ZALECENIE Nr 23 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące jurysdykcji w sporach z tytułu odszkodowań za wypadki przy pracy. Sesja Konferencji: 7 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 19 maja 1925 r., na siódmej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące jurysdykcji w sporach z tytułu odszkodowań za wypadki przy pracy, która to sprawa stanowi pierwszy punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia dziesiątego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego piątego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące odszkodowań za wypadki przy pracy (jurysdykcja), z 1925 r., w celu przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy do rozważenia nadania mu mocy w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy: Zważywszy, że spory z tytułu odszkodowań za wypadki przy pracy dotyczą nie tylko wykładni aktów prawnych, ale także problemów o charakterze zawodowym wymagających głębokiej znajomości warunków pracy, na przykład rodzaju przedsiębiorstwa, charakteru ryzyka z nim związanego, stosunku między zatrudnieniem pracownika a wypadkiem, metod obliczania płac, stopnia niezdolności do pracy, możliwości dostosowania się pracownika do nowego zajęcia; zważywszy, że pracownicy i pracodawcy dysponują niezbędną wiedzą i doświadczeniem w tych sprawach i że spory dotyczące odszkodowania mogłyby być sprawiedliwiej rozstrzygane, gdyby byli oni członkami sądów, które muszą takie spory rozstrzygać, lub byli z nimi zrzeszeni; zważywszy, że w wielu krajach możliwe jest zrzeszanie się pracodawców i pracowników z tymi sądami bez radykalnych odstępstw od istniejącego systemu sądowego, Konferencja Ogólna zaleca każdemu Członkowi Międzynarodowej Organizacji Pracy wzięcie pod uwagę następujących zasad i reguł: I Każdy spór z tytułu odszkodowań za wypadki przy pracy powinien być najlepiej rozpatrywany przez specjalny sąd lub komisję arbitrażową, w których skład wchodziliby, z udziałem sędziów zawodowych lub bez takiego udziału, w równej liczbie przedstawiciele pracodawców i pracowników, wyznaczeni do działania w charakterze arbitrów przez ich odpowiednie organizacje lub mianowani przez te organizacje, albo w których skład wchodziliby przedstawiciele pracodawców i pracowników, powołani z innych instytucji społecznych lub wybrani przez odrębne ciała wyborcze pracodawców i pracowników. II Gdy spory z tytułu odszkodowań za wypadki przy pracy są rozpatrywane przez sądy powszechne, sądy te muszą, na żądanie którejkolwiek z zainteresowanych stron, wysłuchać w charakterze ekspertów przedstawicieli pracowników i pracodawców, w każdej sprawie, gdy spór dotyczy zagadnień o charakterze zawodowym, a szczególnie kwestii stopnia niezdolności do pracy.