ZALECENIE Nr 185 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące inspekcji warunków pracy i życia marynarzy. Sesja Konferencji: 84 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 8 października 1996 r. na osiemdziesiątej czwartej sesji, postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Zalecenia dotyczącego ogólnych zasad inspekcji warunków pracy marynarzy, z 1926 r., która to sprawa stanowi pierwszy punkt porządku dziennego sesji, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencje dotyczącą inspekcji warunków pracy i życia marynarzy, z 1996 r., przyjmuje dnia dwudziestego drugiego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące inspekcji warunków pracy i życia marynarzy, z 1996 r. I. WSPÓŁPRACA I KOORDYNACJA 1. Centralna władza koordynująca powinna podjąć właściwe działania w celu promowania skutecznej współpracy między instytucjami publicznymi i innymi organizacjami zainteresowanymi warunkami pracy i życia marynarzy. 2. W celu zapewnienia współpracy miedzy inspektorami, armatorami, marynarzami i ich właściwymi organizacjami oraz w celu utrzymania lub poprawy warunków pracy i życia marynarzy, centralna władza koordynująca powinna konsultować się z przedstawicielami takich organizacji w regularnych odstępach czasu, w sprawie najlepszych sposobów osiągania tych celów. Sposób takich konsultacji powinien zostać określony przez centralną władzę koordynującą po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy. II. ORGANIZACJA INSPEKCJI 3. Centralna władza koordynująca i wszelka inna służba lub władza całkowicie lub częściowo zainteresowana inspekcją warunków pracy i życia marynarzy powinna mieć niezbędne możliwości do wypełniania swoich zadań. 4. Liczba inspektorów powinna być wystarczająca, dla zabezpieczenia skutecznego wykonywania ich obowiązków i powinna być określona z należytym uwzględnieniem: a) znaczenia obowiązków, które inspektorzy muszą wykonywać, w szczególności liczby, rodzaju, wielkości statków podlegających inspekcji oraz liczby i kompleksowości przepisów prawnych, które mają być wprowadzone w życie; b) środków materialnych oddanych do dyspozycji inspektorów; i c) warunków praktycznych, w jakich inspekcje muszą być przeprowadzane, aby były skuteczne. 5. System inspekcji warunków pracy i życia marynarzy powinien zezwalać inspektorom na: a) powiadamianie centralnej władzy koordynującej o brakach lub nadużyciach nie objętych szczególnie przez obowiązujące przepisy prawne, oraz przedkładanie jej wniosków dotyczących poprawienia ustawodawstwa i przepisów; i b) swobodne wchodzenie na statki i do właściwych pomieszczeń, bez wcześniejszej zapowiedzi, o każdej porze dnia lub nocy. 6. Centralna władza koordynująca powinna: a) ustanowić łatwe procedury umożliwiające jej uzyskiwanie poufnych informacji o możliwych naruszeniach przepisów prawnych, przekazywanych bezpośrednio przez marynarzy lub ich przedstawicieli oraz umożliwić inspektorom niezwłoczne przeprowadzanie dochodzeń w takich sprawach; b) umożliwić kapitanom, członkom załogi lub przedstawicielom marynarzy wzywanie inspekcji, kiedy uznają to za niezbędne; i c) dostarczać informacje techniczne i doradztwo armatorom i marynarzom oraz zainteresowanym organizacjom na temat najskuteczniejszych sposobów zapewniania zgodności z przepisami prawnymi i poprawy warunków pracy i życia marynarzy. III. STATUS, OBOWIĄZKI I UPRAWNIENIA INSPEKTORÓW 7. 1) Stosownie do warunków rekrutacji do służb publicznych, które mogą być określone w ustawodawstwie lub przepisach krajowych, inspektorzy powinni mieć kwalifikacje i odpowiednie szkolenie do wykonywania swoich obowiązków i, gdzie to możliwe, wykształcenie morskie lub doświadczenie jako marynarze. Powinni mieć odpowiednią wiedzę na temat warunków pracy i życia marynarzy oraz znajomość języka angielskiego. 2) Sposoby stwierdzania takich kwalifikacji powinny być określone przez centralną władzę koordynującą. 8. Powinny być podjęte działania dla zapewnienia inspektorom odpowiedniego dalszego szkolenia podczas zatrudnienia. 