ZALECENIE Nr 163
Sesja Konferencji: 67
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące popierania rokowań zbiorowych.Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 3 czerwca 1981 r. na sześćdziesiątej siódmej sesji,
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące popierania rokowań zbiorowych, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą rokowań zbiorowych, z 1981 r.,
przyjmuje dnia dziewiętnastego czerwca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące rokowań zbiorowych, z 1981 r.:
I. METODY STOSOWANIA1. Postanowienia niniejszego Zalecenia mogą być stosowane w drodze ustawodawstwa krajowego, układów zbiorowych, orzeczeń arbitrażowych lub w każdy inny sposób zgodny z praktyką krajową.
II. SPOSOBY POPIERANIA ROKOWAŃ ZBIOROWYCH2. Należy podjąć, w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne: środki dostosowane do warunków krajowych, w celu ułatwienia tworzenia i rozwoju, na zasadach dobrowolności, wolnych, niezależnych i reprezentatywnych organizacji pracodawców i pracowników.
3. Należy podjąć, jeśli jest to właściwe i niezbędne, środki dostosowane do krajowych warunków, w celu zapewnienia, by:
a) reprezentatywne organizacje pracodawców i pracowników były uznawane dla celów rokowań zbiorowych;
b) w krajach, w których właściwe władze stosują postępowanie w sprawie określenia, którym organizacjom należy przyznać prawa do rokowań zbiorowych, decyzja w tej sprawie była oparta na obiektywnych kryteriach w zakresie reprezentatywnego charakteru tych organizacji, ustalonych wcześniej w konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami pracodawców i pracowników.4. 1) Należy podjąć, jeśli jest to niezbędne, środki dostosowane do krajowych warunków, w celu umożliwienia wprowadzenia rokowań zbiorowych na każdym szczeblu, w tym także na szczeblu zakładu pracy, przedsiębiorstwa, gałęzi działalności, przemysłu, regionu lub kraju.
2) W krajach, w których rokowania zbiorowe odbywają się na kilku szczeblach, strony rokowań powinny dążyć do zapewnienia koordynacji między tymi szczeblami.5.1) Strony rokowań zbiorowych powinny podjąć środki zapewniające, by osoby prowadzące w ich imieniu rokowania na wszystkich szczeblach miały możliwość otrzymania odpowiedniego szkolenia.
2) Władze publiczne mogą, na żądanie organizacji pracowników i pracodawców, udzielić im pomocy w takim szkoleniu.
3) Treść i nadzór nad programami szkolenia powinny zostać określone przez właściwe zainteresowane organizacje pracowników lub pracodawców.
4) Szkolenie takie nie powinno naruszać prawa organizacji pracowników i pracodawców do wyboru swoich własnych przedstawicieli na rokowania zbiorowe.6. Strony rokowań zbiorowych powinny zaopatrzyć osoby prowadzące w ich imieniu rokowania w niezbędny mandat do prowadzenia i zakończenia rokowań, z zastrzeżeniem wszelkich postanowień dotyczących konsultacji w ramach ich odpowiednich organizacji.
7.1) Jeśli to konieczne, należy podjąć środki, dostosowane do warunków krajowych, aby strony miały dostęp do informacji niezbędnych do prowadzenia rokowań, z pełną znajomością rzeczy.
2) W tym celu:
a) publiczni i prywatni pracodawcy powinni, na żądanie organizacji pracowników, dostarczać takich informacji na temat ekonomicznej i socjalnej sytuacji negocjującej jednostki lub przedsiębiorstwa jako całości, jakie są niezbędne do prowadzenia rokowań z pełną znajomością rzeczy; jeśli ujawnienie niektórych z tych informacji mogłoby zaszkodzić przedsiębiorstwu, ich dostarczanie może być uwarunkowane zobowiązaniem się do potraktowania ich, w odpowiednim zakresie, jako poufne; informacje, jakie mają być dostarczone, mogą być określone w drodze porozumienia między stronami rokowań zbiorowych;
b) władze publiczne powinny dostarczyć niezbędnych informacji na temat ogólnej sytuacji gospodarczej i społecznej kraju i odpowiedniej gałęzi działalności, jeśli ujawnienie tych informacji nie szkodzi interesom narodowym.8. Jeśli to konieczne, należy podjąć środki dostosowane do warunków krajowych, tak aby procedury w sprawie rozstrzygania sporów pracy pomagały stronom w znalezieniu rozwiązania przez nie same, niezależnie od tego czy chodzi o spór, który wyniknął w czasie rokowań nad układem, w związku z interpretacją i stosowaniem układów, czy o spory, o których mowa w Zaleceniu dotyczącym rozpatrywania skarg, z 1967 r.
III. POSTANOWIENIA KOŃCOWE9. Niniejsze Zalecenie nie rewiduje żadnego z istniejących zaleceń.