ZALECENIE Nr 90 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości. Sesja Konferencji: 34 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 6 czerwca 1951 r. na trzydziestej czwartej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie zasady jednakowego wynagrodzenia dla mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, która to sprawa stanowi siódmy punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia, uzupełniającego Konwencję dotyczącą równości wynagrodzenia, z 1951 r., przyjmuje dnia dwudziestego dziewiątego czerwca tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego pierwszego roku niniejsze Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące równości wynagrodzenia, z 1951 r., zważywszy, że Konwencja dotycząca równości wynagrodzenia, z 1951 r., ustala pewne ogólne zasady dotyczące jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, zważywszy, że Konwencja ta przewiduje, iż zastosowanie zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości powinno być popierane lub zapewnione za pomocą środków dostosowanych do obowiązujących metod ustalania stawek wynagrodzenia w danych krajach, zważywszy, że pożądane jest wskazanie pewnej procedury dla stopniowego zastosowania zasad ustanowionych w Konwencji, zważywszy, że jest ponadto pożądane, aby wszyscy Członkowie, stosując te zasady, brali pod uwagę metody stosowania, jakie uznano za zadowalające w niektórych krajach, Konferencja zaleca każdemu Członkowi, aby zastosował następujące postanowienia, z uwzględnieniem art. 2 wymienionej Konwencji, i składał Międzynarodowemu Biuru Pracy, zgodnie z życzeniem Rady Administracyjnej, sprawozdania wykazujące środki zastosowane dla nadania tym zasadom skuteczności: 1. Należy zastosować odpowiednie środki, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, lub gdy takich organizacji nie ma, po konsultacji z zainteresowanymi pracownikami, aby: a) zapewnić stosowanie zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości w stosunku do wszystkich osób zatrudnionych w urzędach i organach centralnej administracji publicznej; b) popierać stosowanie tej zasady do osób zatrudnionych w urzędach i organach administracji państwa lub prowincji państwa związkowego, jak również administracji lokalnych, gdy ustalanie stawek wynagrodzenia wchodzi w zakres kompetencji tych różnych władz publicznych. 2. Należy zastosować odpowiednie środki, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, aby zapewnić możliwie najszybsze zastosowanie zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, zatrudnionych we wszystkich innych zawodach niż wymienione w ust. 1, w których stawki wynagrodzenia podlegają regulacji lub kontroli publicznej, a zwłaszcza: a) przy ustalaniu stawek płac minimalnych lub innych w przemysłach lub urzędach, gdzie stawki te są ustalane przez władzę publiczną; b) w przemysłach i przedsiębiorstwach stanowiących własność publiczną lub podlegających kontroli publicznej; c) tam gdzie to będzie wskazane, za prace wykonywane na mocy umów zawartych przez władzę publiczną. 3. 1) Jeżeli metody obowiązujące dla ustalania stawek wynagrodzenia na to pozwalają, ogólne stosowanie zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości powinno być zagwarantowane w drodze przepisów prawnych. 2) Właściwa władza publiczna powinna zastosować wszelkie właściwe i celowe środki, aby pracodawcy i pracownicy byli dokładnie poinformowani o tych przepisach prawnych i otrzymali w razie potrzeby porady co do ich stosowania. 4. Jeżeli po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, tam gdzie one istnieją, okaże się niemożliwe natychmiastowe zastosowanie zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, jeżeli chodzi o zajęcia wymienione w ustępach l, 2 lub 3, należałoby zastosować lub polecić zastosowanie możliwie jak najprędzej odpowiednich środków w celu stopniowej realizacji tej zasady, a w szczególności przez zarządzenia takie jak: a) zmniejszenie różnic pomiędzy stawkami wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości; b) udzielanie w przypadkach, gdy jest w mocy system podwyżek wynagrodzenia, jednakowych podwyżek dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości. 5. Jeśli jest to wskazane dla ułatwienia ustalania stawek wynagrodzenia, zgodnie z zasadą jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, każdy Członek winien w porozumieniu z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników ustanowić metody, umożliwiające drogą analizy pracy lub innymi sposobami, obiektywną ocenę czynności, jakich wymagają poszczególne zajęcia lub popierać ustanowienia takich metod w celu ustalenia klasyfikacji zajęć bez względu na płeć pracowników; metody takie powinny być stosowane zgodnie z postanowieniami art. 2 Konwencji. 6. W celu ułatwienia stosowania zasady jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości, należy zastosować, w miarę potrzeby, odpowiednie środki dla zwiększenia wydajności kobiet pracujących, a w szczególności: a) zapewniając pracownikom obu płci jednakowe lub równorzędne ułatwienia w dziedzinie poradnictwa zawodowego lub porad w sprawie zatrudnienia, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy; b) podejmując odpowiednie kroki dla zachęcania kobiet do wykorzystania ułatwień w dziedzinie poradnictwa zawodowego lub porad w sprawie zatrudnienia, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy; c) przewidując urządzenia socjalne i bytowe, odpowiadające potrzebom pracownic, w szczególności tych, które mają obowiązki rodzinne, i finansując te urządzenia bądź z funduszów publicznych w ogóle, bądź z funduszów zabezpieczenia społecznego albo z funduszów przedsiębiorstwa lub przemysłu, przeznaczonych na cele bytowe i tworzonych z wpłat dokonywanych w interesie pracowników bez różnicy płci; d) popierając równość mężczyzn i kobiet co do dostępu do różnych zawodów i stanowisk, przy przestrzeganiu postanowień przepisów międzynarodowych i ustawodawstwa krajowego, dotyczących ochrony zdrowia i bytu kobiet. 7. Należałoby poczynić wszelkie wysiłki, aby szerzyć w opinii publicznej świadomość motywów, dla których powinna być stosowana zasada jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości. 8. Należałoby podjąć wszelkie potrzebne badania i studia dla realizacji stosowania tej zasady.