ZALECENIE Nr 173
Sesja Konferencji: 74
MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY
dotyczące udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy na morzu i w porcie.Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy,
zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 24 września 1987 r. na siedemdziesiątej czwartej sesji,
przypominając postanowienia Zalecenia dotyczącego opieki nad marynarzami w portach, z 1936 r., oraz Zalecenia dotyczącego udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy, z 1970 r.,
postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy na morzu i w porcie, która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego sesji,
postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy na morzu i w porcie, z 1987 r.,
przyjmuje dnia ósmego października tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego siódmego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące udogodnień socjalno-kulturalnych dla marynarzy, z 1987 r.:
I. POSTANOWIENIA OGÓLNE1. Dla celów niniejszego Zalecenia:
a) określenie „marynarz" oznacza każdą osobę zatrudnioną w jakimkolwiek charakterze na pokładzie statku morskiego, będącego zarówno własnością publiczną, jak i prywatną, z wyjątkiem okrętów wojennych,
b) określenie „udogodnienia i usługi socjalno-kulturalne” oznacza udogodnienia i usługi socjalne, kulturalne, rekreacyjne i informacyjne.2. W stopniu, jaki wydaje się wykonalny, właściwa władza, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów statków rybackich i rybaków, powinna stosować postanowienia niniejszego Zalecenia do morskiego rybołówstwa handlowego.
3. 1) Członkowie powinni podjąć środki, by zapewnić dostarczenie marynarzom odpowiednich udogodnień i usług socjalno-kulturalnych zarówno w porcie, jak i na pokładzie statku oraz by zabezpieczyć marynarzom odpowiednią ochronę przy wykonywaniu zawodu.
2) Wprowadzając te środki w życic, Członkowie powinni uwzględnić szczególne potrzeby marynarzy w dziedzinie bezpieczeństwa, zdrowia i spędzania wolnego czasu, zwłaszcza przebywających za granicą i gdy znajdują się w strefach objętych wojną.4. Środki mające na celu kontrolę udogodnień i usług socjalno-kulturalnych powinny obejmować udział reprezentatywnych organizacji marynarzy i armatorów.
5. Udogodnienia i usługi socjalno-kulturalne dostarczane w wykonaniu niniejszego Zalecenia powinny być dostępne dla wszystkich marynarzy, bez względu na narodowość, rasę, kolor skóry, płeć, religię, poglądy polityczne lub pochodzenie społeczne i bez względu na państwo, w którym został zarejestrowany statek, na którym są oni zatrudnieni.
6. Członkowie powinni ze sobą współpracować w celu popierania tworzenia udogodnień dla marynarzy na morzu i w porcie. Współpraca ta powinna obejmować:
a) konsultacje między właściwymi władzami mające na celu dostarczenie i poprawę udogodnień i usług socjalno-kulturalnych dla marynarzy zarówno w porcie, jak i na pokładzie statku,
b) porozumienia na temat połączenia zasobów i dostarczenia wspólnych udogodnień socjalno-kulturalnych w dużych portach, tak aby uniknąć zbędnego dublowania;
c) organizowanie międzynarodowych zawodów sportowych i zachęcanie marynarzy do udziału w działalności sportowej;
d) organizowanie międzynarodowych seminariów na temat udogodnień socjalno-kulturalnych na morzu i w porcie.
II. UDOGODNIENIA I USŁUGI SOCJALNO-KULTURALNE W PORTACH7. 1) Członkowie powinni dostarczyć lub zapewnić, aby były dostarczone niezbędne udogodnienia i usługi socjalno-kulturalne we właściwych portach kraju.
2) Członkowie powinni przeprowadzić konsultacje z reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy w celu określenia właściwych portów.
3) Należy dokonywać częstych przeglądów udogodnień i usług socjalno-kulturalnych w celu zapewnienia, że są one właściwe w świetle zmian potrzeb marynarzy, wynikających z rozwoju technicznego, eksploatacyjnego i wszelkich innych przemian w transporcie morskim.8. 1) Udogodnienia i usługi socjalno-kulturalne powinny być świadczone, zgodnie z warunkami i praktyką krajową, przez jedną z niżej wymienionych instytucji:
a) władze publiczne;
b) organizacje armatorów i marynarzy w wykonaniu układów zbiorowych lub innych uzgodnionych postanowień;
c) organizacje dobrowolne.
