Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana w Filadelfii przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 20 kwietnia 1944 r. na dwudziestej szóstej sesji,

postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące usług opieki medycznej, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,

postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia drugiego maja tysiąc dziewięćset czterdziestego czwartego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące opieki medycznej, z 1944 r.:

Zważywszy, że Karta Atlantycka przewiduje Jak najpełniejszą współpracę między wszystkimi narodami w dziedzinie gospodarczej w celu zapewnienia wszystkim lepszych warunków pracy, postępu gospodarczego i zabezpieczenia społecznego";

zważywszy, że Konferencja Międzynarodowej Organizacji Pracy, w rezolucji przyjętej w dniu 5 listopada 1941 r., poparła tę zasadę Karty Atlantyckiej i zapowiedziała pełną współpracę Międzynarodowej Organizacji Pracy przy jej realizacji;

zważywszy, że możliwość korzystania z odpowiedniej opieki medycznej jest zasadniczym elementem ubezpieczeń społecznych;

zważywszy, że Międzynarodowa Organizacja Pracy wspierała rozwój usług opieki medycznej:

przez włączenie przepisów odnoszących się do opieki medycznej do Konwencji dotyczącej odszkodowań za wypadki przy pracy, z 1925 r. oraz do Konwencji dotyczących ubezpieczeń na wypadek choroby (przemysł, itd.) i ubezpieczeń na wypadek choroby (rolnictwo), z 1927 r.;

przez przekazywanie Członkom Organizacji przez Radę Administracyjną wniosków z narad ekspertów odnośnie zdrowia publicznego i ubezpieczeń na wypadek choroby w okresie kryzysu ekonomicznego, ekonomicznej organizacji świadczeń medycznych i farmaceutycznych w ramach ubezpieczeń na wypadek choroby, jak również głównych zasad w działaniach prewencyjnych i leczniczych w zakresie ubezpieczeń, inwalidztwa, starości, śmierci;

przez przyjęcie przez Pierwszą i Drugą Konferencję Pracy Państw Amerykańskich rezolucji tworzących Ogólnoamerykański Kodeks Ubezpieczeń Społecznych, udział delegacji Rady Administracyjnej w Pierwszej Ogólnoamerykańskiej Konferencji na temat zabezpieczenia społecznego, która przyjęła Deklarację w Santiago de Chile oraz zatwierdzenie przez Radę Administracyjną statutu Ogólnoamerykańskiej Konferencji zabezpieczenia społecznego ustanowionej jako stały organ współpracy między władzami i instytucjami, działający w porozumieniu z Międzynarodowym Biurem Pracy, i

przez udział Międzynarodowego Biura Pracy, jako doradcy, w opracowaniu systemów ubezpieczeń społecznych w wielu krajach i za pomocą innych środków; oraz

zważywszy, że niektórzy Członkowie nie podjęli środków leżących w ich kompetencjach dla polepszenia zdrowia ludności przez rozszerzenie możliwości udogodnień medycznych, opracowania programów zdrowia publicznego, rozszerzenie oświaty w zakresie zdrowia oraz polepszenia warunków żywienia i zamieszkania, chociaż mają duże potrzeby w tym względzie i jest w najwyższym stopniu pożądane, aby ci Członkowie możliwie jak najszybciej podjęli wszelkie niezbędne środki do osiągnięcia międzynarodowych norm minimalnych i do rozwoju tych norm; oraz

zważywszy, że już teraz pożądane jest przyjęcie nowych środków dla polepszenia i ujednolicenia usług opieki medycznej, rozszerzenia tych usług na wszystkich pracowników ich rodziny, w tym ludność wiejską i pracowników pracujących na własny rachunek oraz eliminowania niesłusznych anomalii, bez naruszania prawa każdego korzystającego z usług opieki medycznej, który chce zapewnić sobie te usługi na własny koszt drogą prywatną;

zważywszy, że sformułowanie pewnych zasad ogólnych, których powinni przestrzegać Członkowie Organizacji rozwijając swe usługi opieki medycznej, przyczyni się do tego celu,

Konferencja zaleca Członkom Organizacji stosowanie poniższych zasad, tak szybko jak tylko pozwolą na to warunki krajowe, przy rozwijaniu swych usług opieki medycznej w celu realizacji piątej zasady Karty Atlantyckiej i przedstawienia Międzynarodowemu Biuru Pracy, na prośbę Rady Administracyjnej, sprawozdań przedstawiających środki podjęte dla zastosowania tych zasad.

I. ZASADY OGÓLNE

PODSTAWOWA CHARAKTERYSTYKA SŁUŻBY OPIEKI MEDYCZNEJ

1. Służba opieki medycznej powinna zapewnić jednostce opiekę, jakiej mogą jej dostarczyć przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, jak również wszelkie inne usługi świadczone przez instytucje medyczne: a) w celu przywrócenia zdrowia, zapobiegania rozwojowi choroby i łagodzenia cierpień, kiedy zdrowie jednostki jest naruszone (opieka lecznicza), oraz b) w celu ochrony i polepszenia zdrowia (opieka prewencyjna).

2. Rodzaj i zakres świadczonej opieki powinny być określone drogą ustawową.

3. Władze lub organa odpowiedzialne za zarządzanie służbą powinny zagwarantować opiekę medyczną korzystającym z niej, zapewniając usługi przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, jak również organizując usługi opieki medycznej w szpitalach lub innych instytucjach.

