ZALECENIE Nr 75 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące umów w zakresie zabezpieczenia społecznego marynarzy. Sesja Konferencji: 28 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Seattle przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 6 czerwca 1946 r. na dwudziestej ósmej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące umów w zakresie zabezpieczenia społecznego marynarzy, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, przyjmuje dnia dwudziestego ósmego czerwca tysiąc dziewięćset czterdziestego szóstego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące zabezpieczenia społecznego marynarzy (umowy), z 1946 r.: Konferencja zaleca Członkom Organizacji stosowanie następujących zasad i informowanie Międzynarodowego Biura Pracy, zgodnie z życzeniem Rady Administracyjnej, o środkach podjętych dla realizowania tych zasad: 1. Członkowie powinni zawrzeć umowy, mające na celu zapewnienie, by marynarze jednego kraju zatrudnieni na pokładzie lub w służbie statku innego kraju albo podlegali systemom obowiązkowego ubezpieczenia społecznego lub odszkodowań pracowniczych swego własnego kraju, albo podlegali analogicznym systemom drugiego kraju. 2. Umowy takie mogą przykładowo przewidywać, że Członkowie będą działać jako wzajemni pełnomocnicy przy przyjmowaniu roszczeń, uzyskiwaniu niezbędnych dowodów i dokonywaniu wpłat lub świadczeniu usług na rzecz marynarzy lub osób będących na ich utrzymaniu upoważnionych do tych świadczeń na mocy ustawodawstwa o ubezpieczeniu społecznym jednego Członka, ale znajdujących się na terytorium drugiego Członka; albo przekazywanie składek; albo stosowanie postanowień Konwencji dotyczącej zachowania uprawnień rentowych migrantów, z 1935 r.; albo połączenie takich metod. 3. Jeżeli marynarze zamieszkali na terytorium jednego Członka, a zatrudnieni na pokładzie lub w służbie statków zarejestrowanych na terytorium drugiego Członka, ulegną wypadkowi przy pracy, a nie są chronieni ani przez system odszkodowań pracowniczych, ani przez żaden alternatywny system, drugi Członek powinien podjąć kroki mające na celu zapewnienie, by byli oni objęci pełną ochroną, albo przez zawarcie umów z pierwszym Członkiem, albo w inny sposób. 4. Jeżeli armatorzy Członka zawierają układy zbiorowe przewidujące wobec marynarzy zamieszkałych na jego terytorium świadczenia uzupełniające, w stosunku do przewidzianych przez ustawodawstwo krajowe, a zatrudniają marynarzy zamieszkałych na terytorium drugiego Członka, te same uzupełniające świadczenia powinny być rozciągnięte na tych marynarzy.