2) Jeżeli okaże się to potrzebne, należy podjąć kroki zmierzające do zatrudnienia wykwalifikowanego personelu etatowego, który oprócz pracowników społecznych kierowałby udogodnieniami i usługami socjalno-kulturalnymi dla marynarzy.9. 1) Gdzie jest to właściwe, powinny być tworzone rady do spraw socjalno-kulturalnych na szczeblach portu, regionu i kraju, których funkcje powinny obejmować:
a) upewnianie się, że istniejące udogodnienia socjalno-kulturalne są właściwe i określenie, czy niezbędne jest tworzenie dalszych udogodnień lub likwidacja niewykorzystanych,
b) udzielanie porad i pomocy wszystkim odpowiedzialnym za świadczenie usług socjalno-kulturalnych i zapewnianie koordynacji między nimi.
2) Rady do spraw socjalno-kulturalnych powinny włączać do swojego składu przedstawicieli organizacji armatorów i marynarzy, właściwych władz i — tam gdzie jest to właściwe — organizacji dobrowolnych i społecznych.
3) Jeśli jest to właściwe, do prac rad portowych, regionalnych lub krajowych powinni być włączani konsulowie państw morskich i lokalni przedstawiciele zagranicznych organizacji do spraw socjalno-kulturalnych, zgodnie z ustawodawstwem krajowym.10. 1) Członkowie powinni zapewnić, by udogodnienia i usługi socjalno-kulturalne dla marynarzy otrzymały odpowiednie i regularne wsparcie finansowe.
2) Zgodnie z warunkami i praktyką krajową wsparcie finansowe powinno pochodzić z jednego lub więcej następujących źródeł:
a) subwencje z funduszów publicznych;
b) podatki lub inne specjalne opłaty pochodzące ze środowisk morskich;
c) dobrowolne składki armatorów, marynarzy lub ich organizacji;
d) dobrowolne składki z innych źródeł.
3) Gdy pobierane są podatki lub specjalne opłaty, powinny być one wykorzystywane wyłącznie dla tych celów, dla jakich zostały nałożone.11. Hotele lub zajazdy odpowiednie dla marynarzy powinny być dostępne tam, gdzie istnieje na nie zapotrzebowanie. Takie hotele lub zajazdy powinny być właściwie kontrolowane, ceny powinny być rozsądnej wysokości i, tam gdzie jest to niezbędne i możliwe, należy podjąć działania umożliwiające zamieszkanie rodzinom marynarzy.
12. 1) W portach powinny być tworzone lub rozwijane niezbędne udogodnienia socjalno-kulturalne i rekreacyjne. Powinny one obejmować:
a) sale spotkań i wypoczynku, jeśli jest taka potrzeba;
b) urządzenia sportowe i urządzenia na świeżym powietrzu, w tym dla potrzeb zawodów;
c) udogodnienia oświatowe;
d) jeśli właściwe, udogodnienia dla praktyk religijnych i porad indywidualnych.
2) Udogodnienia te mogą być zapewnione przez udostępnienie marynarzom, zgodnie z ich potrzebami, udogodnień przeznaczonych dla ogólniejszego użytku.13. Gdy duża liczba marynarzy różnej narodowości potrzebuje ułatwień takich jak hotele, kluby i urządzenia sportowe w danym porcie, właściwe władze lub instytucje krajów pochodzenia marynarzy i państw bandery, a także zainteresowane stowarzyszenia międzynarodowe powinny konsultować się i współpracować między sobą i z właściwymi władzami i instytucjami kraju, w którym znajduje się ten port, w celu połączenia zasobów i uniknięcia zbędnego dublowania.
14. 1) Należy rozpowszechniać wśród marynarzy informacje na temat ułatwień ogólnie dostępnych w portach przeznaczenia — szczególnie transportowych, socjalnych, rozrywkowych i oświatowych, a także miejsc kultu, jak również udogodnień przeznaczonych specjalnie dla marynarzy.
