ZALECENIE Nr 28
Sesja Konferencji: 9
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące ogólnych zasad inspekcji warunków pracy marynarzy .Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 7 czerwca 1926 r. na dziewiątej sesji,
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ogólnych zasad inspekcji warunków pracy marynarzy, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia,
przyjmuje dnia dwudziestego drugiego czerwca tysiąc dziewięćset dwudziestego szóstego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące inspekcji pracy (marynarze), z 1926 r., w celu przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy do rozważenia nadania mu mocy w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy:
Zważywszy, że wśród metod i zasad szczególnej i pilnej wagi dla fizycznego, moralnego i intelektualnego dobrobytu pracowników Konstytucja Międzynarodowej Organizacji Pracy nakłada na Międzynarodową Organizację Pracy obowiązek poświęcania szczególnej uwagi inspekcji warunków pracy w celu zapewnienia wdrożenia ustawodawstwa dotyczącego ochrony pracowników;
zważywszy, że Międzynarodowa Konferencja Pracy na piątej sesji (październik 1923 r.) przyjęła Zalecenie dotyczące ogólnych zasad organizacji systemów inspekcji w celu zapewnienia przestrzegania ustawodawstwa dotyczącego ochrony pracowników;
zważywszy, że Zalecenie to oparte jest zasadniczo na doświadczeniu uzyskanym przy inspekcji przedsiębiorstw przemysłowych i byłoby szczególnie trudno stosować je lub nawet dostosować do pracy marynarzy, której charakter i warunki są zasadniczo różne od charakteru i warunków pracy w fabryce;
zważywszy, że inspekcja warunków, w których pracują marynarze, będzie coraz ważniejsza proporcjonalnie do rozwoju ustawodawstwa dotyczącego ochrony marynarzy w różnych krajach i w miarę przyjmowania przez Konferencję dalszych konwencji dotyczących warunków pracy marynarzy;
zważywszy, że z powyższych powodów pożądane jest, by w celu udostępnienia Członkom nabytego już doświadczenia, aby pomóc im w tworzeniu lub reorganizacji swych systemów inspekcji warunków, w których pracują marynarze, wskazać ogólne zasady, które w praktyce okazują się najlepsze dla' zapewnienia przestrzegania środków ochrony marynarzy;
Konferencja Ogólna zaleca, aby każdy Członek Organizacji rozważył następujące zasady:
I. ZAKRES INSPEKCJI1. Podstawowym obowiązkiem władzy lub władz odpowiedzialnych w każdym kraju za inspekcję warunków, w których pracują marynarze, powinno być zapewnienie przestrzegania całego ustawodawstwa dotyczącego tych warunków i ochrona marynarzy w wykonywaniu ich zawodu.
2. Należy powierzyć władzom inspekcji, jeśli to jest pożądane i możliwe, ze względu na doświadczenie nabywane przez nie przy wykonywaniu ich zasadniczych obowiązków, inne dodatkowe obowiązki natury społecznej, które mogą zmieniać się w zależności od koncepcji, zwyczajów lub tradycji panujących w różnych krajach; obowiązki takie mogą być nakładane na nie oprócz ich zasadniczych obowiązków, pod warunkiem że:
a) w żaden sposób nie szkodzą realizowaniu głównych obowiązków inspektorów;
b) w żaden sposób nie szkodzą one władzy i bezstronności, które są konieczne dla inspektorów w ich stosunkach z armatorami i marynarzami.
II. ORGANIZACJA INSPEKCJIKonferencja zaleca:
3. Jeśli jest to zgodne z praktyką administracyjną oraz w celu zapewnienia maksymalnego, możliwego ujednolicenia wdrażania ustawodawstwa dotyczącego warunków, w których pracują marynarze, różne służby lub organa odpowiedzialne za nadzór nad wdrażaniem takiego ustawodawstwa powinny być scentralizowane pod jedną władzą.
4. Jeśli istniejąca praktyka administracyjna nie pozwala na taką centralizację nadzoru, różne służby lub władze, których funkcje są całkowicie lub częściowo związane z ochroną marynarzy, powinny móc korzystać wzajemnie ze swych doświadczeń i dostosowywać swe metody pracy do takich wspólnych zasad, jakie mogą być uważane za najskuteczniejsze.
5. W tym celu należy utworzyć ścisłą łączność i nawiązać stałą współpracę między tymi różnymi służbami lub władzami, jeśli jest to zgodne z praktyką administracyjną i przy pomocy środków uważanych za najodpowiedniejsze w każdym kraju (wymiana sprawozdań i informacji, okresowe konferencje itd.); oraz
6. Różne służby lub władze odpowiedzialne za nadzór nad warunkami, w których pracuj ą marynarze, powinny kontaktować się z władzami odpowiedzialnymi za inspekcję fabryk w sprawach wzajemnie interesujących.
