ZALECENIE Nr 44
Sesja Konferencji:18
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące ubezpieczenia na wypadek bezrobocia oraz różnych form pomocy bezrobotnym.Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1934 r. na osiemnastej sesji,
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące ubezpieczenia od bezrobocia oraz różnych form pomocy bezrobotnym, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia,
przyjmuje dnia dwudziestego trzeciego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego czwartego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące bezrobocia, z 1934 r.
Konferencja, przyjąwszy Konwencję zapewniającą odszkodowanie lub zasiłki bezrobotnym nie z własnej winy,
zważywszy, że Konwencja ta ustala minimalne warunki, jakim powinien odpowiadać każdy system ubezpieczeń i pomocy w przypadku bezrobocia;
zważywszy, że pożądane jest określenie kilku ogólnych zasad, które wynikają z doświadczenia jako najodpowiedniejsze w przyczynianiu się do zadowalającej organizacji ubezpieczeń i pomocy w przypadku bezrobocia,
zaleca każdemu Członkowi rozważenie następujących zasad i reguł:
1. W krajach, gdzie nie istnieje obligatoryjny system ubezpieczeń przeciwko bezrobociu, powinny zostać podjęte środki zmierzające do jak najszybszego wprowadzenia takiego systemu.
2. W krajach, gdzie działają obligatoryjne lub fakultatywne systemy ubezpieczeń przeciwko bezrobociu, powinien zostać ustanowiony komplementarny system pomocy, aby objąć nim osoby, które wyczerpały prawo do odszkodowań i, w niektórych przypadkach, te, które nie nabyły jeszcze prawa do ich pobierania; system ten powinien być oparty na innej podstawie niż zwykłe środki mające na celu pomoc ubogim.
3. Każdy system zakładający wypłacanie bezrobotnym odszkodowań lub zasiłków powinien obejmować nie tylko osoby całkowicie bezrobotne, ale także osoby częściowo bezrobotne.
4. a) Systemy ubezpieczeń lub pomocy w przypadku bezrobocia powinny być zastosowywane tak szybko, jak jest to możliwe do każdej osoby zatrudnionej na mocy umowy o pracę, jak również do każdej osoby zatrudnionej na mocy umowy o pracę w celu przyuczenia do zawodu, przewidującej wynagrodzenie pieniężne. W przypadku, gdyby wyjątki od tej reguły wydawały się nieodzowne, powinny zostać ograniczone do niezbędnego minimum.
b) Korzystający z tych systemów powinni zostać objęci albo przez ubezpieczenia, albo przez pomoc aż osiągną wiek, w którym będą mieli prawo do emerytury.
c) W przypadku, gdyby pojawiły się trudności z zastosowaniem do pewnej szczególnej kategorii pracowników ogólnych reguł dotyczących ubezpieczenia od bezrobocia, powinny zostać podjęte specjalne działania, aby umożliwić ubezpieczenie tej kategorii. Celem tych specjalnych działań powinno być zwłaszcza określenie z wystarczającą pewnością, czy chodzi o rzeczywiste bezrobocie i dostosowanie odszkodowań do normalnych zarobków zainteresowanych pracowników.
d) W granicach możliwości, a szczególnie wówczas, gdy mogą być zastosowane zadowalające środki kontroli, powinny zostać przyjęte specjalne przepisy, aby pomóc w przypadku bezrobocia osobom mającym stosunkowo mało środków, które pracują na własny rachunek.5. Kiedy uważa się za stosowne ustalenie maksymalnej sumy wynagrodzenia jako warunku obowiązku ubezpieczeniowego, powinni wówczas być wyłączeni jedynie pracownicy, którzy otrzymują wynagrodzenie tak wysokie, iż sami zabezpieczają się przed ryzykiem bezrobocia, ponieważ celem ostatecznym jest objęcie ubezpieczeniem wszystkich pracowników fizycznych i umysłowych bez względu na ich wynagrodzenie.
6. Okres stażu przewidziany w Konwencji nie powinien przekraczać 26 tygodni zatrudnienia w zawodzie objętym obowiązującym systemem lub opłacenia 26 składek tygodniowych albo ich ekwiwalentu w okresie dwunastu miesięcy, poprzedzającym roszczenie o odszkodowanie, lub też 52 tygodni zatrudnienia albo 52 składek tygodniowych lub ich ekwiwalentu w okresie dwudziestu czterech miesięcy, poprzedzającym roszczenie o odszkodowanie.
