ZALECENIE Nr 187 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY dotyczące płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach. Sesja Konferencji: 84 Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwołana do Genewy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zebrana tam w dniu 8 października 1996 r. na osiemdziesiątej czwartej sesji, odnotowując postanowienia Konwencji dotyczącej ochrony płacy, z 1949 r., Konwencji dotyczącej ustalania płac minimalnych, z 1970 r., Konwencji dotyczącej corocznego płatnego urlopu dla marynarzy, z 1976 r. , Konwencji dotyczącej minimalnych norm na statkach handlowych, z 1976 r., Konwencji dotyczącej repatriacji marynarzy (zrewidowanej), z 1987 r., Konwencji dotyczącej ochrony roszczeń pracowników w wypadku niewypłacalności pracodawcy, z 1992 r. , Międzynarodowej Konwencji dotyczącej morskiego zastawu i hipoteki, z 1993 r., postanowiwszy przyjąć niektóre wnioski w sprawie rewizji Konwencji dotyczącej płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach (zrewidowanej), z 1958 r. , i Zalecenia dotyczącego płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1958 r., która to sprawa stanowi drugi punkt porządku dziennego, postanowiwszy, że wnioski te zostaną ujęte w formę zalecenia uzupełniającego Konwencję dotyczącą czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1996 r. , przyjmuje dnia dwudziestego drugiego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku następujące Zalecenie, które otrzyma nazwę: Zalecenie dotyczące płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1996 r. I. ZAKRES I DEFINICJE 1.1) Niniejsze Zalecenie ma zastosowanie do każdego statku morskiego, będącego własnością publiczną lub prywatną, zarejestrowanego na terytorium Członka, zaangażowanego zwykle w handlowe operacje morskie. 2) W zakresie, w jakim uzna to za praktyczne, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów statków rybackich i rybaków, właściwa władza powinna stosować postanowienia niniejszego Zalecenia do handlowego rybołówstwa morskiego. 3) W przypadku wątpliwości, czy dla celów niniejszego Zalecenia statki mają być uznawane za statki morskie lub zajmujące się handlowymi operacjami morskimi albo handlowym rybołówstwem morskim, kwestia ta powinna być określona przez właściwą władzę po konsultacji z zainteresowanymi organizacjami armatorów, marynarzy i rybaków. 4) Niniejsze Zalecenie nie ma zastosowania do drewnianych statków o tradycyjnej budowie takich jak "dhows" i dżonki. 2. Dla celów niniejszego Zalecenia: a) określenie "podstawowa płaca lub zarobki" oznacza płacę, jakkolwiek obliczoną, za normalny czas pracy; określenie to nie obejmuje wypłat za godziny nadliczbowe, premii, świadczeń, płatnych urlopów lub jakichkolwiek innych dodatkowych wynagrodzeń; b) określenie "właściwa władza" oznacza ministra, ministerstwo lub inną władzę mającą uprawnienia do wydawania przepisów, zarządzeń albo innych instrukcji mających moc prawną dotyczących płac, czasu pracy lub wypoczynku marynarzy albo stanu załogi statków; c) określenie "zarobek skonsolidowany" oznacza zarobek lub wynagrodzenie, które obejmie podstawowy zarobek i inne korzyści pieniężne; zarobek skonsolidowany może obejmować zapłatę za przepracowane godziny nadliczbowe i wszystkie inne korzyści pieniężne, albo może obejmować jedynie niektóre korzyści w częściowej konsolidacji; d) określenie "czas pracy" oznacza okres, podczas którego marynarz jest zobowiązany do pracy na rzecz statku; e) określenie "godziny nadliczbowe" oznacza czas przepracowany dodatkowo do normalnego czasu pracy; f) określenie "marynarz" oznacza każdą osobę definiowaną w ten sposób przez ustawodawstwo lub przepisy krajowe albo układy zbiorowe, która jest zatrudniona lub zaangażowana w jakimkolwiek charakterze na statku morskim, do którego stosuje się niniejsze Zalecenie; g) określenie "armator" oznacza właściciela statku lub każdą inną organizację albo osobę, taką jak kierownik lub czarterujący statek, która przyjmuje na siebie od armatora odpowiedzialność za działanie statku i która przejmując taką odpowiedzialność zgadza się przejąć wszystkie towarzyszące obowiązki i odpowiedzialność. II. PŁACE MARYNARZY 3. Dla marynarzy, których wynagrodzenie obejmuje odrębną