4. Koszty usług powinny być pokrywane zbiorowo za pomocą regularnych i okresowych opłat, bądź w formie składek na ubezpieczenia społeczne, bądź za pośrednictwem podatków, lub obydwu tych metod.

5. Opieka medyczna powinna być świadczona albo przez służbę opieki medycznej zależną od ubezpieczeń społecznych, uzupełnianą przez opiekę społeczną w przypadku osób będących w potrzebie, które jeszcze nie korzystają z ubezpieczeń społecznych: albo przez państwową służbę opieki medycznej.

6. Jeśli opieka medyczna jest świadczona przez służbę ubezpieczeń społecznych:
a) każdy ubezpieczony opłacający składki, współmałżonek będący na jego utrzymaniu i dzieci na utrzymaniu oraz wszelkie inne osoby pozostające na jego utrzymaniu określone w ustawodawstwie krajowym, jak również każda inna osoba ubezpieczona na mocy składek płaconych na jej rzecz, powinna mieć prawo do wszelkiej opieki świadczonej przez tę służbę;
b) osoby jeszcze nie ubezpieczone, jeśli nie mogą zapewnić sobie opieki medycznej na własny koszt, powinny ją otrzymać za pośrednictwem opieki społecznej;
c) służba ta powinna być finansowana przez składki ubezpieczonych i ich pracodawców, jak również przez subwencje pochodzące z funduszy państwowych.

7. Jeśli opieka medyczna jest świadczeń a przez państwową służbę opieki medycznej:
a) każdy członek społeczności powinien mieć prawo do wszelkiej opieki świadczonej przez tę służbę;
b) służba ta powinna być finansowana za pomocą funduszu pochodzącego albo z progresywnego opodatkowania pobieranego specjalnie na utrzymanie służby opieki medycznej lub wszelkich służb zdrowia, albo z ogólnych dochodów.

II. ZAKRES STOSOWANIA

ROZCIĄGNIĘCIE USŁUG NA CAŁĄ LUDNOŚĆ

8. Służba opieki medycznej powinna objąć wszystkich członków społeczności, bez względu na to czy mają odpłatne zajęcie, czy nie.

9. Jeśli usługi te są ograniczone do jednej kategorii ludności lub do określonego regionu, lub jeśli system podatkowy obowiązuje już w innych dziedzinach ubezpieczeń społecznych i istnieje możliwość późniejszego rozciągnięcia ubezpieczeń na całość lub większość ludności, byłyby wskazane ubezpieczenia społeczne.

10. Jeśli cała ludność ma być objęta służbą opieki medycznej i jeśli pragnie się połączyć tę służbę z ogólnymi usługami zdrowotnymi, byłaby wskazana służba państwowa.

UDZIELANIE OPIEKI MEDYCZNEJ PRZEZ SŁUŻBĘ ZALEŻNĄ OD UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH

11. Jeśli opieka medyczna jest świadczona przez służbę ubezpieczeń społecznych, wszyscy członkowie społeczności powinni mieć prawo do świadczonej opieki w charakterze ubezpieczonych, lub w oczekiwaniu na włączenie ich do systemu ubezpieczeń powinni mieć prawo do otrzymywania opieki na koszt właściwych władz, jeśli nie mogą zapewnić jej sobie we własnym zakresie.

12. Wszyscy dorośli członkowie społeczności (to znaczy wszystkie osoby z wyjątkiem dzieci, według definicji z ust. 15), których dochód nie wynosi poniżej minimum egzystencji, powinni być zobowiązani do wpłacania składek ubezpieczeniowych; współmałżonek będący na utrzymaniu płacącego składki powinien być ubezpieczony na mocy składki żywiciela rodziny, bez podwyższania z tego tytułu wysokości składki.

13. Inne osoby dorosłe, które udowodnią, że ich dochód jest poniżej minimum egzystencji, w tym nędzarze, powinny mieć prawo do opieki medycznej w charakterze ubezpieczonych, przy czym składka ubezpieczeniowa jest opłacana na ich rzecz przez właściwe władze. Właściwe władze w każdym kraju powinny określić, ile wynosi minimum egzystencji.

14. Jeżeli i jak długo dorośli, którzy nie mogą płacić składki, nie są ubezpieczeni, jak przewidziano w ust. 13, powinni otrzymywać opiekę na koszt właściwych władz.

15. Wszystkie dzieci (to znaczy osoby poniżej szesnastego roku życia lub w starszym wieku, który mógłby zostać określony, lub którym ktoś opłaca ich codzienne utrzymanie, podczas gdy kontynuują naukę ogólną lub naukę zawodu) powinny być ubezpieczone na mocy składek płaconych, w ogóle lub na ich rzecz, przez ubezpieczonych dorosłych, bez wymagania dla nich dodatkowej składki od ich rodziców lub opiekunów.

16. Jak długo dzieci nie są ubezpieczone w systemie przewidzianym w ust. 15, ponieważ taka usługa nie jest jeszcze rozciągnięta na całą ludność, powinny być one ubezpieczone na mocy składki wpłaconej przez ich ojca lub matkę, lub na rzecz tych ostatnich, bez wymagania z tego tytułu dodatkowej składki; dzieci, dla których opieka medyczna nie jest świadczona z tego tytułu, powinny, gdy zajdzie potrzeba, otrzymać ją na koszt właściwych władz.

17. Ktokolwiek jest ubezpieczony w systemie ubezpieczeń społecznych na świadczenia w gotówce, lub pobiera świadczenia w takim systemie, powinien również, jak i osoby pozostające na jego utrzymaniu, określone w ust. 6, być ubezpieczony w systemie usług opieki medycznej.