III. SPRAWOZDANIA WŁADZ INSPEKCJIKonferencja zaleca:
7. Ogólne sprawozdanie roczne z nadzoru nad warunkami, w których pracują marynarze, powinno być publikowane przez władzę centralną lub we współpracy różnych władz odpowiedzialnych za prowadzenie takiego nadzoru.
8. Takie sprawozdanie roczne powinno zawierać wykaz ustawodawstwa krajowego, mającego wpływ na warunki pracy marynarzy i na ich nadzór wraz ze wszelkimi zmianami, które weszły w życie w ciągu roku.
9. Sprawozdanie to powinno również zawierać tabele statystyczne z niezbędnymi komentarzami, dotyczące organizacji i działania inspekcji z podaniem informacji, jeśli jest to możliwe i zgodne z krajową praktyką administracyjną, w następujących punktach:
a) liczba statków objętych różnymi formami inspekcji, przy czym statki te powinny być klasyfikowane w zależności od typu (statki o napędzie mechanicznym i statki żaglowe), a każda kategoria powinna być podzielona w zależności od przeznaczenia statków;
b) liczba marynarzy aktualnie zatrudnionych na pokładzie statków każdej klasy;
c) liczba statków odwiedzonych przez inspektorów, z podaniem liczebności załóg;
d) liczba i charakter naruszeń prawa lub przepisów stwierdzonych przez inspektorów oraz liczba i rodzaj nałożonych kar;
e) liczba, charakter i przyczyny wypadków, którym ulegli marynarze podczas pracy;
f) środki zastosowane dla wprowadzenia w życie przepisów międzynarodowych konwencji pracy, które dotyczą warunków pracy marynarzy oraz stopień zgodności z takimi przepisami, albo w postaci rocznego raportu przekazywanego do Międzynarodowego Biura Pracy zgodnie z art. 22 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, albo w innej odpowiedniej formie.
IV. PRAWA, UPRAWNIENIA I OBOWIĄZKI INSPEKTORÓWa) PRAWA INSPEKCJI
Konferencja zaleca:
10. Władze inspekcji po wykazaniu swej tożsamości powinny być upoważnione przez ustawodawstwo krajowe:
a) do wizytowania bez uprzedniego zawiadomienia każdego statku pływającego pod flagą danego kraju w dzień lub w nocy na własnych lub obcych wodach terytorialnych, a w wyjątkowych przypadkach określonych przez ustawodawstwo krajowe lub z upoważnienia władz morskich również na pełnym morzu, jednakże pod warunkiem, że czas i sposób przeprowadzenia takich wizytacji powinny być w praktyce ustalone tak, by w miarę możliwości uniknąć poważnych zakłóceń w pracy statku;
b) do zadawania bez świadków pytań załodze i wszelkim innym osobom, których świadectwo może być uważane za pożądane, do przeprowadzania śledztwa, które może być uważane za konieczne oraz do żądania przedstawienia wszelkich dokumentów statku, które zgodnie z ustawodawstwem muszą być przechowywane, jeżeli takie dokumenty dotyczą spraw objętych inspekcją.
11. Ustawodawstwo krajowe powinno przewidywać, że inspektorzy będą zobowiązani przysięgą lub innym sposobem zgodnym z administracyjną praktyką lub zwyczajami w każdym kraju, do nieujawniania tajemnic handlowych, które mogą poznać w trakcie pełnienia swych obowiązków, pod groźbą kary sądowej lub odpowiedniej kary dyscyplinarnej.
b) UPRAWNIENIA OBOWIĄZKOWEKonferencja zaleca:
12. Władze inspekcji powinny być upoważnione, w poważnych przypadkach, kiedy zagrożone jest zdrowie lub bezpieczeństwo załogi, do zakazania poprzez właściwe upoważnienie władz morskich wyjścia statku z portu, aż do podjęcia niezbędnych środków na pokładzie dla zapewnienia zgodności z prawem, z możliwością odwołania do wyższej władzy administracynej lub do właściwego sądu, zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w różnych krajach.
13. Zakaz wyjścia statku z portu powinien być traktowany jako środek wyjątkowy, który powinien być stosowany tylko jako ostatnia możliwość, kiedy inne środki prawne będące do dyspozycji władzy inspekcji dla zapewnienia przestrzegania prawa zostały użyte bez skutku.
14. Władze inspekcji powinny być upoważnione w szczególnych przypadkach do wydawania zarządzeń dla zapewnienia przestrzegania ustawodawstwa regulującego warunki, w których pracują marynarze, z możliwością odwołania do wyższej władzy administracyjnej lub do właściwego sądu, zgodnie z ustawodawstwem w każdym kraju.
