ZALECENIE Nr 133 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące inspekcji pracy w rolnictwie. Sesja Konferencji: 53 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 4 czerwca 1969 r. na pięćdziesiątej trzeciej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące inspekcji pracy w rolnictwie, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą inspekcji pracy (rolnictwo), z 1969 r., przyjmuje dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego dziewiątego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące inspekcji pracy (rolnictwo), z 1969 r.: 1. Jeżeli warunki krajowe na to pozwalają, obowiązki inspekcji pracy w rolnictwie powinny być poszerzone w ten sposób, aby objęły współpracę z właściwymi służbami technicznymi w celu udzielenia pomocy producentowi rolnemu, bez względu na jego status, w ulepszaniu jego gospodarki oraz w podnoszeniu poziomu warunków życia i pracy osób zatrudnionych w rolnictwie. 2. Z zastrzeżeniem postanowień art. 6 ust. 3 Konwencji dotyczącej inspekcji pracy (rolnictwo), z 1969 r., inspekcja pracy w rolnictwie może być również włączona do kontroli stosowania przepisów prawnych, dotyczących takich spraw jak: a) szkolenie pracowników; b) usługi socjalne w rolnictwie; c) spółdzielczość; d) obowiązek szkolny. 3. 1) Obowiązki inspektorów pracy w rolnictwie nie powinny normalnie obejmować działalności w charakterze rozjemców lub arbitrów w sporach zbiorowych. 2) Jeżeli w rolnictwie nie ma specjalnych organów właściwych do działalności rozjemczej, inspektorzy pracy w rolnictwie mogą być przejściowo powoływani do pełnienia tych zadań. 3) W przypadkach przewidzianych w pkt. 2) niniejszego ustępu, właściwa władza powinna podjąć kroki zgodne z ustawodawstwem krajowym i odpowiadające możliwościom administracji pracy w danym kraju, w celu stopniowego odciążenia inspektorów pracy od zadań, o których mowa, w ten sposób, aby mogli w większym stopniu poświęcić się inspekcji w ścisłym tego słowa znaczeniu. 4. Inspektorzy pracy w rolnictwie powinni zapoznać się z warunkami życia i pracy w rolnictwie; powinni oni również posiadać znajomość gospodarczych i technicznych aspektów pracy w rolnictwie. 5. Kandydaci na wyższe stanowiska w inspekcji pracy w rolnictwie powinni posiadać właściwe kwalifikacje zawodowe lub akademickie, albo wykazać się dużym doświadczeniem praktycznym nabytym w administracji pracy. 6. Kandydaci na inne stanowiska w inspekcji pracy w rolnictwie (zastępcy inspektorów, kontrolerów, itp.) powinni, jeżeli pozwala na to poziom szkolnictwa w kraju, mieć ukończoną szkołę średnią ogólnokształcącą, uzupełnioną, w miarę możliwości, przez odpowiednie techniczne szkolenie zawodowe, albo posiadać odpowiednie doświadczenie administracyjne bądź praktyczne w zakresie problematyki pracy. 7. W krajach, w których szkolnictwo nie jest dostatecznie rozwinięte, osoby mianowane inspektorami pracy w rolnictwie powinny posiadać co najmniej pewne doświadczenie praktyczne w zakresie rolnictwa lub wykazywać zainteresowanie tego typu pracą i mieć zdolności do jej wykonywania; powinny one możliwie najszybciej przejść właściwe szkolenie w miejscu pracy. 8. Centralna władza inspekcji pracy powinna udzielać inspektorom pracy w rolnictwie instrukcji, aby umożliwić im wywiązywanie się ze swoich zadań w jednolity sposób w całym kraju. 9. Działalność nocna inspektorów pracy w rolnictwie powinna być ograniczona do spraw, które nie mogą być skutecznie skontrolowane w ciągu dnia. 10. Korzystanie w rolnictwie z komitetów higieny i bezpieczeństwa, w których skład wchodzą przedstawiciele pracodawców i pracowników, może być jedną z form współpracy między funkcjonariuszami służb inspekcji pracy w rolnictwie a pracodawcami i pracownikami lub ich organizacjami, jeżeli one istnieją. 11. Włączenie służb inspekcji pracy w rolnictwie, przewidziane w art. 17 Konwencji dotyczącej inspekcji pracy (rolnictwo), z 1969 r., do kontroli prewencyjnej nowego przedsiębiorstwa, nowych urządzeń lub nowych substancji, albo nowych metod wytwarzania lub przetwarzania produktów, które mogłyby stanowić zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa, powinno obejmować uprzednią konsultację z inspekcją pracy w sprawach: a) uruchomienia takiego przedsiębiorstwa, używania tych materiałów lub substancji i wprowadzenia tych metod; b) planów każdego przedsiębiorstwa, w którym zostaną zastosowane niebezpieczne maszyny albo szkodliwe dla zdrowia lub niebezpieczne metody pracy. 12. Pracodawcy powinni udzielić inspektorom pracy w rolnictwie niezbędnych ułatwień tam, gdzie jest to właściwe, łącznie z lokalem, w którym mogliby przesłuchiwać osoby zatrudnione w przedsiębiorstwie. 13. Sprawozdania roczne, publikowane przez centralną władzę inspekcji, mogą, oprócz spraw wymienionych w art. 27 Konwencji dotyczącej inspekcji pracy (rolnictwo), z 1969 r., dotyczyć następujących zagadnień, jeżeli należą one do właściwości tej władzy: a) statystyka konfliktów pracy w rolnictwie; b) rozpoznanie problemów dotyczących stosowania przepisów prawnych i postępu osiąganego w ich rozwiązywaniu; c) propozycje poprawy warunków życia i pracy w rolnictwie. 14. 1) Członkowie powinni prowadzić lub popierać prowadzenie stałej działalności szkoleniowej, mającej na celu informowanie zainteresowanych stron, za pomocą wszelkich odpowiednich środków, o odpowiednich przepisach prawnych i konieczności ich ścisłego stosowania, jak też o niebezpieczeństwach, które zagrażają życiu lub zdrowiu osób zatrudnionych w przedsiębiorstwach rolnych oraz o najwłaściwszych środkach zmierzających do uniknięcia tych niebezpieczeństw. 2) Tego rodzaju akcja szkoleniowa, uwzględniająca warunki krajowe, może obejmować: a) korzystanie z usług działaczy i instruktorów wiejskich; b) rozpowszechnianie plakatów, broszur, czasopism i dzienników; c) organizowanie pokazów filmowych oraz audycji radiowych i telewizyjnych; d) organizowanie wystaw i praktycznych pokazów dotyczących higieny i bezpieczeństwa; e) włączanie zagadnień higieny i bezpieczeństwa oraz innych odpowiednich zagadnień do programów nauki w szkołach wiejskich i w szkołach rolniczych; f) organizowanie konferencji przeznaczonych dla osób zatrudnionych w rolnictwie, których dotyczy wprowadzanie nowych metod pracy lub wykorzystanie nowych materiałów i substancji; g) udział inspektorów pracy w rolnictwie w programach kształcenia pracowników; h) organizowanie wykładów, dyskusji i seminariów oraz współzawodnictwa połączonego z przyznawaniem nagród.