UDZIELANIE OPIEKI MEDYCZNEJ PRZEZ SŁUŻBĘ PAŃSTWOWĄ

18. Jeśli opieka medyczna jest świadczona przez państwową służbę opieki medycznej, udzielanie opieki nie powinno być uzależnione od żadnego warunku, takiego jak płacenie podatków lub badanie dochodów, a wszyscy członkowie społeczności powinni mieć takie samo prawo do zapewnianej opieki.

III. UDZIELANIE OPIEKI MEDYCZNEJ I KOORDYNACJA Z OGÓLNĄ SŁUŻBĄ ZDROWIA

ZAKRES SŁUŻBY

19. Korzystający z usług powinni móc w każdej chwili otrzymać pełną opiekę prewencyjną i leczniczą, zorganizowaną w sposób racjonalny i w miarę możliwości skoordynowaną z ogólną służbą zdrowia.

STAŁA MOŻLIWOŚĆ OTRZYMANIA PEŁNEJ OPIEKI

20. Wszyscy członkowie społeczności objęci usługami powinni w każdym czasie i miejscu móc korzystać z pełnej opieki prewencyjnej i leczniczej na tych samych warunkach, bez przeszkód lub utrudnień natury administracyjnej, finansowej lub politycznej, lub innych nie mających związku z ich stanem zdrowia.

21. Świadczona opieka powinna obejmować usługi lekarzy medycyny ogólnej j specjalistów dla osób hospitalizowanych lub nie hospitalizowanych (w tym opiekę w domu); usługi dentystyczne; usługi pielęgniarskie w domu lub w szpitalach lub w innej instytucji leczniczej; usługi wykonywane przez dyplomowane położne i inne usługi związane z macierzyństwem, świadczone w domu lub w szpitalu; utrzymanie w szpitalu, ośrodku rekonwalescencji, sanatorium lub innej instytucji leczniczej; w miarę możliwości, wszelkie przybory dentystyczne, farmaceutyczne i inne przybory medyczne lub chirurgiczne, które byłyby niezbędne (w tym aparaty protezowe), oraz usługi świadczone przez wszelkie inne osoby, które zostaną legalnie uznane za należące do zawodów pokrewnych.

22. Wszelkie usługi i przybory powinny być do dyspozycji zainteresowanych, w każdej chwili i bez limitu czasu, tak długo jak są niezbędne, i być zależne tylko od opinii lekarza oraz takich rozsądnych ograniczeń, jakie może narzucić techniczna organizacja usług.

23. Korzystający powinni móc otrzymywać opiekę w ośrodkach lub gabinetach konsultacyjnych, którymi służba dysponuje, w tym miejscu, w którym się znajdują, gdy zajdzie taka potrzeba, bądź w miejscu zamieszkania lub w dowolnym miejscu w regionie, gdzie działa służba, bez względu na fakt, czy należą do określonej instytucji ubezpieczeniowej, czy nie, czy zalegają ze składkami, lub na inne fakty nie mające związku z ich stanem zdrowia.

24. Zarządzanie służbą opieki medycznej powinno być ujednolicone w rozsądnie wyznaczonych regionach sanitarnych, wystarczająco rozległych, aby pozwolić na ustanowienie służby tworzącej jedną, wyrównaną całość, nadzorowaną przez władzę centralną.

25. Jeśli służba opieki medycznej zajmuje się tylko jedną kategorią ludności lub jest obecnie zarządzana przez różne instytucje i władze ubezpieczeniowe, opieka powinna być zapewniona dzięki odwołaniu się, przez wspólne działanie tych instytucji i władz, do usług przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, jak również przez wspólne utworzenie i utrzymanie ośrodków sanitarnych i innych instytucji leczniczych w oczekiwaniu na ujednolicenie usług na poziomie regionalnym i krajowym.

26. Organ zarządzający służbą powinien wydać rozporządzenia w celu zapewnienia korzystającym zamieszkania i opieki w szpitalu lub innej instytucji leczniczej, albo przez zawarcie umowy z instytucjami leczniczymi państwowymi lub prywatnymi działającymi oficjalnie, albo przez stworzenie i utrzymanie własnych instytucji.

RACJONALNA ORGANIZACJA SŁUŻBY OPIEKI MEDYCZNEJ

27. Optymalna opieka medyczna powinna być udostępniona korzystającym z usług dzięki organizacji zapewniającej jak największą ekonomiczność i skuteczność możliwą dzięki oddaniu do dyspozycji umiejętności, personelu, wyposażenia i innych zasobów służby, jak również przez kontakt i ścisłą współpracę między wszystkimi przedstawicielami zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych oraz innych organów współpracujących ze służbą.

28. Nieograniczony udział dużej liczby przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych jest niezbędny, aby osiągnąć sukces krajowej służby opieki medycznej. Liczba lekarzy medycyny ogólnej, specjalistów, dentystów, pielęgniarek i członków innych zawodów współpracujących ze służbą powinna być dostosowana do rozmieszczenia i potrzeb korzystających.

29. Lekarze medycyny ogólnej powinni mieć do dyspozycji wszelkie wyposażenie niezbędne do postawienia diagnozy i podjęcia leczenia, w tym usługi laboratoryjne i radiologiczne; porady i zabiegi specjalistów, usługi pielęgniarskie i położnicze, usługi farmaceutyczne i inne usługi pomocnicze, również możliwość hospitalizacji powinna być w gestii lekarza medycyny ogólnej na użytek jego chorych.

