ZALECENIE Nr 48 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące opieki nad marynarzami w portach. Sesja Konferencji:21 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 6 października 1936 r. na dwudziestej pierwszej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące popierania opieki społecznej nad marynarzami w portach, która to sprawa stanowi trzeci punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia dwudziestego czwartego października tysiąc dziewięćset trzydziestego szóstego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące opieki nad marynarzami w portach, z 1936 r.: Zważywszy, że ze względu na charakter swojego zawodu marynarze są często pozbawieni przez długi czas korzyści życia rodzinnego i mogą być narażeni w portach, zwłaszcza w obcych krajach, na szczególne niebezpieczeństwa i trudności, i ponieważ nie zawsze możliwe jest dla nich korzystanie z urządzeń dla organizowania czasu wolnego, popierania opieki społecznej i ochrony zdrowia ogółu pracowników; zważywszy, że niektóre rządy i różne stowarzyszenia prywatne podjęły z powodzeniem różne środki specjalnej pomocy i ochrony marynarzy w portach i ponieważ taka ochrona powinna być rozciągnięta na możliwie dużą liczbę marynarzy; oraz: zważywszy, że ważne jest, niezależnie od różnic, które mogą istnieć w krajowych i lokalnych potrzebach i zwyczajach, by rozwijać i koordynować na szczeblu krajowym i międzynarodowym zasadnicze formy działania w sposób nie wprowadzający żadnych różnic rasowych między marynarzami; Konferencja zaleca, aby każdy Członek Międzynarodowej Organizacji Pracy rozważył następujące zasady i metody popierania opieki społecznej zarówno nad własnymi, jak i zagranicznymi marynarzami w portach. CZĘŚĆ I OGÓLNA ORGANIZACJA l. Pożądane jest utworzenie w każdym ważnym porcie urzędowego lub urzędowo uznanego organu, w skład którego mogliby wchodzić przedstawiciele armatorów, marynarzy, władz krajowych i lokalnych oraz głównych zainteresowanych stowarzyszeń, w celu: a) zbierania, w miarę możliwości wspólnie z różnymi władzami lub zainteresowanymi organizacjami, włączając władze konsularne krajów morskich, wszelkich użytecznych informacji i propozycji dotyczących warunków dla marynarzy w porcie; b) doradzania właściwym wydziałom, władzom i stowarzyszeniom w zakresie przyjmowania, dostosowywania i koordynowania środków na rzecz poprawy takich warunków; oraz c) współpracy, jeśli to niezbędne, z innymi właściwymi organami w przeprowadzaniu takich przedsięwzięć. 2. Pożądane jest, w celu umożliwienia informowania przez Międzynarodowe Biuro Pracy rządów krajów morskich i pomagania im w koordynowaniu ich działania, żeby każdy z tych rządów kontaktował się z Biurem i dostarczał mu co trzy lata wszelkie użyteczne informacje o doświadczeniach nabytych w popieraniu opieki społecznej nad marynarzami w portach i o postępie osiągniętym w tej dziedzinie. CZĘŚĆ II PRZEPISY 3. Powinno istnieć ustawodawstwo dla ochrony marynarzy, przy pomocy środków obejmujących poniżej wymienione, przed niebezpieczeństwami, na które są oni narażeni w pewnych zakładach lub w dokach jako takich: a) regulacja sprzedaży napojów alkoholowych; b) zakaz zatrudniania w miejscach publicznych młodych ludzi dowolnej płci poniżej określonego wieku; c) stosowanie postanowień umów międzynarodowych ograniczających sprzedaż i używanie narkotyków wobec wszystkich marynarzy bez różnicy narodowości; d) zakaz wchodzenia do doków i ogólnie na teren portu osób niepożądanych; e) ogrodzenie terenu doków i zabezpieczenie krawędzi nabrzeży i innych niebezpiecznych części doków stałymi lub ruchomymi barierami, jeżeli można to praktycznie zrealizować; f) stosowanie wystarczającego oświetlenia i, tam gdzie to konieczne, słupków sygnalizacyjnych dla nabrzeży i podejść. 4. Aby zapewnić dokładne realizowanie wskazanych wyżej środków i zwiększyć ich skuteczność, powinny być przewidziane środki nadzoru, obejmujące: a) nadzór nad zakładami, w których sprzedawane są napoje alkoholowe i, jeżeli jest to konieczne i możliwe do praktycznej realizacji, nad hotelami, kawiarniami, pensjonatami i innymi podobnymi zakładami na terenie portu; b) nadzór, który może być prowadzony łącznie przez kapitanów statków i przez władze publiczne, nad osobami odwiedzającymi statki, łącznie z przewoźnikami kursującymi między statkami a brzegiem, aby zapobiegać dostarczaniu napojów alkoholowych lub narkotyków na pokład statku lub realizacji innych niedozwolonych celów; c) utrzymywanie na terenie portu odpowiednich sił policyjnych, specjalnie wyszkolonych i wyposażonych, które powinny kontaktować się z innymi organami nadzorującymi. 5. Dla lepszej ochrony marynarzy zagranicznych należy podjąć środki ułatwiające: a) ich kontaktowanie się ze swymi konsulami; oraz b) skuteczne współdziałanie między konsulami a władzami lokalnymi lub krajowymi. CZĘŚĆ III ZDROWIE 6. Należy energicznie zwalczać prostytucję i stręczycielstwo, bezpośrednie lub pośrednie, w pobliżu przystani i w dzielnicach uczęszczanych przez marynarzy. 