ZALECENIE Nr 35 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące przymusu pośredniego pracy. Sesja Konferencji:14 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 10 czerwca 1930 r. na czternastej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące pośredniego przymusu pracy, która to sprawa stanowi pierwszy punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia dwudziestego ósmego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące przymusu pośredniego pracy, z 1930 r., do przedłożenia Członkom Międzynarodowej Organizacji Pracy w celu rozważenia nadania mu mocy obowiązującej w drodze ustawodawstwa krajowego lub w inny sposób, zgodnie z postanowieniami Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy: przyjąwszy Konwencję dotyczącą pracy przymusowej lub obowiązkowej, pragnąc uzupełnić tę Konwencję stwierdzeniem zasad, które wydają się być najbardziej odpowiednie do kierowania polityką Członków w ich wysiłkach na rzecz unikania wszelkiego pośredniego przymusu pracy, który nakładałby zbyt duży ciężar na ludność terytoriów, do których może mieć zastosowanie ta Konwencja, Konferencja zaleca, aby każdy Członek wziął pod uwagę następujące zasady: I Zasoby dostępnej siły roboczej, zdolność ludności do pracy i zgubne skutki, jakie zbyt nagła zmiana zwyczajów życia i pracy może mieć na socjalne warunki ludności, są czynnikami, które powinny być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w sprawach związanych z ekonomicznym rozwojem terytoriów słabo rozwiniętych, a w szczególności przy podejmowaniu decyzji w sprawie: a) zwiększania liczby i wielkości przedsiębiorstw przemysłowych, górniczych i rolniczych na tych terytoriach; b) osiedlania ludności nietubylczej, jeśli ma ono miejsce, powinno być dozwolone; c) przyznawania koncesji leśnych lub innych mających lub nie charakter monopolu. II Pragnienie unikania pośrednich skutków sztucznie zwiększającej się presji ekonomicznej na ludność w kierunku poszukiwania pracy zarobkowej, a zwłaszcza takich środków, jak: a) nakładanie na ludność takich podatków, które w rezultacie zmuszałyby ją do szukania pracy zarobkowej w przedsiębiorstwach prywatnych; b) nakładanie takich ograniczeń na posiadanie, zajmowanie lub użytkowanie ziemi, które w rezultacie sprawiałyby trudności osiągnięcia środków utrzymania w drodze niezależnego uprawiania ziemi; c) rozszerzanie nadużywania ogólnie przyjętego pojęcia „włóczęgostwo"; d) przyjęcie ustawodawstwa, które powodowałoby umieszczenie pracowników u pracodawcy w sytuacji korzystniejszej w stosunku do innych pracowników. III Pragnienie unikania wszelkich ograniczeń w zakresie dobrowolnego przepływu siły roboczej z jednej formy zatrudnienia do innej lub z jednego rejonu do innego, które mogłyby mieć pośredni skutek zmuszania pracowników do podjęcia zatrudnienia w szczególnych przemysłach lub rejonach, z wyjątkiem, gdy takie ograniczenia są uznawane za niezbędne w interesie ludności lub zainteresowanych pracowników.