30. Służba powinna dysponować pełnym i nowoczesnym wyposażeniem technicznym dla wszystkich specjalistów, w tym opieki dentystycznej; powinna zapewnić specjalistom wszelkie ułatwienia, aby pracowali w szpitalach i prowadzili badania, i oddać im do dyspozycji wszelkie usługi pomocnicze dla chorych nie hospitalizowanych, takie jak opieka pielęgniarska, za pośrednictwem lekarza medycyny ogólnej.

31. Aby osiągnąć te cele, opieka powinna być w pierwszej kolejności udzielana na drodze współpracy medycznej w różnych ośrodkach współpracujących ze szpitalami.

32. W oczekiwaniu, aż współpraca medyczna w ośrodkach medycznych lub sanitarnych zostanie nawiązana i wypróbowana, byłoby wskazane udzielanie opieki medycznej korzystającym z usług przez przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, pracujących we własnych gabinetach.

33. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje większość ludności, byłoby wskazane, aby ośrodki medyczne lub sanitarne były wybudowane, wyposażone i kierowane przez władzę zarządzającą służbą w regionie sanitarnym, w jednej z form wskazanych w ustępach 34, 35 i 36.

34. Jeśli nie ma wystarczających możliwości otrzymania opieki medycznej lub jeśli istnieje już, w chwili tworzenia służby opieki medycznej, regionalny system szpitali z przychodniami dla medycyny ogólnej i opieki specjalistycznej, byłoby wskazane, aby szpitale zostały ustanowione jako ośrodki świadczące wszelką opiekę szpitalną i pozaszpitalną, lub aby istniejące szpitale zostały przekształcone w takie ośrodki, i aby w obu przypadkach szpitale zostały uzupełnione przez lokalne placówki medycyny ogólnej i usług pomocniczych.

35. Jeśli medycyna ogólna jest wystarczająco rozwinięta poza systemem szpitali, podczas gdy specjaliści są przede wszystkim doradcami medycznymi i pracują dla szpitali, byłoby wskazane ustanowienie ośrodków medycznych lub sanitarnych świadczących opiekę w ramach medycyny ogólnej i usług pomocniczych chorym nie hospitalizowanym, a skupienie w szpitalach opieki specjalistycznej, udzielanej chorym hospitalizowanym lub nie hospitalizowanym.

36. Jeśli medycyna ogólna i specjalizacje są wystarczająco rozwinięte poza systemem szpitali, byłoby wskazane ustanowienie ośrodków medycznych lub sanitarnych świadczących wszelką opiekę chorym nie hospitalizowanym, w tym opiekę lekarzy medycyny ogólnej i specjalistów, i wszelkich służb pomocniczych, z odesłaniem do szpitala przypadków, które wymagają leczenia szpitalnego.

37. Jeśli służba opieki medycznej nie obejmuje większości ludności, ale dociera do znacznej liczby osób, oraz jeśli szpital i inne udogodnienia medyczne są nieodpowiednie, instytucja ubezpieczeniowa lub instytucje ubezpieczeniowe wspólnie powinny ustanowić system ośrodków medycznych lub sanitarnych świadczących wszelką opiekę, w tym hospitalizację, w głównych ośrodkach, jak również w miarę możliwości środki transportu; ustanowienie takich ośrodków byłoby konieczne zwłaszcza wówczas, gdy ubezpieczeni są rozproszeni w regionach rzadko zaludnionych.

38. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje zbyt małą grupę ludności, aby zorganizowanie pełnych ośrodków sanitarnych przeznaczonych dla korzystających z usług stanowiło oszczędny środek zaspokojenia ich potrzeb, a możliwości otrzymania specjalistycznej opieki są niewystarczające w promieniu działania służby, byłoby wskazane, aby instytucja ubezpieczeniowa lub instytucje ubezpieczeniowe utrzymywały placówki, w których specjaliści zapewnialiby korzystającym wymaganą opiekę.

39. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje zaledwie niewielką część ludności skupioną w regionie, gdzie prywatna praktyka znacznie się rozszerzyła, byłoby wskazane, aby przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych pracujący w służbie współpracowali w ośrodkach wynajętych, urządzonych i zarządzanych przez nich samych, gdzie uprawnieni do usług jak i prywatni pacjenci mogliby otrzymywać opiekę.

40. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje zaledwie małą liczbę korzystających, rozproszonych w regionie gęsto zaludnionym, gdzie możliwość otrzymania opieki jest wystarczająca, i jeśli dobrowolna współpraca medyczna, przewidziana w ust. 39, nie jest możliwa, byłoby wskazane, aby korzystający otrzymywali opiekę przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych uprawiających zawód we własnych gabinetach, jak również w szpitalach lub innych instytucjach leczniczych, państwowych bądź prywatnych, działających oficjalnie.

41. Służba klinik polowych, zmotoryzowanych lub zainstalowanych w samolotach, wyposażonych do udzielania pierwszej pomocy, leczenia dentystycznego i badań ogólnych, jak również, w danym przypadku, innych służb zdrowia, takich jak służba sanitarna dla matek i niemowląt, powinna być zorganizowana w regionach rzadko zaludnionych, oddalonych od miast, oraz powinny być przewidziane środki bezpłatnego transportu chorych do ośrodków i szpitali.