7. Okres, podczas którego ustawodawstwo krajowe przewiduje wypłacanie odszkodowań, powinien być tak długi, jak tylko pozwala na to zdolność płatnicza systemu; powinny też zostać podjęte wysiłki, aby wypłacać zasiłki tak długo, jak długo są potrzebne osobom o nie występującym.
8. Okres oczekiwania, jaki pozwala ustanowić Konwencja, nie powinien przekraczać ośmiu dni za każdy okres bezrobocia, z zastrzeżeniem postanowień dotyczących częściowo bezrobotnych, o których mowa w artykułach 3 i 7 Konwencji i w ust. 3 niniejszego Zalecenia.
9. Kiedy chodzi o określenie, czy praca zaoferowana bezrobotnemu w innym zawodzie niż ten, który poprzednio wykonywał, jest „pracą odpowiednią" i że odmowa przyjęcia jej może pociągnąć za sobą wykluczenie bezrobotnego z systemu zasiłkowego, dozwolone przez Konwencję, powinno się uwzględniać staż pracy zainteresowanego w poprzednim zawodzie, szansę znalezienia ponownego zatrudnienia w tym zawodzie, jego szkolenie zawodowe, przydatność do pracy.
10. Wykluczenie z prawa do odszkodowań lub zasiłków w przypadku utraty miejsca pracy na skutek przerwania pracy z powodu/sporu zawodowego powinno być stosowane wyłącznie do tych osób występujących o zasiłek, które są bezpośrednio zaangażowane w tym sporze, i wykluczenie to powinno w każdym razie ustać, kiedy przerwanie pracy zostaje zakończone.
11. a) Obowiązek uczęszczania na kurs szkolenia zawodowego lub inny, od którego Konwencja pozwala uzależnić wypłacanie odszkodowań lub zasiłków, powinien być narzucony tylko w przypadku, gdy wyniknie z tego korzyść dla bezrobotnego, bądź fizyczna, bądź moralna, lub dla jego umiejętności zawodowych lub ogólnych.
b) Kiedy bezrobotnemu narzucony zostaje obowiązek przyjęcia zatrudnienia przy robotach publicznych, powinno się uwzględniać wiek, stan zdrowia i poprzednio wykonywany zawód zainteresowanego, jak również jego zdolność do danej pracy.
c) Za roboty publiczne powinny być uważane jedynie prace o charakterze wyjątkowym i tymczasowym, organizowane przez władze państwowe, posługujące się funduszami przeznaczonymi specjalnie na pomoc dla bezrobotnych.12. Część sum przydzielonych na pomoc dla bezrobotnych powinna móc być przeznaczona na ułatwienie ponownego zatrudniania bezrobotnych, na przykład dzięki szkoleniu zawodowemu lub innemu albo opłacaniu kosztów transportu bezrobotnym, którzy znaleźli zatrudnienie w innym regionie niż ich region zamieszkania.
13. Sytuacja finansowa kas ubezpieczeń powinna być okresowo badana przez właściwe władze, aby zapewnić w miarę możliwości ich wypłacalność oraz równowagę ich wydatków i wpływów własnych. Organizacja finansowa systemu powinna być, w miarę możliwości, pomyślana w ten sposób, aby system ten był w stanie stawić czoła przejściowym modyfikacjom rozmiarów zatrudnienia, tak by nie pociągało to za sobą zmiany w ogólnych warunkach stosowania systemu.
14. Powinien być stworzony fundusz nadzwyczajny dla zapewnienia w okresach szczególnie nasilonego bezrobocia wypłaty zasiłków przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe.
15. Powinny zostać podjęte środki, aby przedstawiacie osób płacących składki uczestniczyli w zarządzaniu systemami ubezpieczeń.
16. Równość traktowania powinna być stosowana, w danym przypadku, nie tylko do obywateli Członków związanych Konwencją, ale także do tych Członków lub państw, które nie ratyfikowały Konwencji, ale stosują skutecznie jej postanowienia.
17. Państwa powinny uregulować, na drodze umów bilateralnych zawieranych z Państwami sąsiednimi, warunki, na jakich powinny być wypłacane odszkodowania lub zasiłki bezrobotnym z region ów przygranicznych, których miejsce zamieszkania znajduje się w jednym kraju, a miejsce pracy w innym.