2) Środki rozpowszechniania takich informacji mogą obejmować:
a) dystrybucję na brzegu i, za zgodą kapitana, na statku — broszur w najbardziej odpowiednich językach, zawierających dokładne informacje na temat udogodnień dostępnych dla marynarzy w porcie przeznaczenia lub w najbliższym porcie, do którego zmierza statek; broszury takie powinny zawierać plan miasta i portu;
b) tworzenie w większych portach biur informacyjnych, łatwo dostępnych dla marynarzy i posiadających personel mogący udzielić bezpośrednio wszelkich niezbędnych wyjaśnień i porad.15. Odpowiednie środki transportu o cenach umiarkowanych powinny być dostępne w każdym rozsądnym czasie, gdy jest to potrzebne, aby umożliwić marynarzom dojazd do miasta z dogodnych punktów w porcie.
16. Wszelkie odpowiednie środki powinny zostać podjęte w celu zapoznania marynarzy wpływających do portu z:
a) wszystkimi szczególnymi zagrożeniami i chorobami, na jakie mogą być narażeni i metodami ich unikania;
b) potrzebą poddania się przez osoby cierpiące na choroby wczesnemu leczeniu i najbliższymi ułatwieniami dostępnymi dla celów takiego leczenia;
c) niebezpieczeństwem, jakie wynika z używania narkotyków i alkoholu.17. Należy podjąć środki zapewniające, by marynarze mieli dostęp, będąc w porcie, do:
a) przychodni w przypadku choroby lub wypadku;
b) jeśli niezbędne — szpitali;
c) ułatwień dla leczenia dentystycznego, szczególnie w nagłych wypadkach.18. Właściwe władze powinny podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapoznania armatorów i marynarzy wpływających do portu ze specjalnymi przepisami i zwyczajami, których nieprzestrzeganie może im grozić pozbawieniem wolności.
19. Teren portu i drogi dojazdowe powinny być zaopatrzone przez właściwe władze w odpowiednie oświetlenie i oznakowanie, a także regularne patrole, dla ochrony marynarzy.
20. 1) Dla ochrony obcych marynarzy należy podjąć środki w celu ułatwienia:
a) dostępu do ich konsulów,
b) efektywnej współpracy między konsulami i władzami lokalnymi lub krajowymi.
2) Gdy marynarz zostanie z jakiejś przyczyny zatrzymany na terytorium Członka, właściwa władza powinna, na jego prośbę, natychmiast poinformować o tym państwo bandery i państwo, którego obywatelem jest marynarz. Państwo, którego obywatelem jest marynarz, powinno natychmiast poinformować jego najbliższą rodzinę. Jeśli marynarz został uwięziony. Członek powinien pozwolić urzędnikom konsularnym tych państw na niezwłoczne spotkanie się z nim i następnie na regularne wizyty u niego przez cały okres pobytu w więzieniu.
3) Sprawa zatrzymanego marynarza powinna być niezwłocznie rozpatrzona zgodnie z właściwą procedurą prawną, a państwo bandery i państwo, którego obywatelem jest marynarz, powinny być informowane o rozwoju sytuacji.21. 1) Marynarzom oczekującym w obcych portach na repatriację należy udzielić wszelkiej możliwej pomocy praktycznej.
2) W przypadku opóźniania się repatriacji marynarzy, właściwa władza powinna zapewnić, by o tym fakcie natychmiast został poinformowany przedstawiciel konsularny lub lokalny państwa bandery.22. Członkowie powinni podjąć środki, jeśli jest to konieczne, mające na celu zapewnienie marynarzom ochrony przed agresją i innymi aktami bezprawia, w czasie pobytu statków na ich wodach terytorialnych, a w szczególności w pobliżu portów.
