczynku wymagany przez ustawodawstwo, przepisy lub układy zbiorowe obowiązujące w państwie bandery statku.
8. Tablica, o której mowa w ustępie 7 będzie przygotowana w standardowym formacie w języku lub językach roboczych statku i w języku angielskim.

Artykuł 6

Żaden marynarz, który nie skończył 18 lat nie będzie pracował w nocy. Dla celów niniejszego artykułu określenie „noc" oznacza okres co najmniej dziewięciu nieprzerwanych godzin, w tym okres między północą a godziną piątą rano. Postanowienie to nie musi być stosowane, jeżeli byłoby zagrożone skuteczne szkolenie młodych marynarzy w wieku od 16 do 18 lat, zgodne z opracowanymi programami i rozkładami.

Artykuł 7

1. Nic w niniejszej Konwencji nie będzie uważane za ograniczenie prawa kapitana statku do wymagania od marynarza przepracowania każdego czasu pracy niezbędnego dla nagłego bezpieczeństwa statku lub osób na pokładzie lub ładunku albo w celu niesienia pomocy innym statkom lub osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie na morzu,
2. Zgodnie z ustępem 1 kapitan może zawiesić obowiązywanie planu czasu pracy lub wypoczynku i wymagać od marynarza przepracowania niezbędnego czasu pracy, tak długo aż zostanie przywrócona normalna sytuacja.
3. Po przywróceniu normalnej sytuacji, tak szybko jak to praktyczne, kapitan zapewni, że wszyscy marynarze, którzy wykonywali pracę w okresie zaplanowanym jako czas wypoczynku, mają zapewniony odpowiedni okres wypoczynku.

Artykuł 8

1. Każdy Członek będzie wymagał utrzymywania wykazów czasu pracy lub wypoczynku marynarzy, aby umożliwić monitorowanie zgodności z postanowieniami ustalonymi w Artykule 5. Marynarz otrzyma kopię wykazów dotyczących jego lub jej, która będzie potwierdzona przez kapitana lub osobę przez niego upoważnioną oraz przez marynarza.
2. Właściwa władza ustanowi procedury przechowywania tych wykazów na statku, w tym okresy, w jakich informacje będą sporządzane. Właściwa władza ustanowi format wykazów czasu pracy lub wypoczynku marynarzy biorąc pod uwagę wszystkie dostępne wskazówki Międzynarodowej Organizacji Pracy albo będzie korzystała ze standardowego formatu przygotowanego przez Organizację. Format zostanie opracowany w języku lub językach, o których mowa w Artykule 5 ustęp 8.
3. Kopie właściwych przepisów ustawodawstwa krajowego odnoszących się do niniejszej Konwencji oraz stosownych układów zbiorowych będą przechowywane na pokładzie i będą łatwo dostępne dla załogi.

Artykuł 9

Właściwa władza będzie sprawdzała i nadzorowała, we właściwych odstępach czasu, wykazy, o których mowa w Artykule 8, w celu monitorowania zgodności z postanowieniami dotyczącymi czasu pracy lub wypoczynku, wprowadzającymi w życie niniejszą Konwencję.

Artykuł 10

Jeżeli wykazy lub inne spisy wykażą naruszenie postanowień dotyczących czasu pracy lub wypoczynku, właściwa władza będzie wymagała, aby podejmowane były kroki, w tym, jeżeli to niezbędne, zmiana stanu załogi statku, tak aby uniknąć przyszłych naruszeń.

CZĘŚĆ III.

STAN ZAŁOGI

Artykuł 11

1. Każdy statek, do którego stosuje się niniejsza Konwencja będzie miał wystarczający, bezpieczny i skuteczny stan załogi zgodnie z dokumentem minimalnego bezpieczeństwa stanu załogi lub jego ekwiwalentem, wydanym przez właściwą władzę.
2. Określając, zatwierdzając lub rewidując poziomy stanu załogi, właściwa władza weźmie pod uwagę:
a) potrzebę unikania lub zmniejszenia, tak daleko, jak to praktyczne, nadmiernego czasu pracy, w celu zapewnienia wystarczającego wypoczynku i zmniejszenia zmęczenia: i b) instrumenty międzynarodowe wymienione w Preambule.

Artykuł 12

Żadna osoba poniżej 16 lat nie będzie pracowała na statku.

CZĘŚĆ IV.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ ARMATORÓW I KAPITANÓW

Artykule 13

Armator zapewni, aby kapitan posiadał niezbędne możliwości dla zapewnienia zgodności z wymogami wynikającymi z niniejszej Konwencji, w tym, dotyczące właściwego stanu załogi. Kapitan podejmie wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia, że wymogi dotyczące czasu pracy i wypoczynku wynikające z niniejszej Konwencji są spełniane.

CZĘŚĆ V.

STOSOWANIE

|Artykuł 14

Członek, który ratyfikuje niniejszą Konwencję będzie odpowiedzialny za stosowanie jej postanowień w drodze ustawodawstwa lub przepisów, poza sytuacjami, gdy są one wprowadzane w życie w drodze układów zbiorowych, orzeczeń arbitrażowych lub decyzji sądowych.

