ZALECENIE Nr 25 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące traktowania pracowników obcych na równi z krajowymi w zakresie odszkodowań za nieszczęśliwe wypadki przy pracy. Sesja Konferencji: 7 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 19 maja 1925 r. na siódmej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące traktowania pracowników obcych na równi z krajowymi w zakresie odszkodowania za nieszczęśliwe wypadki przy pracy, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia piątego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego piątego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące równego traktowania w zakresie odszkodowania (wypadki przy pracy), z 1925 r., w celu przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy do rozważenia nadania mu mocy w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy: I W celu ułatwienia stosowania Konwencji dotyczącej traktowania pracowników obcych na równi z krajowymi w zakresie odszkodowania za nieszczęśliwe wypadki przy pracy, Konferencja zaleca, aby: a) gdy osoba, której należy się odszkodowanie według ustawodawstwa jednego Członka, mieszka na terytorium innego Członka, zostały podjęte niezbędne środki dla ułatwienia wypłaty odszkodowania i zapewnienia przestrzegania warunków regulujących te płatności, określonych przez wspomniane ustawodawstwo; b) w przypadku sporu dotyczącego niepłacenia, zaniechania płacenia lub redukcji wysokości odszkodowania należnego osobie, która nie mieszka na terytorium Członka, na którym powstało jej roszczenie o odszkodowanie, zostały przyznane ułatwienia dla rozpoczęcia postępowania przed właściwymi sądami tego kraju, bez wymogu obecności zainteresowanej osoby; c) wszelkie korzyści z tytułu zwolnień od opłat celnych i podatkowych, bezpłatnego wydawania oficjalnych dokumentów lub inne przywileje przyznane przez ustawodawstwo każdego Członka w zakresie odszkodowań w razie wypadków przy pracy, były rozszerzone na tych samych warunkach na obywateli innych Członków, którzy ratyfikowali wyżej wymienioną Konwencję. II Konferencja zaleca, aby w każdym kraju, w którym nie istnieje system odszkodowania w razie wypadku przy pracy poprzez ubezpieczenie lub w inny sposób, rząd, do czasu utworzenia instytucji takiego systemu, przyznał ułatwienia pracownikom obcym, umożliwiające im korzystanie z ustawodawstwa w zakresie odszkodowania w ich własnych krajach.