WSPÓŁPRACA Z POWSZECHNĄ SŁUŻBĄ ZDROWIA

42. Korzystający ze służby opieki medycznej powinni mieć do dyspozycji wszystkie powszechne usługi zdrowotne, to znaczy usługi dostarczające społeczności lub grupom osób, sposoby polepszeni a i ochrony ich zdrowia, zanim zostanie zagrożone lub zanim się okaże, że jest zagrożone, przy czym usługi te są świadczone przez przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych lub inaczej.

43. Służba opieki medycznej powinna zostać zapewniona w ścisłej współpracy z powszechną służbą zdrowia, albo przez ścisłą współpracę instytucji ubezpieczeń społecznych, które świadczą opiekę medyczną i władz odpowiedzialnych za powszechną służbę zdrowia, albo przez połączenie służb opieki medycznej i powszechnej służby zdrowia w jedną państwową służbę.

44. Należałoby zmierzać do lokalnej koordynacji służb opieki medycznej i powszechnej służby zdrowia, albo ustanawiając ośrodki opieki medycznej w pobliżu głównej siedziby powszechnej służby zdrowia, albo ustanawiając wspólne ośrodki jako siedziby całości lub większości usług zdrowotnych.

45. Przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych współpracujący w służbie opieki medycznej i pracujący w ośrodkach medycznych mogą być skutecznie wzywani do świadczenia powszechnej opieki zdrowotnej, która może być z pożytkiem udzielana przez ten sam personel, w tym szczepienia ochronne, badanie młodzieży szkolnej i innych grup ludzi, rady udzielane kobietom w dąży i matkom z niemowlętami, jak również inne podobne usługi.

IV. JAKOŚĆ USŁUG

OPTYMALNY POZIOM SŁUŻBY OPIEKI MEDYCZNEJ

46. Służba opieki medycznej powinna zmierzać do świadczenia usług możliwie najwyższej jakości, z należytym uwzględnieniem znaczenia relacji między lekarzem a chorym oraz zawodowej i osobistej odpowiedzialności lekarza, a zarazem broniąc interesów zarówno korzystających jak też zawodów współpracujących.

47. Korzystający powinien mieć prawo wybrania spośród lekarzy medycyny ogólnej, którzy są do dyspozycji służby i w rozsądnej odległości od jego miejsca zamieszkania, lekarza, przez którego pragnie być stale leczony (lekarz domowy); powinien mieć takie samo prawo wybrania lekarza dla swoich dzieci. Zasady te powinny się także stosować przy wyborze dentysty domowego.

48. Jeśli usługi są świadczone przez ośrodki sanitarne, korzystający powinien mieć prawo wybrania sobie ośrodka w rozsądnej odległości od jego miejsca zamieszkania i wybrania, dla siebie i dla swoich dzieci, lekarza i dentysty spośród lekarzy medycyny ogólnej i dentystów pracujących w tym ośrodku.

49. W braku ośrodka sanitarnego, korzystający powinien mieć prawo wybrania swojego lekarza i dentysty domowego spośród lekarzy medycyny ogólnej i dentystów współpracujących ze służbą, których gabinety znajdują się w rozsądnej odległości od jego miejsca zamieszkania.

50. Korzystający powinien mieć prawo do zmiany lekarza lub dentysty domowego pod warunkiem złożenia wypowiedzenia w terminie przewidzianym w tym celu i z ważnych przyczyn, takich jak brak osobistego kontaktu i zaufania między nim a lekarzem.

51. Lekarz medycyny ogólnej lub dentysta współpracujący ze służbą powinien mieć prawo przyjęcia lub nieprzyjęcia klienta, ale nie może przyjąć większej liczby klientów niż przewidziane maksimum, ani nie przyjąć klientów, którzy nie dokonali własnego wyboru i zostali mu przydzieleni według obiektywnych metod.

52. Opieka udzielana przez specjalistów i przedstawicieli zawodów pokrewnych, takich jak pielęgniarki, położne, masażystki i inni, powinna być świadczona na zalecenie i za pośrednictwem lekarza domowego, który powinien w miarę możliwości uwzględnić preferencje chorego, jeśli wielu przedstawicieli danej specjalności lub danego zawodu pracuje w ośrodku sanitarnym lub w rozsądnej odległości od miejsca zamieszkania chorego. Powinny być wydane specjalne rozporządzenia w celu zapewnienia opieki specjalistycznej, wymaganej przez chorego, ale nie zaleconej przez lekarza domowego.

53. Opieka szpitalna powinna być świadczona na zalecenie lekarza domowego osoby korzystającej, lub na wniosek specjalisty, u którego zasięgnięto opinii.

54. Jeśli opieka szpitalna jest świadczona w tym samym ośrodku, z którym związany jest lekarz domowy lub specjalista, chory powinien być leczony w szpitalu raczej przez swego lekarza domowego lub przez specjalistę, który został mu wyznaczony.

55. W miarę możliwości, powinny zostać wydane rozporządzenia, aby umożliwić umówienie się na konsultację u lekarzy medycyny ogólnej lub dentystów pracujących w ośrodku sanitarnym.

WARUNKI PRACY ORAZ STATUS LEKARZY I PRZEDSTAWICIELI ZAWODÓW POKREWNYCH

56. Warunki pracy lekarzy i przedstawicieli zawodów pokrewnych współpracujących ze służbą powinny zmierzać do odsunięcia od lekarza i innych współpracowników wszelkich trosk finansowych, przez zapewnienie mu wystarczających dochodów w okresie pracy, urlopu i choroby, jak również na emeryturze, i przez zagwarantowanie rent jego bliskim pozostającym przy życiu, bez innego ograniczania jego wolności decyzji w dziedzinie zawodowej niż przez nadzór zawodowy; warunki pracy powinny być takie, aby nic nie odwracało uwagi lekarza lub innego współpracownika od jego zadania, polegającego na utrzymaniu i poprawie stanu zdrowia korzystających z usług.