7. Należy zastosować wszelkie odpowiednie środki, by poinformować marynarzy wchodzących do portu, niezależnie od ich narodowości: a) o niebezpieczeństwach i środkach zapobiegania chorobom, na które są oni narażeni, w szczególności gruźlicy oraz chorobom tropikalnym i chorobom wenerycznym; b) o konieczności poddawania się osób chorych leczeniu i o środkach dostępnych dla takiego leczenia; oraz c) o niebezpieczeństwach wynikających z używania narkotyków. 8. Leczenie marynarzy chorych powinno być ułatwiane za pomocą odpowiednich środków obejmujących: a) możliwie jak najszersze udostępnienie, zwłaszcza na terenie portu, swobodnego i ciągłego leczenia chorób wenerycznych, jak przewiduje to na przykład Umowa dotycząca środków zapewnianych marynarzom statków handlowych do leczenia chorób wenerycznych, podpisana w Brukseli dnia l grudnia 1924 r.; b) dostęp marynarzy do klinik i szpitali w portach bez trudności i niezależnie od narodowości lub religii; c) możliwie jak najszersze stosowanie wobec zagranicznych marynarzy przepisów dotyczących ochrony obywateli przed gruźlicą; d) stosowanie w miarę możliwości środków przeznaczonych do zapewnienia, kiedy to konieczne, kontynuacji leczenia w celu uzupełnienia środków medycznych dostępnych dla marynarzy. CZĘŚĆ IV ZAKWATEROWANIE I REKREACJA 9. Przynajmniej w większych portach należy przewidzieć środki materialnej i ogólnej pomocy dla marynarzy przebywających w porcie, przy czym środki takie powinny w szczególności obejmować: a) prowadzenie hoteli dla marynarzy o zadowalającym charakterze, które by zapewniały odpowiednie wyżywienie i zakwaterowanie po rozsądnych cenach; b) prowadzenie zakładów, które mogłyby istnieć niezależnie od hoteli marynarskich, ale powinny w miarę możliwości kontaktować się z nimi, z salami zebrań i rekreacji (kantyny, sale gier, biblioteki itd.); c) organizowanie, gdzie to możliwe we współdziałaniu z okrętowymi klubami sportowymi, zdrowych zajęć rekreacyjnych, takich jak uprawianie sportu, wycieczki itd.; d) popieranie wszelkimi możliwymi środkami życia rodzinnego marynarzy. CZĘŚĆ V OSZCZĘDNOŚCI I PRZESYŁANIE ZAROBKÓW 10. Aby pomóc marynarzom w oszczędzaniu i przekazywaniu ich oszczędności rodzinom: a) należy wprowadzić prosty, szybki i bezpieczny system, działający przy pomocy konsulów, kapitanów, agentów armatorów lub pewnych instytucji prywatnych, by umożliwić marynarzom, zwłaszcza tym, którzy znajdują się w obcym kraju, deponowanie lub przesyłanie całości lub części swych zarobków; b) należy utworzyć lub bardziej upowszechnić system umożliwiający marynarzom w czasie ich kontraktu lub podczas rejsu przeznaczanie, jeżeli chcą tego, część swych zarobków dla przesyłania w regularnych odstępach czasu ich rodzinom. CZĘŚĆ VI INFORMOWANIE MARYNARZY 11. Ze względu na fakt, że powodzenie większości środków zalecanych powyżej musi zależeć w znacznym stopniu od odpowiedniej reklamy wśród marynarzy, reklama taka powinna być zorganizowana i prowadzona przez władze publiczne, organa, o których mowa w Części I niniejszego Zalecenia oraz właściwe stowarzyszenia, wspomagane w miarę możliwości przez oficerów statku oraz lekarza i okrętowe kluby sportowe. 12. Reklama taka mogłaby obejmować: a) rozprowadzanie na brzegu i za zgodą kapitana na pokładzie statku broszur w najodpowiedniejszych językach, zawierających jasne informacje o urządzeniach dostępnych dla marynarzy w porcie, do którego statek zawija lub w następnym porcie, do którego statek przypłynie; b) tworzenie w większych portach biur informacyjnych, albo w biurach zaciągu, albo w innym miejscu, łatwo dostępnych dla marynarzy i obsadzonych osobami zdolnymi do udzielania bezpośrednio takich wyjaśnień lub informacji, jakie mogą być użyteczne; c) wprowadzenie pewnych użytecznych informacji na temat zdrowia fizycznego i ogólnej ochrony marynarzy do książeczek marynarskich, książeczek zwolnienia z zaciągu lub innych dokumentów zwykle posiadanych przez marynarzy, albo do ogłoszeń wywieszanych w widocznym miejscu w pomieszczeniach załogi; d) częste publikowanie artykułów interesujących dl a marynarzy z ogólnego i edukacyjnego punktu widzenia, w czasopismach czytanych przez marynarzy, jak również wykorzystywanie do tego celu filmów; e) rozprowadzanie informacji dotyczących taryf lokalnego transportu i interesujących miejsc oraz lokalnych rozrywek. CZĘŚĆ VII RÓWNOŚĆ TRAKTOWANIA 13. Rządy, władze i organizacje, które mogą mieć konieczność zarządzania funduszami opieki społecznej nad marynarzami, nakłania się szczególnie do tego, by nie zajmowały się jedynie marynarzami określonej narodowości, lecz działały możliwie ogólnie w duchu międzynarodowej solidarności.