ZALECENIE Nr 93
Sesja Konferencji: 35
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące płatnych urlopów w rolnictwie.Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1952 r. na trzydziestej piątej sesji,
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące płatnych urlopów w rolnictwie, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą płatnych urlopów (rolnictwo), z 1952 r.,
przyjmuje dnia dwudziestego szóstego czerwca tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego drugiego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące płatnych urlopów (rolnictwo), z 1952 r.:
Konferencja zaleca, aby każdy Członek zastosował następujące postanowienia, gdy tylko pozwolą na to warunki krajowe i składał Międzynarodowemu Biuru Pracy, zgodnie z życzeniem Rady Administracyjnej, sprawozdania o środkach podjętych dla ich wprowadzenia w życie:
1. Minimalna długość płatnego urlopu powinna odpowiadać, za każdy roczny okres stałego zatrudnienia, jednemu tygodniowi roboczemu, a za krótszy okres stałego zatrudnienia — proporcjonalnemu okresowi czasu.
2. Właściwa władza powinna zbadać możliwość ustanowienia korzystniejszego systemu dla pracowników młodocianych poniżej lat 18, w tym również uczniów, aby ułatwić w okresie rozwoju fizycznego przejście od życia szkolnego do działalności rolniczej.
3. Dla pracowników młodocianych poniżej lat 16, w tym również dla uczniów, minimalny okres płatnego urlopu powinien wynosić, za roczny okres stałego zatrudnienia, dwa tygodnie robocze, a za krótszy okres stałego zatrudnienia — proporcjonalny okres czasu.
4. Czasowe przerwy spowodowane chorobą, wypadkiem, wydarzeniami rodzinnymi lub innymi podobnymi okolicznościami nie powinny mieć wpływu na ciągłość pracy wymaganą dla uzyskania prawa do płatnego urlopu.
5. Właściwa władza powinna, gdy jest to wskazane, przewidzieć stopniowe przedłużanie urlopu płatnego zależnie od długości okresu zatrudnienia. Przedłużenie to powinno nastąpić jak najwcześniej i odbywać się regularnymi etapami w taki sposób, aby osiągnęło określone minimum po przewidzianej liczbie lat.
6. Jakkolwiek mogłoby być pożądane ustalenie przepisów dopuszczających, w wyjątkowych przypadkach, dzielenie płatnego urlopu, należy jednak wystrzegać się, aby takie dzielenie nic było sprzeczne z samą ideą urlopu, który ma umożliwić pracownikowi odzyskanie sił. W tym celu pracownik powinien mieć prawo do wzięcia przynajmniej części swego urlopu w jednym nieprzerwanym okresie, który nie powinien być krótszy od określonego minimum.
7. Gdy jest to wskazane, należy ustalić przepisy, zgodnie z ustaloną procedurą, w celu niedopuszczenia, aby okresy udzielania płatnych urlopów miały ujemny wpływ na wykonanie większych robót lub wyrządziły szkodę produkcji rolnej.