rekompensatę za godziny nadliczbowe: a) dla celów obliczania zarobków, normalny czas pracy na morzu i w porcie nie powinien przekraczać ośmiu godzin dziennie; b) dla celów obliczania godzin nadliczbowych, wymiar normalnego tygodniowego czasu pracy objęty podstawową płacą lub zarobkami powinien być określony przez ustawodawstwo krajowe lub przepisy, jeżeli nie jest to określone przez układy zbiorowe, ale nie powinien przekraczać 48 godzin tygodniowo; układy zbiorowe mogą wprowadzić inne, ale nie mniej korzystne traktowanie; c) stawka lub stawki rekompensaty za godziny nadliczbowe, które nie powinny być niższe niż jeden i jedna czwarta raza podstawowej płacy lub zarobku za godzinę, powinny być określone w ustawodawstwie lub przepisach krajowych albo w układach zbiorowych; d) wykazy przepracowanych godzin nadliczbowych powinny być utrzymywane przez kapitana lub osobę wyznaczoną przez kapitana i zatwierdzane przez marynarza w regularnych odstępach czasu. 4. Dla marynarzy, których zarobki są całkowicie lub częściowo skonsolidowane: a) układ zbiorowy, umowy najmu, umowa o zatrudnienie i list zatrudniający powinny w sposób jasny określać kwotę wynagrodzenia należnego marynarzowi i, gdzie stosowne, długość czasu pracy, oczekiwaną od marynarza w zamian za to wynagrodzenie, oraz wszelkie dodatkowe świadczenia, które mogą być należne dodatkowo do zarobku skonsolidowanego i w jakich okolicznościach; b) tam, gdzie stawka godzinowa za godziny nadliczbowe płacona jest za czas przepracowany poza pokrywanym przez skonsolidowaną płacę, stawka godzinowa nie powinna być niższa niż jeden i jedna czwarta podstawowej stawki odpowiadającej normalnemu czasowi pracy określonemu w ustępie 3 a); ta sama zasada powinna być stosowana do godzin nadliczbowych objętych skonsolidowaną płacą; c) wynagrodzenie za tę część całkowicie lub częściowo skonsolidowanej zapłaty odpowiadającej normalnemu czasowi pracy, określonemu w ustępie 3 a), nie powinno być niższe niż stosowana płaca minimalna; d) dla marynarzy, których zarobki są częściowo skonsolidowane, powinny być utrzymywane i zatwierdzane zgodnie z ustępem 3 d) wykazy przepracowanych godzin nadliczbowych; 5. Ustawodawstwo lub przepisy krajowe albo układy zbiorowe mogą wprowadzić rekompensatę za godziny nadliczbowe lub pracę wykonywaną w wolnym dniu tygodnia i w dni ustawowo wolne od pracy w postaci co najmniej ekwiwalentnego czasu wolnego od służby i poza statkiem albo dodatkowy urlop zamiast wynagrodzenia czy jakiegokolwiek innego ustalonego wyrównania. 6. Ustawodawstwo i przepisy krajowe przyjęte po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami marynarzy i armatorów lub, jeżeli to właściwe, układy zbiorowych powinny brać pod uwagę następujące zasady: a) równe wynagrodzenie za pracę równej wartości powinno być stosowane dla wszystkich marynarzy zatrudnionych na tym samym statku bez dyskryminowania ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, wyznanie religijne, poglądy polityczne, pochodzenie narodowe lub społeczne; b) umowy najmu lub inne porozumienia określające stosowane płace lub stawki płac powinny być przechowywane na pokładzie statku; informacje na temat wysokości płac lub stawek płac powinny być udostępnione każdemu marynarzowi albo przez dostarczenie marynarzowi co najmniej jednej podpisanej kopii stosownej informacji w języku dla niego zrozumiałym, albo przez wywieszenie kopii porozumienia w miejscu dostępnym dla załogi lub w jakiś inny właściwy sposób; c) płace powinny być wypłacane gotówką; gdzie to właściwe, mogą być wypłacane przelewem na konto bankowe, czekiem bankowym, przekazem pocztowym lub przekazem pieniężnym; d) płace powinny być wypłacane co miesiąc lub w innych regularnych odstępach czasu, a w wypadku zakończenia zatrudnienia wszystkie należne wynagrodzenia powinny zostać wypłacone bez zbędnego opóźnienia; e) stosowne kary lub inne odpowiednie środki zaradcze powinny być nakładane przez właściwe władze, jeżeli armatorzy zbędnie opóźniają, lub nie wypłacają wszystkich należnych wynagrodzeń: f) płace powinny być wypłacane bezpośrednio marynarzowi lub na wyznaczony przez marynarza rachunek bankowy chyba, że on lub ona inaczej zarządzi na piśmie; g) stosownie do podpunktu h), armator nie powinien nakładać