ZALECENIE Nr 8 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące ograniczenia czasu pracy w żegludze śródlądowej Sesja Konferencji:2 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genui przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy w dniu 15 czerwca 1920 r., postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące stosowania do marynarzy Konwencji przyjętej w Waszyngtonie w listopadzie ubiegłego roku w zakresie ograniczenia czasu pracy we wszystkich przedsiębiorstwach przemysłowych, włączając transport morski oraz, na warunkach, które zostaną określone, transport śródlądowymi drogami wodnymi do ośmiu godzin dziennie i czterdziestu ośmiu godzin tygodniowo; spowodowanych tym skutków w zakresie obsadzenia załogą oraz przepisów dotyczących pomieszczenia i zdrowia na pokładzie statku, która to sprawa stanowi pierwszy punkt porządku dziennego sesji Genueńskiej Konferencji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące czasu pracy (żegluga śródlądowa), z 1920 r. w celu przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy do rozważenia nadania mu mocy w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy: W świetle deklaracji zawartej w Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, zgodnie z którą wszystkie środowiska przemysłowe powinny dążyć do przyjęcia, jeśli tylko pozwolą im na to ich szczególne warunki, „ośmiogodzinnego dnia lub czterdziestoośmiogodzinnego tygodnia pracy jako normy, do której należy dążyć tam, gdzie nie została jeszcze osiągnięta", Międzynarodowa Konferencja Pracy zaleca: I Aby każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy, jeśli jeszcze tego nie uczynił, przyjął ustawodawstwo zgodne z kierunkiem powyższej deklaracji zawartej w Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, ograniczające czas pracy pracowników zatrudnionych w żegludze śródlądowej, z takimi szczególnymi postanowieniami, które mogą być konieczne do spełnienia specyficznych dla żeglugi śródlądowej warunków klimatycznych i przemysłowych w każdym kraju i po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i organizacjami pracowników. II Aby Członkowie Międzynarodowej Organizacji Pracy, których terytoria są nadbrzeżne do szlaków wodnych używanych wspólnie przez ich łodzie, zawarli porozumienia, zgodnie z kierunkiem wyżej wymienionej deklaracji, w celu ograniczenia czasu pracy osób zatrudnionych w żegludze śródlądowej na tych drogach wodnych, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i organizacjami pracowników. III Aby takie ustawodawstwo krajowe i takie porozumienia między krajami nadbrzeżnymi przestrzegały tak dalece, jak to jest możliwe, ogólnych zasad Konwencji dotyczącej czasu pracy przyjętej przez Międzynarodową Konferencję Pracy w Waszyngtonie, z takimi wyjątkami, które mogą być konieczne do spełnienia warunków klimatycznych lub innych specyficznych warunków w zainteresowanych krajach. IV Aby, w realizacji tego Zalecenia, każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy określił dla siebie, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i organizacjami pracowników, czym jest żegluga śródlądowa w odróżnieniu od żeglugi morskiej, i przekazał jej definicję do Międzynarodowego Biura Pracy. V Aby każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy zawiadomił Międzynarodowe Biuro Pracy, w ciągu dwóch lat od zakończenia obrad Konferencji Genueńskiej, o postępie, który osiągnął zgodnie z kierunkiem tego Zalecenia.