57. Byłoby wskazane, aby lekarze medycyny ogólnej, specjaliści i dentyści pracujący dla służby opieki medycznej, która obejmuje całość lub większość ludności, byli zatrudnieni na pełnym etacie za wynagrodzeniem, z wystarczającymi gwarancjami dotyczącymi urlopów, choroby, starości i śmierci, pod warunkiem, że zawód lekarski jest wystarczająco reprezentowany w organie, który ich zatrudnia.

58. Jeśli lekarze medycyny ogólnej lub dentyści prowadzący prywatną praktykę pracują w niepełnym wymiarze godzin dla służby opieki medycznej liczącej wystarczającą liczbę osób korzystających, byłoby wskazane, aby płacić im stałą sumę przez rok, przyznając im wystarczające gwarancje dotyczące urlopów, choroby, starości i śmierci, przy czym suma ta może być podwyższona, jeśli wydaje się to pożądane, o stałe honorarium za każdą osobę lub rodzinę powierzoną opiece lekarza lub dentysty.

59. Jeśli specjaliści prowadzący prywatną praktykę pracują w niepełnym wymiarze godzin dla służby opieki medycznej liczącej znaczną liczbę korzystających, byłoby wskazane wynagradzać ich kwotą proporcjonalną do godzin pracy w służbie (wynagrodzenie za niepełny wymiar czasu).

60. Jeśli lekarze i dentyści prowadzący prywatną praktykę pracują w niepełnym wymiarze godzin dla służby opieki medycznej liczącej niewielką liczbę korzystających, byłoby wskazane wynagradzanie ich za usługę medyczną.

61. Byłoby wskazane, żeby z przedstawicieli zawodów pokrewnych współpracujących ze służbą, d, którzy świadczą usługi indywidualne, byli zatrudnieni na pełnym etacie za wynagrodzeniem, z wystarczającymi gwarancjami dotyczącymi urlopów, choroby, starości i śmierci; przedstawiciele tych zawodów zajmujący się zaopatrzeniem powinni być opłacani według zadowalających taryf.

62. Warunki pracy przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych współpracujących ze służbą powinny być jednolite w całym kraju lub dla wszystkich kategorii ludności objętych przez służbę, i powinny być określone w porozumieniu z organami przedstawicielskimi danego zawodu; zróżnicowania mogą zostać przyjęte tylko wówczas, gdy będą one potrzebne ze względu na różnorodność wymagań służby.

63. Powinna być przewidziana procedura pozwalająca korzystającym z opieki na złożenie zażalenia odnośnie do otrzymanej opieki, a przedstawicielom zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych na złożenie zażalenia odnośnie do ich stosunków z zarządem służby, przed odpowiednim organem rozjemczym, w warunkach dających wszystkim zainteresowanym odpowiednie gwarancje.

64. Nadzór zawodowy przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych pracujących dla służby powinien być powierzony organom składającym się przede wszystkim z przedstawicieli zawodów współpracujących ze służbą, i wyposażonych w środki dyscyplinarne.

65. Jeśli, podczas procedury przewidzianej w ust. 63, przedstawiciel zawodu lekarskiego lub zawodów pokrewnych pracujących dla służby jest oskarżany o uchybienie w wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych, organ rozjemczy powinien przekazać sprawę organowi nadzoru przewidzianemu w ust. 64.

POZIOM WIEDZY I UMIEJĘTNOŚCI ZAWODOWYCH

66. Należałoby osiągnąć i utrzymać możliwie najwyższy poziom wiedzy i umiejętności w zawodach współpracujących ze służbą, przez wymaganie wysokiego poziomu szkolenia naukowego i praktycznego, jak również przyjmowania do zawodu i przez czuwanie, aby d, którzy współpracują ze służbą, utrzymywali i rozwijali swą wiedzę i umiejętności.

67. Lekarze należący do służby powinni mieć wystarczające przeszkolenie w zakresie medycyny społecznej.

68. Studenci medycyny i chirurgii dentystycznej, zanim zostaną przyjęci do służby opieki medycznej jako lekarze lub dentyści w pełni wykwalifikowani, powinni być zobowiązani do pracy w charakterze asystentów w ośrodkach sanitarnych lub gabinetach, szczególnie w regionach wiejskich, pod nadzorem i kierunkiem doświadczonych praktyków.

69. Minimalny staż asystencki w szpitalu powinien być jedną z kwalifikacji wymaganych od każdego lekarza chcącego współpracować ze służbą.

70. Od lekarzy, którzy pragną być przyjęci w służbie jako specjaliści, powinno być wymagane zaświadczenie o kompetencjach w danej specjalizacji.

71. Lekarze i dentyści współpracujący ze służbą powinni być zobowiązani do okresowego uczestniczenia w zajęciach podyplomowych organizowanych lub zatwierdzonych w tym celu.

72. Powinny być przewidziane wystarczające staże nauki zawodu w szpitalach lub ośrodkach sanitarnych dl a przedstawicieli zawodów pokrewnych i zorganizowane zajęcia podyplomowe, z obowiązkiem okresowego uczestniczenia, dla tych, którzy współpracują ze służbą.