15. Władza centralna powinna być upoważniona w szczególnych przypadkach do zezwalania na wyjątki od określonych wymagań ustawodawstwa regulującego warunki, w których pracują marynarze, jeżeli władza upewni się, że wymagania takie zostały zasadniczo spełnione lub że zgodność z tymi wymaganiami nie jest niezbędna w danych okolicznościach oraz że podjęte działanie lub zastosowane środki, jeśli chodzi o przedmiot wymagania, są tak samo skuteczne lub skuteczniejsze niż rzeczywiste spełnienie wymagania.
c) PRAWO WZYWANIA INSPEKCJIKonferencja zaleca:
16. Ustawodawstwo krajowe powinno przewidywać, że kapitan statku jest upoważniony do wzywania inspekcji we wszystkich przypadkach, kiedy uważa to za konieczne.
17. Ustawodawstwo krajowe powinno przewidywać, że członkowie załogi statku są również upoważnieni, w takich warunkach, jak to może być przewidziane, do wzywania inspekcji we wszystkich sprawach związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem statku lub przepisami mającymi wpływ na warunki pracy marynarzy.
d) WSPÓŁPRACA ARMATORÓW I MARYNARZY Z WŁADZAMI INSPEKCJIKonferencja zaleca:
18. Jeżeli jest to zgodne z praktyką administracyjną w każdym kraju i takimi metodami, jakie mogą być uważane za najbardziej odpowiednie, armatorzy i marynarze powinni być zachęcani do współpracy w nadzorowaniu przestrzegania ustawodawstwa dotyczącego warunków pracy marynarzy. W szczególności Konferencja zwraca uwagę różnych krajów na następujące metody współpracy:
a) istotne jest, że powinny być zapewnione wszelkie środki, aby marynarze dobrowolnie zgłaszali władzom inspekcji albo bezpośrednio, albo poprzez swych właściwie upoważnionych przedstawicieli, wszelkie naruszenia prawa na pokładzie statku, na którym są zatrudnieni, że władze inspekcji powinny w miarę możliwości natychmiast wszczynać śledztwo w sprawie każdej takiej skargi, że skargi te powinny być traktowane przez władzę inspekcji jako absolutnie poufne;
b) w celu zapewnienia pełnego współdziałania armatorów i marynarzy oraz ich odpowiednich organizacji z władzami inspekcji, jak również w celu poprawy warunków mających wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo marynarzy, pożądane jest, by władze inspekcji od czasu do czasu konsultowały się z przedstawicielami armatorów i organizacji marynarzy w sprawie najlepszych środków osiągania tych celów. Pożądane jest również utworzenie mieszanych komitetów armatorów i marynarzy, które powinny mieć możliwość współdziałania z różnymi służbami odpowiedzialnymi za nadzór nad przestrzeganiem ustawodawstwa regulującego warunki pracy marynarzy.
e) GWARANCJEKonferencja zaleca:
19. Tylko takie osoby powinny być mianowane inspektorami, które zapewniają pełną poufność zarówno wobec marynarzy jak i armatorów, przy czym od osób tych powinno być wymagane posiadanie:
a) cech niezbędnych do zapewnienia bezwzględnej bezstronności w pełnieniu swych obowiązków;
b) kwalifikacji technicznych niezbędnych do pełnienia swych obowiązków; pożądane jest, by w skład służby inspekcji wchodzili ludzie, którzy służyli na morzu, których mianowanie czy to na stałe, czy tymczasowo powinno być zgodne z uznaniem władz administracyjnych.
20. Kiedy jest to potrzebne, inspektorom powinni pomagać w ich obowiązkach kompetentni eksperci, którzy zapewniają pełną poufność wobec armatorów i marynarzy.
21. Inspektorzy powinni być uznawani za urzędników państwowych, których status czyni ich niezależnymi od zmian rządu.
22. Nie wolno im mieć żadnego finansowego zainteresowania w przedsiębiorstwach podlegających inspekcji.
f) INNE OBOWIĄZKIKonferencja zaleca:
23. Zważywszy, że ze względu na charakter swych obowiązków inspektorzy mają szczególne możliwości obserwowania praktycznych wyników działania ustawodawstwa dotyczącego warunków pracy marynarzy, powinno się ich powoływać, jeżeli to jest zgodne z metodami administracyjnymi w każdym kraju, do pomocy w doskonaleniu ustawodawstwa dotyczącego ochrony marynarzy i do udzielania możliwie najskuteczniejszej pomocy w popieraniu zapobiegania wypadkom.
24. Jeżeli jest zgodne z praktyką administracyjną w każdym kraju, inspektorzy powinni być powoływani do uczestniczenia w śledztwach dotyczących rozbić statków i wypadków na pokładzie oraz powinni być upoważnieni, tam gdzie jest to niezbędne, do przedstawiania sprawozdań o wynikach takich śledztw.
25. Jeżeli jest to zgodne z metodami administracyjnymi w każdym kraju, inspektorzy powinni być powoływani do współpracy w dostarczaniu informacji przygotowawczych przy opracowaniu projektów ustawodawstwa dotyczącego ochrony marynarzy.