ZALECENIE Nr 142 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące zapobiegania wypadkom marynarzy przy pracy. Sesja Konferencji: 55 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 14 października 1970 r. na pięćdziesiątej piątej sesji, zważywszy, że chociaż w wielu krajach podejmuje się wysiłki zmierzające do ograniczenia wypadków przy pracy, na które są narażeni marynarze, to jednak nadal konieczne jest kontynuowanie badania tych wypadków oraz wzmacnianie środków zmierzających do zapobiegania im, oraz że w związku z tym należy przyjąć międzynarodowe normy zawierające odpowiedni program działania dla sektora morskiego, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące zapobiegania wypadkom na statkach na morzu i w portach, która to sprawa stanowi piąty punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., uwzględniając, że zgodnie z tym poniższe normy zostały opracowane we współpracy z Międzyrządową Morską Organizacją Doradczą, oraz że proponuje się kontynuowanie współpracy z tą organizacją w zakresie popierania i zapewnienia stosowania tych norm, przyjmuje dnia trzydziestego października tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r.: 1. Dla celów niniejszego Zalecenia: a) określenie „marynarz" odnosi się do wszystkich osób zatrudnionych w jakimkolwiek charakterze na statku innym niż okręt wojenny, normalnie przeznaczonym do żeglugi morskiej; b) określenie „wypadki przy pracy" odnosi się do wypadków, których ofiarami są marynarze w wyniku zatrudnienia lub w czasie zatrudnienia. 2. Przy stosowaniu ust. 3 art. 2 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., Członkowie powinni należycie uwzględniać wszystkie międzynarodowe systemy rejestracji wypadków marynarzy, ustanowione przez Międzynarodową Organizację Pracy. 3. Stosownie do art. 3 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., przedmiotem badań mogą być następujące dziedziny: a) środowisko pracy (jak na przykład powierzchnia robocza, rozmieszczenie maszyn, dostęp do nich i oświetlenie) oraz metody pracy; b) częstotliwość wypadków w różnych grupach wieku; c) specyficzne problemy fizjologiczne i psychologiczne powstające wskutek przebywania na statku; d) problemy wynikające z wysiłku fizycznego na statku, zwłaszcza kiedy jest on następstwem zwiększonego obciążenia pracą; e) problemy wynikające z postępu technicznego i jego skutków oraz jego wpływu na skład załogi; f) problemy wynikające z wad ludzkich, na przykład z niedbalstwa. 4. Przy opracowaniu przepisów dotyczących zapobiegania wypadkom, przewidzianym w art. 4 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., Członkowie powinni należycie uwzględniać wszelkie zbiory instrukcji dotyczących postępowania w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy marynarzy, które mogłyby być opublikowane przez Międzynarodowe Biuro Pracy. 5. W celu stosowania art. 5 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., należy brać pod uwagę artykuły 7 i 11 Konwencji dotyczącej zabezpieczenia maszyn, z 1963 r., oraz odpowiednie postanowienia Zalecenia dotyczącego zabezpieczenia maszyn, z 1963 r., w myśl których na pracodawcy ciąży obowiązek przestrzegania, aby użytkowane maszyny były należycie zabezpieczone oraz aby ich użycie bez właściwych zabezpieczeń nie było możliwe, na pracowniku zaś — obowiązek nieużywania maszyny bez włączenia urządzeń zabezpieczających, w które maszyna jest zaopatrzona, oraz niewyłączania tych urządzeń. 6. 1) Do zadań komisji i innych organów wymienionych w ust. 3 art. 8 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., może należeć: a) opracowanie przepisów, zasad i podręczników dotyczących zapobiegania wypadkom; b) organizowanie szkolenia i opracowanie programów dotyczących zapobiegania wypadkom; c) organizowanie niezbędnej popularyzacji zagadnień zapobiegania wypadkom, za pomocą filmów, plakatów, komunikatów i broszur; d) rozpowszechnianie literatury i informacji o zapobieganiu wypadkom, w taki sposób, aby docierały one do marynarzy na statkach. 2) Osoby, do których należy opracowywanie tekstów dotyczących środków zapobiegania wypadkom lub praktycznych zaleceń, powinny brać pod uwagę przepisy lub zalecenia przyjęte przez właściwe władze, albo zainteresowane organizacje krajowe lub właściwe międzynarodowe organizacje morskie. 7. Programy szkoleniowe przewidziane w art. 9 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., powinny być co pewien czas rewidowane i uaktualniane, przy uwzględnieniu rozwoju typów i wymiarów statków oraz ich wyposażenia, jak też zmian zachodzących w organizacji załóg, w ich narodowości i językach oraz metodach pracy na statku. 8. 1) Popularyzacja zagadnień związanych z zapobieganiem wypadkom powinna być prowadzona w sposób ciągły. 2) Popularyzacja ta może przyjąć następujące formy: a) wyświetlania w ośrodkach szkolenia zawodowego marynarzy oraz, w miarę możliwości, na statkach filmów instruktażowych, przeźroczy i filmów krótkometrażowych; b) wywieszania na statkach plakatów ostrzegających przed niebezpieczeństwem; c) zamieszczania w czasopismach, przeznaczonych dla marynarzy, artykułów o niebezpieczeństwach zawodu marynarza i środkach zapobiegania wypadkom; d) specjalnych akcji, podczas których byłyby wykorzystywane różne środki przekazu, w celu zaznajomienia marynarzy z zapobieganiem wypadkom oraz z metodami pracy zapewniającymi pełne bezpieczeństwo. 3) Wszystkie te formy popularyzacji powinny uwzględniać różnice narodowościowe, językowe i zwyczajowe marynarzy na statku. 9. 1) W celu stosowania art. 10 Konwencji dotyczącej zapobiegania wypadkom (marynarze), z 1970 r., Członkowie powinni należycie uwzględniać typowe regulaminy bezpieczeństwa i zbiory instrukcji dotyczących postępowania, publikowane przez Międzynarodowe Biuro Pracy, oraz odpowiednie normy międzynarodowych organizacji normalizacyjnych. 2) Członkowie powinni też należycie uwzględniać potrzebę międzynarodowej współpracy w celu prowadzenia ciągłej akcji zapobiegania wypadkom; współpraca ta może przyjąć następujące formy: a) dwustronnych lub wielostronnych porozumień mających na celu ujednolicenie norm i urządzeń zabezpieczających w zakresie zapobiegania wypadkom; b) wymiany informacji na temat szczególnych niebezpieczeństw, na jakie są narażeni marynarze, i środków zapobiegania wypadkom; c) pomocy w wypróbowywaniu sprzętu i przeprowadzaniu kontroli, zgodnie z przepisami kraju, w którym statek jest zarejestrowany; d) współpracy przy opracowywaniu i rozpowszechnianiu przepisów, zasad lub podręczników dotyczących zapobiegania wypadkom; e) współpracy w wytwarzaniu i użytkowaniu pomocniczych materiałów szkoleniowych; f) połączenia środków materialnych lub udzielania sobie wzajemnej pomocy w szkoleniu marynarzy w zakresie zapobiegania wypadkom i metod pracy zapewniających pełne bezpieczeństwo.