ZALECENIE Nr 10 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące ubezpieczenia marynarzy na wypadek bezrobocia. Sesja Konferencji: 2 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genui przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy w dniu 15 czerwca 1920 r., postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące nadzoru nad umowami o pracę z marynarzami; stwarzania ułatwień do znalezienia zatrudnienia dla marynarzy; stosowania do marynarzy Konwencji i Zaleceń przyjętych w Waszyngtonie w listopadzie ubiegłego roku w zakresie bezrobocia i ubezpieczenia z tytułu bezrobocia, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji Genueńskiej Konferencji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące ubezpieczenia na wypadek bezrobocia (marynarze), z 1920 r., w celu przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy do rozważenia nadania mu mocy w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy: Konferencja Ogólna, mając na celu zapewnienie stosowania wobec marynarzy Części III Zalecenia dotyczącego bezrobocia przyjętego w Waszyngtonie dnia 28 listopada 1919 r., zaleca, że każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy powinien ustanowić dla marynarzy efektywny system ubezpieczenia z tytułu bezrobocia wynikłego na skutek rozbicia statku lub jakichkolwiek innych przyczyn, za pośrednictwem ubezpieczenia rządowego lub subwencji rządowych dla organizacji przemysłowych, których przepisy przewidują wypłatę świadczeń dla ich bezrobotnych członków.