ZALECENIE Nr 179 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące warunków pracy w hotelach, restauracjach i podobnych zakładach. Sesja Konferencji: 78 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 5 czerwca 1991 r. na siedemdziesiątej ósmej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski dotyczące warunków pracy w hotelach, restauracjach i podobnych zakładach, która to sprawa stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą warunków pracy (hotele i restauracje), z 1991 roku, przyjmuje dnia dwudziestego piątego czerwca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące warunków pracy (hotele i restauracje), z 1991 r.: I. POSTANOWIENIA OGÓLNE 1. Niniejsze Zalecenie ma zastosowanie do pracowników określonych w ust. 3, zatrudnionych w: a) hotelach i innych podobnych zakładach zapewniających zakwaterowanie; b) restauracjach i innych podobnych zakładach podających wyżywienie, napoje lub jedno i drugie. 2. Członkowie mogą, po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, rozszerzyć stosowanie niniejszego Zalecenia na inne pokrewne zakłady zapewniające usługi turystyczne. 3. Dla celu niniejszego Zalecenia określenie „zainteresowani pracownicy" oznacza pracowników zatrudnionych w zakładach, do których niniejsze Zalecenie ma zastosowanie, stosownie do postanowień ustępów 1 i 2, bez względu na charakter i czas trwania ich stosunku zatrudnienia. 4. 1) Niniejsze Zalecenie może być stosowane w drodze ustawodawstwa krajowego, układów zbiorowych, orzeczeń arbitrażowych lub sądowych albo w każdy inny właściwy sposób zgodny z praktyką krajową. 2) Członkowie powinni: a) zapewnić skuteczny nadzór nad stosowaniem środków podjętych zgodnie z niniejszym Zaleceniem przez służbę inspekcji lub inne właściwe środki; b) zachęcać zainteresowane organizacje pracodawców i pracowników do odgrywania aktywnej roli w popieraniu stosowania postanowień niniejszego Zalecenia. 5. Ogólnym celem niniejszego Zalecenia jest, z należytym poszanowaniem autonomii zainteresowanych organizacji pracodawców i pracowników, poprawa warunków pracy zainteresowanych pracowników, tak aby zbliżyć je do warunków, jakie przeważają w innych sektorach gospodarki. II. CZAS PRACY I OKRESY WYPOCZYNKU 6. Jeśli sposoby, o których mowa w ust. 4.1), nie postanowią inaczej, określenie „czas pracy” oznacza czas, w którym pracownik jest do dyspozycji pracodawcy. 7.1) Realizacja postanowień ustalających normalny czas pracy i regulujących godziny nadliczbowe powinna być przedmiotem konsultacji między zainteresowanym pracodawcą a pracownikami lub ich przedstawicielami. 2) Określenie „przedstawiciele pracowników" oznacza osoby, które są uznane za takie przez ustawodawstwo lub praktykę krajową, zgodnie z Konwencją dotyczącą przedstawicieli pracowników, z 1971 r. 3) Praca w godzinach nadliczbowych powinna być rekompensowana płatnym czasem wolnym, wynagrodzeniem według wyższej stawki lub stawek za przepracowane godziny nadliczbowe, lub wyższym wynagrodzeniem zależnie jak określono zgodnie z ustawodawstwem i praktyką krajową i po konsultacjach między zainteresowanym pracodawcą a pracownikami lub ich przedstawicielami. 4) Powinny być podjęte środki dla zapewnienia, że czas pracy i praca w godzinach nadliczbowych są właściwie obliczane i rejestrowane oraz że każdy pracownik ma dostęp do swojego rejestru. 8. Gdziekolwiek jest to wykonalne, podział zmian pracy na części powinien być stopniowo eliminowany, najlepiej w drodze rokowań zbiorowych. 9. Liczba i długość przerw na posiłki powinna być określona w świetle zwyczajów i tradycji każdego kraju lub obszaru i stosownie do tego, czy posiłek jest spożywany w samym zakładzie, czy gdzie indziej. 10. 1) Zainteresowani pracownicy powinni, w miarę możliwości, być uprawnieni do cotygodniowego wypoczynku nie krótszego niż 36 godzin, który, każdorazowo, gdy jest to wykonalne, powinien być okresem nieprzerwanym. 2) Zainteresowani pracownicy powinni być uprawnieni do przeciętnego dziennego okresu wypoczynku wynoszącego dziesięć nieprzerwanych godzin. 11. Gdy długość płatnego urlopu rocznego dla zainteresowanych pracowników jest krótsza niż cztery tygodnie za jeden rok służby, powinny być podjęte kroki w drodze rokowań zbiorowych lub innych środków zgodnych z praktyką krajową, w celu stopniowego doprowadzenia do tego poziomu. III. SZKOLENIE 12.1) Każdy Członek, w konsultacji z zainteresowanymi organizacjami pracodawców i pracowników, ustanowi lub, gdzie to właściwe, pomoże organizacjom pracodawców i pracowników oraz innym instytucjom w opracowaniu polityki i programów kształcenia i szkolenia zawodowego oraz w rozwoju zarządzania dla różnych zawodów w hotelach, restauracjach i podobnych zakładach. 2) Głównym celem programów szkolenia powinno być doskonalenie umiejętności i jakości wykonywania pracy oraz zwiększanie perspektyw kariery uczestników.