na marynarza żadnych ograniczeń, jeśli chodzi o swobodę dysponowania jego lub jej wynagrodzeniem; h) dokonywanie potrąceń z wynagrodzenia powinno być dozwolone tylko gdy: i) istnieje wyraźne postanowienie na ten temat w ustawodawstwie lub przepisach krajowych albo w stosowanym układzie zbiorowym; ii) marynarz został poinformowany, w sposób uważany za najbardziej odpowiedni przez właściwą władzę, o warunkach takich potrąceń; i iii) nie przekraczają one ogólnie limitu, który mógł zostać określony przez ustawodawstwo lub przepisy krajowe albo układy zbiorowe lub decyzje sądowe dotyczące dokonywania takich potrąceń; i) żadne potrącenia nie powinny być dokonywane z wynagrodzenia marynarza w celu uzyskania albo utrzymania zatrudnienia; j) właściwa władza powinna mieć prawo do przeprowadzania inspekcji w sklepach i punktach usługowych prowadzonych na pokładzie statku w celu zapewnienia stosowania możliwych i uzasadnionych cen, korzystnych dla zainteresowanych marynarzy; k) w zakresie, w jakim roszczenia marynarzy dotyczące zapłaty i innych sum należnych za ich pracę nie są chronione postanowieniami Międzynarodowej Konwencji dotyczącej morskiego zastawu i hipoteki, z 1993 r., roszczenia te powinny być chronione przez Konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącą ochrony roszczeń pracowników w wypadku niewypłacalności pracodawcy, z 1992 r. 7. Członek powinien, po konsultacji z organizacjami armatorów i marynarzy, ustanowić procedury badania skarg dotyczących jakiejkolwiek sprawy objętej niniejszym Zaleceniem. III. MINIMALNE PŁACE 8.1) Bez uszczerbku dla zasady wolności rokowań zbiorowych, Członek powinien, po konsultacji z reprezentatywnymi organizacjami armatorów i marynarzy, ustanowić procedury określania minimalnych płac marynarzy. Reprezentatywne organizacje armatorów i marynarzy powinny uczestniczyć w działaniu takich procedur. 2) Podczas ustanawiania tych procedur i ustalania minimalnych płac, należy zwrócić należytą uwagę na międzynarodowe standardy pracy dotyczące ustalania minimalnych płac, jak również na następujące zasady: a) poziom minimalnych płac powinien uwzględniać charakter zatrudnienia na morzu, poziomy stanu załogi i normalny czas pracy marynarzy; b) poziom minimalnych płac powinien być dostosowany, aby uwzględniał zmiany kosztów utrzymania i potrzeb marynarzy. 3) Właściwa władza powinna zapewnić: a) w drodze systemu kontroli i sankcji, że płace są wypłacane w wysokościach nie niższych, niż stawka lub stawki ustalone; b) aby każdy marynarz, któremu zapłacono według stawki niższej niż wynosi płaca minimalna ma możliwość odzyskania, w niedrogiej i szybkiej prawnej lub innej procedurze, kwoty której mu nie zapłacono. IV. MINIMALNA PŁACA PODSTAWOWA LUB PŁACA MIESIĘCZNA DLA WYKWALIFIKOWANEGO MARYNARZA 9. Dla celów niniejszej Części, określenie "wykwalifikowany marynarz" oznacza każdego marynarza, który uważany jest za posiadającego kwalifikacje do wykonywania wszelkich obowiązków, których wykonanie może być wymagane od członka personelu podwładnego służby pokładowej, innych niż obowiązki wymagane od członka personelu podwładnego pełniącego funkcje kierownicze lub wyspecjalizowane, lub każdego innego marynarza określanego jako wykwalifikowany zgodnie z ustawodawstwem, przepisami albo praktyką, lub układem zbiorowym. 10. Płaca lub zarobek podstawowy za miesiąc kalendarzowy służby wykwalifikowanego marynarza nie powinna być niższa niż stawka ustanawiana okresowo przez Wspólną Komisję Morską lub inny organ upoważniony przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy. Po podjęciu decyzji przez Radę Administracyjną, Dyrektor Generalny Międzynarodowego Biura Pracy powiadomi Członków Organizacji o zaktualizowanej stawce. Na dzień 1 stycznia 1995 r. stawka ustanowiona przez Wspólną Komisję Morską wynosi 385 USD. 11. Nic w niniejszej Części nie powinno być uważane za ograniczenie umów pomiędzy armatorami lub ich organizacjami i organizacjami marynarzy dotyczącymi regulacji standardu minimalnych okresów i warunków zatrudnienia, o ile takie okresy i warunki są uznawane przez właściwą władzę. V. SKUTEK DLA WCZEŚNIEJSZEGO ZALECENIA 12. Niniejsze Zalecenie zastępuje Zalecenie dotyczące płac, czasu pracy i stanu załogi na statkach, z 1958 r.