9. Każdy Członek powinien podjąć niezbędne działania, aby należycie wykwalifikowani eksperci techniczni i specjaliści mogli być, w razie potrzeby, proszeni o pomoc w pracy inspektorów. 10. Inspektorom nie należy powierzać obowiązków, które mogłyby, ze względu na liczbę lub charakter, zakłócać skuteczną inspekcję lub naruszać w jakikolwiek sposób ich autorytet albo podważać bezstronność w stosunkach z armatorami, marynarzami lub innymi zainteresowanymi stronami. 11. Wszyscy inspektorzy powinni mieć zapewnione dogodnie usytuowane pomieszczenia, wyposażenie i środki transportu właściwe dla skutecznego wypełniania obowiązków. 12. 1) Inspektorzy wyposażeni w odpowiednie pełnomocnictwa powinni mieć prawo do: a) pytania kapitana, marynarza lub innej osoby, w tym armatora lub jego przedstawiciela, o każdą sprawę dotycząca stosowania przepisów prawnych, w obecności świadka, o którego pytana osoba może poprosić; b) wymagania okazania wszelkich ksiąg, dzienników pokładowych, rejestrów, zaświadczeń lub innych dokumentów albo informacji, bezpośrednio związanych z badanymi przez inspektora zagadnieniami, w celu sprawdzenia zgodności z przepisami prawnymi; c) zobowiązania do wywieszania wymaganych przepisami prawa ogłoszeń; d) pobierania lub usuwania do analizy próbek produktów, ładunku, wody pitnej, artykułów żywnościowych oraz materiałów i substancji używanych lub przewożonych na statku. 2) Armator lub przedstawiciel armatora i, gdzie to właściwe, marynarz, powinni być informowani o pobraniu lub usunięciu jakichkolwiek próbek, zgodnie z punktem 1)d) lub powinni być obecni przy pobieraniu lub usuwaniu próbek. Ilość próbek powinna zostać przez inspektora dokładnie odnotowana. 13. Rozpoczynając inspekcję statku, inspektorzy powinni poinformować o swojej obecności kapitana lub osobę odpowiedzialną, i gdzie to właściwe, marynarzy albo ich przedstawicieli. 14. Centralna władza koordynująca powinna być informowana o wszelkich wypadkach przy pracy lub chorobach marynarzy w takich przypadkach i w taki sposób, jaki może być określony w ustawodawstwie i przepisach krajowych. 15. Inspektorzy powinni: a) mieć zakaz czerpania jakichkolwiek bezpośrednich czy pośrednich korzyści z jakichkolwiek działań, o przeprowadzenie których są proszeni; b) pod groźbą odpowiednich kar lub środków dyscyplinarnych, nie ujawniać, nawet po opuszczeniu służby, żadnych tajemnic handlowych lub poufnych procesów pracy czy informacji o charakterze osobistym, które mogą poznać w czasie pełnienia swoich obowiązków; c) traktować jako poufne źródła wszelkich skarg dotyczących zagrożenia lub nieprawidłowości w warunkach pracy i życia marynarzy albo pogwałceniach przepisów prawnych i nie informować armatora, przedstawiciela armatora czy operatora statku, że inspekcja nastąpiła w konsekwencji takiej skargi; d) po przeprowadzeniu inspekcji, zwrócić niezwłocznie uwagę armatora, operatora statku lub kapitana na nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na zdrowie i życie osób znajdujących się na statku. IV. RAPORTY 16. Coroczny raport publikowany przez centralną władzę koordynującą, zgodnie z artykułem 8 ustęp 2 Konwencji, powinien również zawierać: a) listę obowiązujących ustaw i przepisów prawnych dotyczących warunków pracy i życia marynarzy oraz wszelkich zmian, które zostały wprowadzone w ciągu roku; b) szczegóły na temat organizacji systemu inspekcji, o którym mowa w artykule 2 Konwencji; c) dane statystyczne na temat statków lub innych pomieszczeń, podlegających inspekcji oraz statków i innych pomieszczeń, na których zostały one przeprowadzone; d) dane statystyczne na temat marynarzy podlegających ustawodawstwu i przepisom, o których mowa w punkcie a) niniejszego ustępu; e) dane statystyczne i informacje o naruszeniach ustawodawstwa, nałożonych karach i przypadkach zatrzymania statków; i f) dane statystyczne na temat wypadków przy pracy i chorób zawodowych marynarzy; 17. Raporty, o których mowa w artykule 9 Konwencji powinny być opracowane w taki sposób i dotyczyć takich kwestii, które mogą być określone przez centralną władzę koordynującą.