Artykuł 15

Członek będzie: a) podejmował wszelkie niezbędne działania, w tym postanowienia, dotyczące stosownych sankcji i środków poprawczych, aby zapewnić skuteczne wprowadzenie w życie postanowień niniejszej Konwencji; b) posiadał odpowiednie służby inspekcyjne dla kontrolowania stosowania działań podejmowanych stosownie do niniejszej Konwencji i wyposaży je w tym celu w niezbędne źródła; i
c) po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy, posiadał procedury badania skarg odnoszących się do jakiejkolwiek sprawy zawartej w niniejszej Konwencji.

CZĘŚĆ VI.

POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 16

Niniejsza Konwencja rewiduje Konwencję dotyczącą płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowaną), z 1958 r., Konwencję dotyczącą płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowaną), z 1949 r., Konwencję dotyczącą płac, czasu i stanu załogi na statkach, z 1946 r., i Konwencję dotyczącą czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1936 r. Od chwili wejścia w życie niniejszej Konwencji wszystkie powyższe Konwencje przestaną być otwarte do ratyfikacji.

Artykuł 17

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy zostanie poinformowany o formalnych ratyfikacjach niniejszej Konwencji w celu ich zarejestrowania.

Artykuł 18

1. Niniejsza Konwencja będzie obowiązywała tylko tych Członków Międzynarodowej Organizacji Pracy, których ratyfikacje zostaną zarejestrowane przez Dyrektora Generalnego.
2. Wejdzie ona w życie po upływie dwunastu miesięcy od daty zarejestrowania przez Dyrektora Generalnego ratyfikacji niniejszej Konwencji przez pięciu Członków, z których trzech ma statki o wyporności co najmniej miliona ton brutto.
3. Następnie Konwencja ta wejdzie w życie dla każdego Członka po upływie sześciu miesięcy od daty zarejestrowania jego ratyfikacji.

Artykuł 19

1. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, może ją wypowiedzieć po upływie dziesięciu lat od daty początkowego wejścia jej w życie aktem przekazanym Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy i przez niego zarejestrowanym. Wypowiedzenie to nabierze mocy po upływie jednego roku od daty jego zarejestrowania.
2. Każdy Członek, który ratyfikował niniejszą Konwencję, a który w ciągu roku po upływie dziesięcioletniego okresu, wymienionego w poprzednim ustępie, nie skorzystał z prawa wypowiedzenia przewidzianego w niniejszym artykule, będzie związany postanowieniami niniejszej Konwencji na nowy okres dziesięciu lat i następnie będzie mógł ją wypowiedzieć po upływie każdego okresu dziesięciu lat z zachowaniem warunków przewidzianych w niniejszym artykule.

Artykuł 20

1. Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy zawiadomi wszystkich Członków Międzynarodowej 0rganizacji Pracy o zarejestrowaniu wszystkich ratyfikacji i aktów wypowiedzenia przekazanych mu przez Członków Organizacji.
2. Gdy warunki określone w Artykule 18 ustęp 2 powyżej zostaną spełnione, Dyrektor Generalny zwróci uwagę Członków Organizacji na datę wejścia w życie niniejszej Konwencji.

Artykuł 21

Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy udzieli Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu zarejestrowania, zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych, wyczerpujących informacji o wszystkich ratyfikacjach i aktach wypowiedzenia, które zarejestrował zgodnie z postanowieniami poprzednich artykułów,

Artykuł 22

Rada Administracyjna Międzynarodowego Biura Pracy, w każdym przypadku, gdy uzna to za potrzebne, przedstawi Konferencji Ogólnej sprawozdanie ze stosowania niniejszej Konwencji i rozpatrzy czy należy wpisać na porządek dzienny Konferencji sprawę całkowitej lub częściowej rewizji.

Artykuł 23

1. W razie przyjęcia przez Konferencję nowej Konwencji wprowadzającej całkowitą lub częściową rewizję niniejszej Konwencji i o ile nowa konwencja nie stanowi inaczej:
a) ratyfikacja przez Członka nowej konwencji wprowadzającej rewizję spowoduje z mocy samego prawa, bez względu na postanowienia artykułu 19, natychmiastowe wypowiedzenie niniejszej Konwencji z zastrzeżeniem, że nowa konwencja wprowadzająca rewizję wejdzie w życie;
b) począwszy od daty wejścia w życie nowej konwencji wypowiadającej rewizję, niniejsza Konwencja przestanie być otwarta do ratyfikacji przez Członków.
2. Niniejsza Konwencja pozostanie w każdym razie w mocy w swej formie i treści dla tych Członków, którzy ją ratyfikowali, a nie ratyfikowali konwencji wprowadzającej rewizję.

Artykuł 24

Teksty angielski i francuski niniejszej Konwencji są jednakowo autentyczne.