73. Szpitale zarządzane przez służbę medyczną lub współpracujące z tą służbą powinny zapewnić wszelkie udogodnienia pozwalające na badania naukowe i kształcenie medyczne.

74. Szkolenie zawodowe i badania naukowe powinny być wspierane przez pomoc finansową Państwa i przez ustawodawstwo.

V. FINANSOWANIE SŁUŻBY OPIEKI MEDYCZNEJ

USTANOWIENIE FUNDUSZU DLA SŁUŻBY UBEZPIECZEŃ SPOŁECZNYCH

76. Składka płacona przez każdego ubezpieczonego powinna stanowić taką część składki maksymalnej, aby zapłacenie tej sumy nie było dla niego zbytnim obciążeniem.

77. Pracodawcy powinni być zobowiązani do płacenia części składki maksymalnej na rzecz osób przez nich zatrudnionych.

78. Osoby, których dochód nie przekracza minimum egzystencji, nie powinny być zobowiązane do płacenia składki ubezpieczeniowej. Odpowiednie składki powinny być wpłacone przez władze państwowe na rzecz tych osób; jednakże, w przypadku osób zatrudnionych, składki te mogłyby być całkowicie lub częściowo płacone przez ich pracodawców.

79. Część kosztów służby opieki medycznej nie pokryta przez składki powinna być ponoszona przez podatników.

80. Byłoby wskazane, aby składki należne od pracowników były pobierane przezięb pracodawców.

81. Jeśli, dla jakiejkolwiek grupy pracowników zatrudnionych na własny rachunek, przystąpienie do stowarzyszenia zawodowego lub otrzymanie pozwolenia na działalność jest obowiązkowe, stowarzyszenie lub władza wydająca pozwolenie może zostać obciążona pobieraniem składek należnych od tych pracowników.

82. Władze ogólnokrajowe lub lokalne mogą być obciążone pobieraniem składek od pracowników zatrudnionych na własny rachunek, zarejestrowanych dla celów podatkowych.

83. Jeśli obowiązuje system ubezpieczeń społecznych udzielający świadczeń w gotówce, byłoby wskazane jednoczesne pobieranie składek należnych w tym systemie oraz składek należnych na służbę opieki medycznej.

USTANOWIENIE FUNDUSZU DLA MEDYCZNEJ SŁUŻBY PAŃSTWOWEJ

84. Koszty służby opieki medycznej powinny być pokrywane z funduszy państwowych.

85. Jeśli cała ludność jest objęta przez służbę opieki medycznej, a wszystkie służby zdrowi a podlegaj ą jednej i tej samej administracji na szczeblu centralnym i regionalnym, byłoby wskazane, aby służba opieki medycznej była finansowana z ogólnych dochodów Państwa.

86. Jeśli administracja służby opieki medycznej jest niezależna od administracji powszechnej służby zdrowia, byłoby wskazane, aby finansować służbę opieki medycznej za pomocą specjalnego podatku.

87. Podatek specjalny powinien wpływać na fundusz przeznaczony wyłącznie do finansowania służb opieki medycznej.

88. Podatek specjalny powinien być podatkiem progresywnym, obliczanym w taki sposób, aby przynosił dochód wystarczający na finansowanie służby opieki medycznej.

89. Osoby, których dochód nie przekracza minimum egzystencji, nie powinny być zobowiązane do płacenia podatku specjalnego.

90. Byłoby wskazane, aby podatek specjalny był pobierany przez władze odpowiedzialne za pobieranie powszechnego podatku od dochodów lub, jeśli nie istnieje powszechny podatek od dochodów, przez władze odpowiedzialne za pobieranie podatków lokalnych.

USTANOWIENIE FUNDUSZY KAPITAŁOWYCH

91. Poza zaplanowaniem normalnych źródeł finansowania służby opieki medycznej, powinny zostać podjęte środki w celu wykorzystania majątku instytucji ubezpieczeń społecznych lub funduszy pochodzących z innych źródeł, do finansowania nadzwyczajnych wydatków, jakich wymaga rozszerzanie i poprawa służby, szczególnie budowa lub wyposażanie szpitali i ośrodków medycznych.

VI. KONTROLA I ZARZĄDZANIE SŁUŻBĄ OPIEKI MEDYCZNEJ

JEDNOŚĆ SŁUŻB ZDROWIA I POWSZECHNA KONTROLA

UJEDNOLICENIE ZARZĄDZANIA NA SZCZEBLU CENTRALNYM

94. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje całość lub większość ludności, a wszystkie służby opieki medycznej i powszechna służba zdrowia są kontrolowane lub zarządzane przez centralny organ rządowy, można przyjąć, że korzystający są reprezentowani przez kierownika tego organu.

95. Organ rządowy powinien utrzymywać kontakt z korzystającymi za pośrednictwem organów doradczych, składających się z przedstawicieli organizacji różnych kategorii ludności, takich jak związki zawodowe, stowarzyszenia pracodawców, izby handlowe, stowarzyszenia rolników, stowarzyszenia kobiet i towarzystwa do spraw ochrony dziecka.

96. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje tylko jedną kategorię ludności, a wszystkie służby opieki medycznej i powszechna służba zdrowia są kontrolowane przez organ rządowy, przedstawiciele ubezpieczonych powinni uczestniczyć w kontroli, najlepiej za pośrednictwem komitetów doradczych, w zakresie wszelkich kwestii polityki dotyczącej służby opieki medycznej.