III. UDOGODNIENIA I USŁUGI SOCJALNO-KULTURALNE NA MORZU
23. 1) Dla dobra marynarzy należy zapewnić udogodnienia socjalno-kulturalne na pokładzie statku. Jeżeli jest to praktyczne, udogodnienia takie powinny obejmować:
a) możliwość oglądania telewizji i słuchania radia;
b) projekcje filmów lub filmów wideo, których liczba powinna być odpowiednia do długości podróży i, jeśli jest to konieczne, powinny być one zmieniane w rozsądnych okresach;
c) urządzenia sportowe, włączając urządzenia do ćwiczeń, gry stołowe i pokładowe;
d) gdzie jest to możliwe, udogodnienia do pływania;
e) bibliotekę z książkami zawodowymi i innymi, której zbiory powinny odpowiadać długości podróży i być zmieniane w rozsądnych okresach;
f) ułatwienia dla prowadzenia w wolnych chwilach twórczości artystycznej.
2) Jeżeli jest to możliwe i stosowne oraz nie jest sprzeczne ze zwyczajami krajowymi, religijnymi lub społecznymi, należy rozważyć możliwość zorganizowania barów na pokładzie statku.24. Programy szkolenia zawodowego dla marynarzy powinny, gdzie jest to właściwe, obejmować kształcenie i informację na tematy związane ze sprawami socjalno-bytowymi marynarzy, włączając w to sprawy dotyczące ogólnych zagrożeń dla ich zdrowia.
25. 1) Jeśli istnieje połączenie telefoniczne między statkiem a lądem, powinno ono być udostępnione marynarzom, a opłaty za korzystanie z telefonu powinny być rozsądnej wysokości.
2) Należy uczynić wszystko co możliwe, aby poczta marynarzy była przesyłana w sposób możliwie najpełniejszy i najszybszy. Należy również poczynić starania, aby marynarze nie musieli uiszczać dodatkowych opłat pocztowych, w przypadku gdy wskutek okoliczności od nich niezależnych ich poczta musi być przeadresowana.26. 1) Należy przedsięwziąć środki w celu zapewnienia, aby w każdym przypadku, gdy będzie to możliwe i uzasadnione, zgodnie z właściwym ustawodawstwem krajowym lub przepisami międzynarodowymi, marynarze szybko otrzymali pozwolenie na przyjęcie na swych statkach, podczas postoju w porcie, swych małżonków, krewnych i przyjaciół.
2) Należy rozważyć możliwość zezwolenia marynarzom na to, by ich małżonkowie mogli im towarzyszyć od czasu do czasu w rejsie, tam gdzie jest to wykonalne i uzasadnione. Współmałżonkowie ci powinni zostać odpowiednio ubezpieczeni od wypadku i choroby; armatorzy powinni marynarzom udzielić wszelkiej pomocy w dokonaniu takiego ubezpieczenia.27. Osoby odpowiedzialne w portach i na statkach powinny poczynić wszelkie wysiłki w celu umożliwienia marynarzom zejścia na ląd możliwie szybko po przybyciu statku do portu.
IV. OSZCZĘDNOŚCI I PRZEKAZYWANIE WYNAGRODZENIA28. W celu ułatwienia marynarzom dokonywania oszczędności i przekazywania ich rodzinom:
a) powinien zostać przyjęty prosty, szybki i bezpieczny system, działający przy pomocy konsulów lub innych właściwych władz, agentów armatorów lub godnych zaufania instytucji finansowych, umożliwiający marynarzom, a w szczególności marynarzom przebywającym w obcym kraju lub służącym na statku zarejestrowanym w kraju innym niż ich kraj ojczysty składanie w banku lub przekazywanie całych swoich wynagrodzeń lub ich części;
b) powinien zostać utworzony lub upowszechniony system umożliwiający marynarzom, w momencie ich przyjęcia do pracy lub w czasie podróży, jeśli sobie tego życzą, wydanie stałego polecenia przekazywania regularnie części poborów rodzinom;
c) pieniądze te powinny być przekazywane w odpowiednim czasie i bezpośrednio osobie lub osobom określonym przez marynarza;
d) powinny zostać poczynione wysiłki w celu zapewnienia potwierdzenia przez niezależne źródła, iż pieniądze są rzeczywiście przekazywane osobie lub osobom określonym przez marynarza.