97. Organ rządowy powinien się konsultować z przedstawicielami zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, najlepiej za pośrednictwem komitetów doradczych, we wszelkich kwestiach związanych z warunkami pracy przedstawicieli zawodów współpracujących ze służbą, jak również we wszystkich innych kwestiach o zasadniczo zawodowym charakterze, zwłaszcza przy opracowaniu praw i przepisów dotyczących charakteru, zakresu i zapewniania opieki świadczonej przez służbę.

98. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje całość lub większość ludności, a wszystkie służby opieki medycznej i powszechna służba zdrowia są kontrolowane lub zarządzane przez organ reprezentatywny, korzystający powinni być bezpośrednio lub pośrednio reprezentowani w takim organie.

99. W tym przypadku, zawód lekarski i zawody pokrewne powinny być reprezentowane w organie reprezentatywnym, najlepiej w równej liczbie z przedstawicielami korzystających lub rządu; przedstawiciele zawodu w organie powinni być wybrani przez własną grupę zawodową, albo mianowani przez przedstawicieli zawodów i wyznaczeni przez rząd.

100. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje całość lub większość ludności, a wszystkie służby opieki medycznej i powszechna służba zdrowia są kontrolowane lub zarządzane przez korporacyjny organ ekspertów powołany przez ustawę lub na mocy karty, byłoby wskazane, aby organ ten składał się, w równej liczbie, z przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych i z osób wykwalifikowanych nie należących do tych zawodów.

101. Przedstawiciele zawodu w organie ekspertów powinni być wyznaczeni przez rząd spośród kandydatów mianowanych przez przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych.

102. Wykonawczy organ reprezentatywny lub organ ekspertów, które kontrolują lub zarządzają służbami opieki medycznej i powszechną służbą zdrowia powinny być odpowiedzialne przed rządem za ich politykę ogólną.

103. W przypadku państwa federacyjnego, władzą centralną przewidzianą w poprzednim ustępie może być albo władza federalna, albo władza stanowa.

ZARZĄDZENIE NA SZCZEBLU LOKALNYM

105. Jeśli służba opieki medycznej obejmuje całość lub większość ludności w regionie sanitarnym, byłoby wskazane, aby wszystkie służby opieki medycznej i powszechna służba zdrowia były zarządzane przez jedną władzę regionalną.

106. Jeśli, w tym przypadku, regionalne władze zarządzają służbami zdrowia w imieniu korzystających, przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych powinni uczestniczyć w zarządzaniu służbą opieki medycznej, najlepiej za pośrednictwem komitetów technicznych wybranych przez zawody lub wyznaczonych albo przez regionalne władze, albo przez rząd, spośród kandydatów mianowanych przez zainteresowane zawody.

107. Jeśli służba opieki medycznej, obejmująca całość lub większość w regionie sanitarnym, zarządzana jest przez organ reprezentatywny, regionalne władze, w imieniu korzystających, jak również przedstawicieli zawodów lekarskiego i pokrewnych w regionie powinny być reprezentowane w tym organie, najlepiej w równej liczbie.

108. Jeśli służba opieki medycznej jest zarządzana przez biura regionalne lub regionalnych urzędników władz centralnych, zawody lekarski i pokrewne w regionie powinny uczestniczyć w zarządzaniu, najlepiej za pośrednictwem wykonawczych komitetów technicznych, wybranych lub wyznaczonych według postanowień ust. 106.

109. Bez względu na formę zarządzania regionalnego, władze zarządzające służbą opieki medycznej powinny pozostawać w stałym kontakcie z korzystającymi w danym regionie, za pośrednictwem organów doradczych, wybranych przez reprezentatywne organizacje różnych kategorii ludności, według postanowień ust. 95.

110. Jeśli służba opieki medycznej, podlegająca ubezpieczeniom społecznym, obejmuje tylko część ludności, byłoby wskazane, aby zarządzanie tą służbą zostało powierzone reprezentatywnemu organowi wykonawczemu odpowiedzialnemu przed rządem i składającemu się z przedstawicieli korzystających i zawodów lekarskiego i pokrewnych współpracujących ze służbą, jak również z pracodawców.

111. Jednostki sanitarne, takie jak ośrodki medyczne, sanitarne lub szpitalne, należące do służby opieki medycznej i którym służba zapewnia funkcjonowanie, powinny być zarządzane w systemie powszechnej kontroli zapewniającej właściwy udział zawodu lekarskiego, albo całkowicie, albo częściowo przez lekarzy bądź wybranych przez przedstawicieli zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych współpracujących ze służbą, bądź wyznaczonych po konsultacji z tymi przedstawicielami, przy współpracy wszystkich lekarzy pracujących w jednostce.

112. Korzystający z opieki lub przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, którzy złożyli zażalenia w organie rozjemczym wspomnianym w ust. 63, powinni mieć prawo odwołania się od decyzji tego organu do niezależnego trybunału.

113. Przedstawiciele zawodu lekarskiego i zawodów pokrewnych, przeciw którym organ kontroli, wspomniany w ust. 64, podjął środki dyscyplinarne, powinni mieć prawo odwołania się od decyzji tego organu do niezależnego trybunału.

114. Jeśli organ kontroli przewidziany w ust. 64 nie podejmie działań dyscyplinarnych w sprawie, która została mu przedłożona przez organ rozjemczy, zgodnie z ust. 65, zainteresowane strony powinny mieć prawo odwołania się do niezależnego trybunału.

ZALECENIE Nr 69 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące opieki medycznej.

ZALECENIE Nr 69
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące opieki medycznej.